Monthly Archives: July 2007

5 useless information about Fight Club

Τις τελευταίες μέρες περνάω φάση προσωπικής κρίσης, προσπαθώ να διασχίσω το σκοτεινό μονοπάτι της αυτογνωσίας και να κερδίσω την ικανότητα του να αγνοείς όλα όσα δεν έχουν σημασία. Όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα δικό τους τρόπο να το κάνουν αυτό. Εγώ έχω το Fight Club. (δείξτε κατανόηση…)

1. Κάθε ταινία DVD ξεκινά με μια προειδοποίηση. Το Fight Club με αυτή.

2. Οι περισσότεροι θα προσέξατε πως γίνεται χρήση μιας απαγορευμένης διαφημιστικής μεθόδου γνωριμίας με το alter ego του πρωταγωνιστή, Tyler. Εικόνες που εμφανίζονται για ένα μόνο καρέ στη ροή της ταινίας και δίχως να καταλάβετε τι έχετε δει, σας έχει εντυπωθεί. Πόσοι όμως τις έχετε μετρήσει;

Λοιπόν, είναι 4! (εκτός αν κάνω τρομερό λάθος για το οποίο θα επιβάλω τιμωρία τον εαυτό μου να δει ξανά όλη τη ταινία frame by frame) Στο φωτοτυπικό μηχάνημα, στον γιατρό για την αϋπνία, το πρώτο βράδυ στην εκκλησία των Μεθοδιστών και στη σκηνή που η Μάρλα χάνεται στο δρομάκι μετά το group therapySeize the day” για τη φυματίωση. (Καμένος ε; Μήπως ξέρει κανείς κανένα καλό frame by frame viewer, δεν μπορούσα να πετύχω με τίποτα το συγκεκριμένο καρέ με τον Tyler, γαμώτο)

3. Σε περίπτωση που θέλετε να αγοράσετε σαπούνι με 99,44% καθαρό ανθρώπινο λίπος ή μόλις ανατινάχτηκε το διαμέρισμά σας και θέλετε ένα φίλο για να μείνετε, ορίστε η κάρτα με το τηλέφωνο του Tyler Durden.

4. Αυτό είναι ένα από τα μικρά χαϊκού ποιματάκια που έγραψε κι έστειλε με email ο πρωταγωνιστής. Αν το δείτε στο γραμματοκιβώτιό σας μη νομίζετε πως είναι άλλο ένα απλό spam

5. Τέλος αν θέλετε να προτείνεται αυτοκίνητο στους εχθρούς σας, ορίστε η κάρτα του αφεντικού του πρωταγωνιστή.

Ο αόρατος εχθρός κι εμείς

Είναι τελικά κι αυτό μέρος των εθνικών μας μύθων, για να μεγαλώνουν γερά παιδιά της Ελλάδος παιδιά; Δεν μπορώ να καταλάβω προς τι αυτός ο παροξυσμός με τους «εμπρηστές»; Μοιάζει σα να τους χρειαζόμαστε απελπισμένα, γιατί τι θα απογίνουμε χωρίς βαρβάρους, θα καταρρεύσει όλο το κοσμοείδωλο της αυταπάτης μας…

Όσοι μιλάνε με στοιχεία, λένε περίπου τα εξής: Μόνο το 1% των πυρκαγιών έχουν αποδοθεί τελεσίδικα σε εμπρηστές. Σε συντριπτικό βαθμό οι πυρκαγιές οφείλονται στα διάσπαρτα σκουπίδια, γυάλινα και πλαστικά καθώς και στις παράνομες και μη χωματερές που βρίσκονται διάσπαρτες στην επικράτεια. Όμως αυτό είναι κάτι που δεν μας ενδιαφέρει να αλλάξουμε, να διορθώσουμε, θα έχει επιπτώσεις στην καλοπέρασή μας. Εμείς θέλουμε τους αλήτες τους εμπρηστές που ευθύνονται για το 1, 5, 10% (το πολύ) των πυρκαγιών.

