Monthly Archives: August 2007

Να μη μείνουν μόνο οι φωτογραφίες…

Πολλοί τώρα θα ρωτήσουν: “και μετά τι;”

Και πολλοί επίσης θα απαντήσουν… Για το πως η οργή (ή μάλλον τσαντίλα, θυμός) θα γίνει κίνημα. Και πως το κίνημα θα γίνει πρόταση. Και πως η πρόταση θα γίνει λύση. Δεν ξέρω… μακάρι.

Εγώ αυτό που πραγματικά θα ήθελα να δω είναι να γίνει στάση ζωής. Προσωπική, για τον καθένα ξεχωριστά. Είτε αυτό σημαίνει προστασία του περιβάλοντος, είτε δεν μένω με σταυρωμένα χέρια στα σκατά γύρω μου ή για όποιο άλλο λόγο κατέβηκαν απόψε χθές όλοι αυτοί στο Σύνταγμα. Να μη μείνουν μόνο οι φωτογραφίες ρε γαμώτο…

Advertisements

Life and mathematics

 


1. Go
America


2. Sorry


3. Party poopers

Από ένα βιντεάκι των Kogler/Szmit στο dvd του IdN έμαθα και για αυτό το πανέξυπνο blog/project το οποίο η Jessica Hagy παρουσιάζει (σε γενικές γραμμές) κοινές διαπιστώσεις για τη ζωή με τελείως απροσδόκητο – μαθηματικό – τρόπο!

“This site is a little project that lets me make fun of some things and sense of others. I use it to think a little more relationally without resorting to doing actual math.”

Να άλλη μια απόδειξη για το πόσο διαφωτιστικά μπορούν να είναι τα μαθηματικά και η ικανότητά τους να βάζουν τάξη στο χάος (του μυαλού μας). Η επόμενη είναι μια δική μου προσπάθεια (για την οποία ακόμα κι εγώ αμφιβάλλω για την ορθότητα/καθολικότητα/αντικειμενικότητά της).


4. Why I can’t don’t call her

Επιτέλους IdN 14:3

Κυκλοφόρησε κι εδώ στο Ελλάντα η διεθνής έκδοση του IdN (Volume 14/Number 3).

Μαζεύω λοιπόν τα σάλια μου που τρέχουν κι αναφέρω: Μεγάλο αφιέρωμα σε γραφίστες και γραφεία που συνεργάζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στη «βιομηχανία της Μόδας» καθώς και για τη γενικότερη σχέση μεταξύ graphic και fashion design. Επίσης πολύ ενδιαφέρον και πολύχρωμο το αφιέρωμα στη γραφιστική παραγωγή του Μεξικού (άντε σύντομα και στη Ελλάδα!). Συνέντευξη με τον Art Director του παιχνιδιού Virtua Fighter 5 για τα fighting games, τη σχεδίαση 3D περιβάλλοντων και χαρακτήρων και γενικά για τα βιντεοπαιχνίδια χθες και σήμερα – nice! Τέλος σε ξεχωριστό ένθετο το 15 degrees, ένα αφιέρωμα που βασίζεται στη διάσημη θεωρία Six degrees of Separation και παρουσιάζει γραφίστες από όλο τον κόσμο που αυτοπαρουσιάζονται σύντομα και στη συνέχεια προτείνουν κάποιον άλλο γραφίστα που εκείνοι θαυμάζουν για να συνεχίσει την αλυσίδα.

Επίσης το dvd του περιοδικού περιέχει μερικές πολύ ενδιαφέρουσες, πειραματικές, όμορφες διαφημίσεις, ταινίες μικρού μήκους, βιντεοκλίπ κτλ. από όλο τον κόσμο που θα είναι από θαύμα αν τα δούμε ποτέ στην ελληνική tv. (βέβαια την εποχή του ΥouΤube και των κλώνων του ποιος τη χρειάζεται αυτή;)

28 Weeks Later: is it all a matter of time?

Ο sbouboux έδειξε την πόρτα, κι εγώ την άνοιξα…

28 Εβδομάδες Αργότερα!