Όσοι έχουν κάτι να κρύψουν, να καλύψουν ανεπάρκειες, ελλείψεις, ευθύνες, μιλούν για οργανωμένο σχέδιο. Για το νέο εθνικό εχθρό. Ένα εχθρό αόρατο. Αυτό τους βολεύει. Πάντα είναι χρήσιμοι στην εξουσία τέτοιοι εχθροί. Απειλητικά τηλεφωνήματα, ξεκαθάρισμα λογαριασμών, εμπρηστικοί μηχανισμοί με μπιτόνια βενζίνης (κάντε μια βόλτα στο δάσος της περιοχής σας, θα δείτε άφθονα πεταμένα από δαύτα), μέχρι και για ελικόπτερο που πετούσε χαμηλά και πέταξε το μηχανισμό κι έφυγε άκουσα…

Και σα να μην έφταναν οι άνθρωποι της εξουσίας, έρχονται και τα αιώνια θύματα να συνεισφέρουν το δικό τους λιθαράκι στην εθνική παράκρουση για τα δικά τους 10 δευτερόλεπτα διασημότητας: «Εμπρησμός είναι, 100% σας λέω…», «Τον είδα με τα μάτια μου, μέρα μεσημέρι…», «Έμοιαζε με ανθρωπόμορφο τέρας από τη σειρά του Hercules»… Έλεος ρε γαμώτο…

Και θα μου πείτε, καλά, εσύ τι στοιχεία έχεις και τα λες αυτά, μπορεί να είναι και εμπρησμός… Ναι, γιατί όχι, ακόμα κι εξωγήινοι μπορούν να βάζουν τις φωτιές, όμως γιατί πρέπει εγώ να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας κι όχι αυτοί που με θεωρούν ελέφαντα; Οι πλειονότητα των πυρκαγιών ξεκινά το διάστημα 1 με 4 κάθε μεσημέρι. Σας φαίνεται πιο λογικό να βγήκε ο καυλωμένος πυρομανής μέσα στο ντάβανο να πετάξει το στουπί του; Και μάλιστα να μην είναι ένας αυτός, αλλά εκατοντάδες καυλωμένοι πυρομανείς σε όλα τα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο; Μήπως είναι πιο λογικό να ευθύνεται για αυτό οι συνεχόμενες υψηλές θερμοκρασίες που σημειώνονται ένα μήνα τώρα; Τι γνώμη θα είχε ο θείος Ockham;

Υπάρχουν κι αυτοί που θα μιλήσουν για τα συμφέροντα. Σύμφωνοι, συμφέροντα υπάρχουν και μάλιστα μεγάλα. Όμως εδώ υπάρχει κι άλλος ένας μύθος: ότι τα αυθαίρετα, οι βίλες και τα ξενοδοχεία χτίζονται κρυφά σε ένα βράδυ. Λυπάμαι αλλά μόνο ο Αλαντίν έχει αυτή την ικανότητα. Όλοι οι άλλοι καταπατητές το κάνουν σιγά σιγά, μπροστά στα μάτια όλων μας, αρχών και πολιτών. Πως γίνεται όλοι αυτοί οι λαλίστατοι για τους κινδύνους μετά από κάθε πυρκαγιά δήμαρχοι και νομάρχες να μην έχουν τίποτα να πουν μετά από δύο χρόνια, να μην μπορούν να ελέγξουν την ίδια την περιοχή τους;

Για άλλη μια φορά προσπαθούμε να βρούμε την πιο βολική για μας λύση στο πρόβλημα, τον εύκολο φταίχτη, ένα φάντασμα. Και συνειδητά ή όχι, δίνουμε άφεση αμαρτιών στους πραγματικούς φταίχτες, υπουργούς, δημάρχους, νομάρχες, υπευθύνους καθαριότητας και διαχείρισης κονδυλίων και στο τέλος σε εμάς τους ίδιους.

turkey_2007

Σχετικά με τις τουρκικές εκλογές νομίζω ταιριάζει η παραπάνω εικονογράφηση (με πολύ νόημα) του τούρκου σχεδιαστή Κadir Οzdemir που δημοσιεύθηκε πριν ένα χρόνο στο 5ο τεύχος του Bak Magazine, ένα υπέροχο τούρκικο περιοδικό design.

Αφιερωμένη στους πρόσκαιρα θιασώτες και στους αθεράπευτα αρνητικούς!

Γλυφάδα

Glyfada beach, originally uploaded by sbouboux.

 

Όταν πρωτοπήγα σε αυτήν την παραλία ήμουν δεν ήμουν 8 χρονών. Και από την πρώτη στιγμή κόλλησα. Μετά για αρκετά χρόνια δεν πάτησα το πόδι μου στην άμμο της. Μέχρι πέρυσι. Για μένα είναι μια από τις καλύτερες μου παραλίες, αν όχι η καλύτερη. Η φώτο δεν τη δείχνει σε όλο της το εύρος, αλλά μπορείτε να αφήσετε τη φαντασία σας να δουλέψει.
Είναι ίσως το πιο αναγνωρίσιμο μέρος στην Κέρκυρα μετά την πόλη, το Αχίλλειο και την Παλαιοκαστρίτσα. Πίχτρα στον κόσμο κατά περιόδους, πολλοί θα αφήσουν το αυτοκίνητο αρκετά μακριά από την παραλία και ψηλά. Αλλά αυτό το μέρος αξίζει…
Εγώ πάλι μέχρι και σαρδάμ έκανα και αντί να αναφερθώ για μια παραλία που είναι κοντά στην Πάτρα, έλεγα για τη Γλυφάδα της Κέρκυρας. Τι να πω, είναι το αγαπημένο μου μέρος…

Δουλειές για Ρομπότ

scifi utopian

Αν έχεις δουλέψει σε τηλεφωνικό κέντρο το ξέρεις: this job sucks. Μπορεί κάποιες φορές να είναι εύκολη, άλλες εξαιρετικά δύσκολη, μπορεί να δουλεύεις με φίλους και να σπάτε πλάκα παρέα, μπορεί να έχεις ανάγκη τα χρήματα – κυρίως αυτό – κι αυτή είναι η καλύτερη προσωρινή δουλειά που μπορούσες να βρεις, όμως στο τέλος της ημέρας η ρουτίνα σε έχει τσακίσει, τα πόδια σου δε σε κρατάνε, σαν να δούλευες όλη μέρα στο γιαπί, πέφτεις στο κρεβάτι και δεν θες να ακούσεις ούτε ψίθυρο στα αυτιά σου μέχρι την άλλη μέρα το πρωί. Τουλάχιστον έτσι ήταν με μένα.

Είχα πάντα αυτή την απορία, από μικρό παιδί, πως γίνεται κάποιοι άνθρωποι να κάνουν τέτοιες δουλειές; Τι τέτοιες; Μα δουλειές για ρομπότ! Δουλείες που όχι μόνο δεν απαιτούν ούτε ελάχιστη κρίση, αλλά συστηματικά υποκαθιστούν κάθε ίχνος αυθορμητισμού και κριτικής σκέψης με τυποποιημένους αλγόριθμους εργασίας δημιουργώντας σου έτσι ένα είδος εξαρτημένων αντανακλαστικών (βλέπε σκύλος του Pavlov) μετατρέποντάς σε σταδιακά και σταθερά σε ένα καλοκουρδισμένο ρομποτάκι.

Αυτό ήταν πάντα το έσχατο όριο ενθουσιασμού μου με τις πάσης φύσεως ουτοπίες που γνώρισα ως τώρα: σε ποιον κομουνισμό, σοσιαλισμό, αναρχισμό, αναρχοκαπιταλισμό, παράδεισο θα ήταν κάποιος ευτυχισμένος αν έπρεπε να δουλεύει σε φάμπρικα; Ποια διέξοδο από την αλλοτρίωση μπορεί να υπάρξει σε επαγγέλματα όπως εργάτης ορυχείου, εργοστασίου, καθαρισμού; Πως είναι δυνατό κάποιοι άνθρωποι να είναι τόσο απελπισμένοι ώστε να ψάχνουν μόνιμη και σταθερή εργασία σε Mc-επαγγέλματα (ένα club, δύο cocacola και μια υπέροχη ζωή, παρακαλώ); Οι σύγχρονοι σκλάβοι που όλοι έχουμε ανάγκη και κανείς δεν δίνει δεκάρα. Generation X is all around us