Η τηλεόραση ακόμα δείχνει καμένα χωριά, βουνοπλαγιές στις φλόγες, έξω ο αττικός ουρανός καλυμμένος με καπνό από τη φωτιά στην Εύβοια και πίσω το φεγγάρι κόκκινο, απειλητικό… Έλα Χάρη, συγκεντρώσου… Για μια στιγμή νόμιζα πως βρισκόμουν στο βομβαρδισμένο με αμερικάνικα χημικά όπλα και καλυμμένο από καπνούς Λονδίνο, με χιλιάδες ζόμπι να κυκλοφορούν αδέσποτα στο σκοτάδι και ελεύθερους σκοπευτές να έχουν εντολή να σκοτώσουν ότι κινείται! Είμαι λίγο βαρεμένο, δε λέω, αλλά αυτή δεν είναι μια από τις αναπόφευκτες συνέπειες κάθε ταινίας που σ’ αρέσει… σε βάζει για λίγο στο κόσμο της, μπαίνεις στο τριπάκι. (Άσε που υπάρχουν ταινίες που δεν ξέρεις πώς να βγεις μετά…)

Λοιπόν, νομίζω πως η συνέχεια της ταινίας που ξανακέρδισε τη χαμένη φήμη και το κύρος των ταινιών με ζόμπι, κερδίζει επάξια το τίτλο της ταινίας που ξανακέρδισε τη χαμένη φήμη και το κύρος των συνεχειών επιτυχημένων ταινιών!

Κατ’ αρχήν, τεχνικά είναι άψογη, η σκηνοθεσία κόβει και ράβει, πλάνα αφηρημένα, ρεαλιστικά, ανθρώπινα, εγώ θα τα χαρακτήριζα urban, ο ιδανικότερος τρόπος για μένα να αποτυπώσεις το αστικό τοπίο, η κάμερα μπορεί να κουνάει λίγο παραπάνω αλλά ταιριάζει άριστα στο περιβάλλον της, η φωτογραφία είναι για κάδρο (snapshot και print, snapshot και print…), το εκκενωμένο Λονδίνο στα καλύτερά του, η μουσική όπως και στη πρώτη ταινία εξαιρετική περίπτωση, οι κιθάρες δίνουν άριστα το ρυθμό και τα special effects… εεε, πώς να το πω, σπλιααααχχχ! (φόρος τιμής στα splatter movies η σκηνή με το ελικόπτερο να κομματιάζει ζόμπι, ουαου!)

Το σενάριο ομολογώ πως δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, περισσότερο μοιάζει να εξυπηρετεί την εικόνα, οι χαρακτήρες δεν έχουν ιδιαίτερη βάση, αλλά ρε μεγάλε δεν πήγες να δεις το Βαβέλ, ταινία με ζόμπι, αίμα και κακό γουστάρεις! Αξίζει ίσως να προσεχτεί η απομυθοποίηση της οικογένειας αλλά και παντελής έλλειψη ελπίδας!

Για όσους πάλι πουν πως λείπει ο Danny Boyle (αν και σκηνοθέτησε κάποιες δευτερεύουσες σκηνές) πίσω από την κάμερα εγώ νομίζω πως ο Juan Carlos Fresnadillo έχει χεράκια που πιάνουν, και φτιάχνουν μικρά διαμαντάκια. Δεν έχω δει την πρώτη του ταινία, αλλά τούτη εδώ έχει προσωπικότητα και φαίνεται. Νομίζω θα έχουμε να περιμένουμε πολλά από το τύπο!

Πέρα όμως από τα παραπάνω οι δύο ταινίες έχουν πολλά περισσότερα να πουν, (ακόμα και με ένα πιο απλοϊκό τρόπο) σε βάζουν στο κέντρο του διλήμματος – αν υπάρχει τέτοιο πράγμα: Επιβίωση Vs Πολιτισμός.

Αυτό μου θυμίζει παλιές ανολοκλήρωτες συζητήσεις με την Α. για τον αλτρουισμό, την τρομοκρατία και γενικά την ουσιαστική επίδραση όλων αυτών που συνιστούν τον πολιτισμό μας, στις πιο ασυνείδητες παρορμήσεις μας (διάβαζε ένστικτα). Ή όπως το γράφουν οι αναρχικοί, ο πολιτισμός σας τελειώνει στη διακοπή ρεύματος.