Και μετά βυθίστηκα στην επιστημονική φαντασία. Οι μόνες ουτοπίες που ονειρεύομαι είναι εκείνες του Ασίμωφ, του Philip Dick και του Άρθουρ Κλάρκ. Οι ουτοπίες για μη πεπερασμένες ποσότητες ενέργειας και για τεχνολογίες που μπορούν να μας ελευθερώσουν από τη σκλαβιά της φύσης μας – τουλάχιστον της σωματικής… Για μένα κάποιες δουλειές δεν θα γίνουν ποτέ πιο ανθρώπινες, απλά πρέπει να σταματήσουν να γίνονται από αυτούς.

Πίσω στα τηλέφωνα λοιπόν… Πήρα τηλέφωνο στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού να κλείσω ένα ραντεβού. Ένα μαγνητοφωνημένο μήνυμα με ενημέρωνε πως έπρεπε να καλέσω το 1550. Ok λέω, άντε να δούμε. Εκεί μια νέα κασέτα προθυμοποιήθηκε να με καθοδηγήσει στο να κλείσω το ραντεβού. Έχω πολύ άσχημη εμπειρία από μαγνητοφωνημένες υπηρεσίες, πατήστε το 1, πατήστε το 3 και μετά 20 λεπτά στην αναμονή και να είμαι σε καρτοτηλέφωνο (δεν έχω τηλέφωνο σπίτι) και να περιμένει κι άλλος…

Όμως το να κλείνεις ραντεβού είναι καθαρά μια τυπική διαδικασία, και δεν χρειάζεσαι τίποτα παραπάνω από το ακολουθείς τις οδηγίες. Σε αντίθεση με το να παίρνεις στη Tellas για να ρωτήσεις για τέταρτη φορά μέσα στο μήνα, τελικά θα μου βάλετε αυτό το γαμωτηλέφωνο γαμώ την ευρυζωνικότητά μου γαμώ; Κι έτσι ακριβώς έγινε. Η διαδικασία είναι πλήρως αυτοματοποιημένη, σου παίρνει μόνο 5 λεπτά, δεν πατάς κουμπιά γιατί υπάρχει σύστημα αναγνώρισης φωνής (ένιωσα σα να μιλάω σε μακρινό ξάδερφο του HAL)… Ένα θα σας πω μόνο, κατάλαβε με την πρώτη το τμήμα που ήθελα όταν εγώ μέσα στο θόρυβο των αυτοκινήτων (καρτοτηλέφωνο, είπαμε) ψέλλισα μπουρδουκλωμένα τη λέξη “γαστρεντερολογικό” (ούτε να το γράψω δεν μπορώ)!

Και για να συνεχίσω τα καλά μου λόγια, γιατί στην Athens Voice έγραψαν πως για να κλείσεις ραντεβού στον Ευαγγελισμό παίρνεις σήμερα για τον Νοέμβριο, εγώ έκλεισα για την επόμενη βδομάδα και δεν πιστεύω να πιστεύετε πως είχα μέσο τον κομπιούτερ!

ΥΓ. Ελπίζω να μην υπάρχει ακόμα κάποιος που θα κλάψει για τις θέσεις εργασίας που δήθεν χάνονται από τέτοιου είδους αυτοματοποιημένες υπηρεσίες, ε;

Πάλι εσύ μπροστά μου;