Ξυπνάς το πρωί, παίρνεις το λεωφορείο, πας στη δουλειά σου, παραγγέλνεις να φας, ενημερώνεσαι από το διαδίκτυο, βγαίνεις με τους φίλους σου, τηλεφωνείς στη κοπέλα σου… ζεις τη ζωή σου βασισμένος σε πολλές, πάρα πολλές μικρές βεβαιότητες, που σε μια κρίση όλες τους αποδεικνύονται απατηλές. Ασφάλεια, αλληλεγγύη, φροντίδα, βοήθεια, αλτρουισμός, ελευθερία… 28 μέρες αργότερα, 28 εβδομάδες αργότερα, πόσος χρόνος θα σου πάρει να απαλλαχθείς από τις αυταπάτες σου;

Δεν χρειάζονται να έρθουν τα ζόμπι για να στο αποδείξουν αυτό, αρκεί μια τεράστια πυρκαγιά, είναι ικανή να αποδιοργανώσει όλες σου τις βεβαιότητες, έχω οικογένεια, φίλους, έχω ένα σπίτι, πληρώνω φόρους και υπάρχουν υπηρεσίες να με προστατεύσουν, αστυνομία, πυροσβεστική, υπάρχει οργάνωση, ο υπάλληλος αναφέρει στο προϊστάμενο, αυτός πιο πάνω και παίρνονται αποφάσεις, ενημερώνομαι για το τι συμβαίνει γύρω μου… και 28 ώρες αργότερα δεν υπάρχει τίποτα, μόνο ο τρόμος της απώλειας των ψευδαισθήσεων, ανώμαλη προσγείωση. Έχεις τον εαυτό σου, τα δυο σου χέρια για να προστατέψεις ότι θεωρείς σημαντικό – κι όσο η φρίκη σε κυκλώνει όλο και περισσότερο δε μένει παρά μόνο ένα πράγμα στο μυαλό σου: επιβίωση.

Ειλικρινά δεν θέλω να πιστεύω πως όλος ο πολιτισμός, οι ιδέες μας και η παιδεία μας, δεν είναι παρά κάτι τόσο επιδερμικό. Όμως για όλους εμάς που δεν έχουμε ζήσει τη φρίκη ενός πολέμου, το να ξυπνάς το βράδυ και να βομβαρδίζουν τη πόλη σου, το να εισβάλουν στο σπίτι σου για να σε σκοτώσουν… η εκ του ασφαλούς απαξίωση όλων αυτών των μικρών ψευδαισθήσεων που μας χαρίζονται γύρω μας τελικά δεν είναι τίποτα άλλο από την αμφισβήτηση της εικόνας που έχουμε διαμορφώσει για τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Πήρε φωτιά ο κώλος μας…

… κι εμείς αλλάζουμε κανάλι?

Διαβάζω:

CrazyMonkey

X-psilikatzoy

Kaltsovrako

Νίκο Δήμου

upd: arxedia Media
CrazyMonkey 2

upd 2: Νέα συγκέντρωση διαμαρτηρίας μπροστά από τη Βουλή διοργανώνεται σήμερα το απόγευμα. Είμαι πολύ τσαντισμένος, αλλά ειλικρινά, δεν ξέρω τι νόημα έχει ένα μαζικό anger management με μούτζες και βρισιές…

upd 3: Τελικά η συγκέντρωση (βλ. upd 2) μεταφέρθηκε για την Τετάρτη, στις 19:00 Σύνταγμα και στις μεγάλες πλατείες της χώρας. Να φοράτε μαύρα (για να αναγνωρίσουμε ποιοι είμαστε αυτό; – κακιές)!

upd 4: j95 said about “ασύμετρες απειλές”: “Ε ρε ασύμμετρη βοϊδόπουτσα που σας χρειάζεται!” Προσυπογράφω!

Back in Athens

[Φωτό αρχείου]

Δεν πιστεύω πως θα το γράψω εγώ αυτό… όμως είναι αλήθεια ρε γαμώτο.

 

Τη τελευταία βδομάδα στη Πάτρα, τα βράδια ήταν σιωπηλά, σκοτεινά (μας είχε αφήσει χρόνους η λάμπα στη κολόνα δίπλα απ’ το σπίτι μου) και μύριζαν νυχτολούλουδο! Οι νύχτες που ξεχνιόμουν στη ταράτσα ήταν σα χθες… Με τον Σ. και τον Π. στα Ψηλαλώνια μέχρι αργά (αυτή η πλατεία δεν κοιμάται), κι ύστερα ο ανήφορος για την Αρόη, δίχως τους κατοίκους της είναι τόσο όμορφη, δυο τρεις βόλτες στα στενά πριν το πάρω απόφαση να μπω σπίτι. Με τη Dido να ψιθυρίζει το Thank you στο αυτί, χαζεύοντας το παλιό μου σχολείο απ’ τη βεράντα, άδειο, φρεσκοβαμμένο… να πάρει, δεν μου λείπει, αλλά πώς να το πω… σαν ανάμνηση είναι όμορφο το σιχαμένο!