Κόσμος πολύς με τσάντες στο χέρι ή έτοιμος να αλώσει τα μαγαζιά, καιρός εκπτώσεων βλέπεται. Μανάδες να τσακώνονται με τις κόρες τους που δεν ήθελαν να αγοράσουν το ρούχο που φόρεσαν. Αγόρια που θα αγοράσουν ότι τους πει η μαμά, ο μπαμπάς, ο φίλος, η κοπέλα τους, ή πολύ απλά κάτι που θα αρέσει στην πωλήτρια, για να μη φύγουν με άδεια χέρια από το μαγαζί. Και εγώ να σκέφτομαι ότι πρέπει να κοιτάξω για καμιά μπλουζίτσα.
Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ πολύ όμως, καθώς μπροστά μου βλέπω ένα μαλάκα. Ή μάλλον τρεις μαλάκες. Απλώς τον έναν τον συναντάω συνέχεια. Κοίτα να δεις που θα έρθει σε μένα, λέω από μέσα μου. Δεν περνάνε μερικά δευτερόλεπτα και… «φιλαράκο να σου πω λιγάκι…» – όχι τώρα βιάζομαι, βγήκε από μέσα μου, αντί για το… τι να μου πεις γαμώ το κεφάλι σου, αφού κάθε φορά μπροστά μου σε βλέπω.
Ήταν πέρυσι το Γενάρη όταν περπατώντας στο κέντρο της Πάτρας άκουσα κάποιον να μου φωνάζει. Ήταν ένα παιδί γνωστό φατσικά από το σχολείο που ερχόταν πριν το εγκαταλείψει (όπως εικάζω). Για να ξεκινήσει την «ιστορία» του. «Φιλαράκο να σου πω λιγάκι… ξέρεις εγώ με έναν άλλο έχουμε μπλέξει σε κάποια φάση…» και το ένα και το άλλο. Και μέσα σε πολλά άλλα που μου τα έλεγε όντας κολλημένος πάνω μου ήρθε και στο κυρίως πιάτο που είναι τα λεφτά… Φυσικά πήρε τον πούλο όχι λεφτά. Από τότε δεν ξέρω ρε γαμώτο πως γίνεται και τον πετυχαίνω συνέχεια. Στο κέντρο, στη Γούναρη, στη Μαρούδα, σε κάτι δρόμους πίσω από τα Ψηλαλώνια. Και κάθε φορά έχει και την απαίτηση να τον ακούσω κι από πάνω. Επειδή δηλαδή έμπλεξες όπως λες, πρέπει να το πληρώσω εγώ; Ή κάποιος άλλος, γιατί έχω ακούσει και από άλλους ότι τον συναντάνε. Είναι και φάτσα χαρακτηριστική, είναι και αλλήθωρος δε γίνεται να μην τον θυμάσαι.
Αλλά πιο πολύ με εντυπωσιάζει η επιμονή τους. Ήταν πριν λίγα χρόνια που ήμουν με κάτι παιδιά και ήρθε ένας άλλος τύπος να ζητήσει λεφτά (λες και έχω μαγνήτη πάνω μου πέφτουν, γράφει πουθενά στο κούτελό μου ότι έχω κάνα ταμείο με λεφτά και τα μοιράζω στο δρόμο ρε πούστη μου) και επειδή εγώ δεν του απάντησα ήθελε και τα ρέστα από πάνω. Λες και είναι υποχρέωσή μου να δίνω λεφτά σε όποιον μου ζητάει στο δρόμο.
Τέλος πάντων αρκετά εκνευρίστηκα σήμερα. Ας κοιταχτούν στον καθρέπτη και ας αναρωτηθούν ότι είναι κοτζαμ παλικάρια, στην καλύτερη ηλικία και ας κάνουν κάτι καλύτερο στη ζωή τους…

Υ.Γ.1: Τόσους και τόσους θα ήθελα να πετύχω στο δρόμο. Τον ίδιο μαλάκα τυχαίνει να συναντάω συνέχεια. Καλά κάνω εγώ που όταν κοιτάζω ένα γνωστό βιβλίο στο βιβλιοπωλείο, αυτό φεύγει αεροπλανικώς απέναντι…

Υ.Γ.2: Μην πάει και σε πετύχω μπροστά μου πάλι έτσι; Την έβαψες…

Patra’s Street Art

vicky.jpg

vickyclose.jpg

 

Αχ, τυχερή Vicky, για χάρη σου κάποιος έβαψε τις σκάλες της Αγιού Νικολάου με το ονομά σου.

Τυχερή… (κι εσύ, κι εμείς!)

 

… and some News from Patra TV:

Συνελλήφθησαν λέει γραφιτάδες στην Πλαζ της Πάτρας (για βανδαλισμό;) ενώ βάφανε ύστερα από άδεια (και πληρωμή) από τον αντιδήμαρχο Πολιτισμού. Η αστυνομία φαίνεται πως συνεχίζει αδέκαστη τον αγώνα της!