 

Στην Αθήνα, ζέστη, κίνηση και κόσμος 10 το βράδυ, βρώμα στην Ομόνοια, ζεστός αέρας, άοσμος, πώς να τον αναπνεύσεις, στου Ζωγράφου, τα φώτα της πόλης κρύβουν τον ουρανό, η γειτόνισσα ακόμα διακοπές, η γάτα της νιαουρίζει στο μπαλκόνι, απ’ τη ταράτσα όλα φαίνονται πιο κόκκινα, κι άσχημα, σκατά, έπεσα για ύπνο – αύριο θα σ’ ερωτευτώ ξανά Αθήνα!

Politricks

Όλο το κέντρο – τουλάιστον – της Αθήνας γέμισε με τις συγκεκριμένες “εμπνευσμένες” αφίσες του ΛΑΟΣ!

Υπέροχα, να ξυπνάς πρωί πρωί να πας στη δουλειά σου, και περιμένοντας στη στάση το λεωφορείο να έχεις συντροφιά το χαρισματικό του βλέμμα!

Τι να πω;

Τα συγχαρητήριά μου στον Creative, τον Art, το φωτογράφο και όποιον άλλο μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτό το “εξαιρετικό” και “πρωτοποριακό” project!

Τι άλλο θα δουν τα μάτια μας…?

Επίσης: Ίσως την ακούσατε την είδηση, αλλά φοβάμαι δεν την προσέξατε. Σας την επαναλαμβάνω.

Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ (όπως λέμε πρόεδρος του Ολυμπιακού) σε χθεσινή συνέντευξη τύπου ανακοίνωσε τη μεταγραφή συνεργασία του κόμματος του με τον πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ (όπως λέμε πρώην άσσος του Παναθηναϊκού) στην Αχαΐα, Αλέκο Χρυσανθακόπουλο, ο οποίος σε μια ασυνήθιστη για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα και πολλαπλά συμβολική κίνηση, δίχως ίχνος πολιτικού επαγγελματισμού αλλά από καθαρή ιδεαλιστική προσήλωση στα υψηλά (σοσιαλιστικά;) ιδανικά του, ύστερα από τη δεύτερη (για την πρώτη βλέπε υπόθεση φρουτάκια) άδικη και αδικαιολόγητη χυλόπιτα απόρριψη της υποψηφιότητάς του για το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, και από την αιφνιδιαστική πρόταση του πρώτου (όπως λέμε άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά) αποφάσισε την «ανεξάρτητη» κάθοδό του στις εκλογές με το ΛΑΟΣ, στέλνοντας έτσι ένα ξεκάθαρο και βαρυσήμαντο μήνυμα στην ανάλγητη και αντιδημοκρατική ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, αλλά ταυτόχρονα δίνοντας την ευκαιρία σε όλους εμάς τους Αχαιούς, (τώρα που θα βρεθεί και το ΛΑΟΣ στη Βουλή) να εκπροσωπηθούμε άξια, από έναν άνθρωπο που τόσο πολύ έχουμε όλοι ωφεληθεί από τη πολιτική του δράση όλα αυτά τα χρόνια! Και μπορεί εκεί στην Αχαΐα να είμαστε πρασινοφρουροί και να μη συμπαθούμε ιδιαίτερα τα ακροδεξιά λίγο πιο δεξιά από τη δεξιά κόμματα (μόνο εκείνοι οι Βορειοελλαδίτες είναι «τάχαμου» συντηρητικοί σ’ αυτή τη χώρα) αλλά βρε αδερφέ, σίγουρα όλοι θα το ξανασκεφτούμε μετά από αυτό το γενναίο ιδεολογικό άνοιγμα του πιο «ακομπλεξάριστου» κόμματος στην ελληνική πολιτική σκηνή!

Ουφ, με έπιασε αναγούλα…