Monthly Archives: February 2009

flakes @ politeia

 

Όταν ακούς τραγούδια στο ραδιόφωνο και αναρωτιέσαι ποιοι στο διάολο είναι αυτοί που παίζουν, τότε αυτό είναι πολύ καλό για το συγκρότημα. Για το κόλλημά μου με τους “flakes” τον τελευταίο καιρό έχω ξαναγράψει. Αυτό όμως που ήθελα ήταν να τους δω και ζωντανά, γιατί πολλές φορές άλλο ακούς σε μια ηχογράφηση σε στούντιο και άλλο επί σκηνής. Μπορώ να πω όμως ότι ήταν όσο καλοί τους περίμενα.

Κομμάτια με ενέργεια και ενθουσιασμό. Ήχοι που ακροβατούν μεταξύ pop, rock, και punk. Αξιολάτρευτες κιθάρες και ντραμς που σε κάνουν να ακολουθήσεις το ρυθμό. Συνεχώς να θες κι άλλες μουσικές δόσεις, ακούγοντας τα τραγούδια και πάλι από την αρχή. 

Η μεγάλη όμως δύναμη τους ακούει στο όνομα yodashe. Η τραγουδίστρια του συγκροτήματος με την (ψιλο..)τρελούτσικη παρουσία της, τη θεατρική ερμηνεία και τα παθιασμένα φωνητικά της, καταφέρνει να απογειώσει τα κομμάτια και να δώσει το κάτι παραπάνω. Θεωρώ τυχερούς τους flakes που έχουν βρει μια τέτοια τραγουδίστρια. Γιατί λίγοι είναι εκείνοι που καταφέρνουν να δέσουν μια καλή μουσική με ανάλογα φωνητικά.

Το σημαντικό για ένα συγκρότημα είναι να διαμορφώσουν το δικό τους στυλ και νομίζω ότι αυτοί μπορούν να το κάνουν.

Από μεριάς μου εκτός από το να περιμένω τη συνέχεια (πρώτος δίσκος είναι αλλωστε), δεν έχω παρά να ευχηθώ τα καλύτερα..

 

Και μερικά βιντεάκια από τη χθεσινή βραδιά:

wish”, “the secret life of errol brown”, “yem?”, “north”. “45’’..

Hey ho, here we go ever so high!

“Alone in the clouds all blue
Lying on an eiderdown.
Yippee! You can’t see me
But I can you.

Lazing in the foggy dew
Sitting on a unicorn.
No fair, you can’t hear me
But I can you.

Watching buttercups cup the light
Sleeping on a dandelion.
Too much, I won’t touch you
But then I might.

Screaming through the starlit sky
Traveling by telephone.
Hey ho, here we go
Ever so high.

Alone in the clouds all blue
Lying on an eiderdown.
Yippee! You can’t see me
But I can you”

Syd Barrett, Pink Floyd – Flaming

————————————————————

H πρώτη ατομική έκθεση ενός πραγματικά ξεχωριστού (street) artist (και προσωπικά αγαπημένου μου), του Αλέξανδρου Βασμουλάκη, μου άφησε ονειρικές εντυπώσεις κι εκείνη την παράξενη αίσθηση που συνήθως με καταλαμβάνει σε παρόμοιες περιπτώσεις, κάτι μεταξύ αστείρευτου θαυμασμού και ακατανίκητης ζήλιας…

Θα είναι για λίγες ακόμα μέρες ανοιχτή…

04 feb – 05 mar 2009
opening: 04 feb 20:00

a.antonopoulou.art 20 aristofanous st. 4th floor psyrri 10554 athens
+30 2103214994 – info@aaart.grwww.aaart.gr

Πόση σαβούρα χωράει ένα κεφάλι?

Και συμπαθάτε με για το άκομψο της γλώσσας μου μα τι άλλο να πω?

Δεν ξέρω πόσοι ήταν αυτοί που τόλμησαν να χαραμίσουν μια ώρα από τη ζωή τους σήμερα το απόγευμα για να δουν την εκπομπή πολιτικής κολακείας του κ. Κοττάκη στη ΝΕΤ, η οποίο είχε καλεσμένο τον υπουργό Εθνικής Άμυνας κ. Μεϊμαράκη… Χαράς το κουράγιο τους δηλαδή, εγώ στο τέταρτο πάνω τα παράτησα.

Είχα όμως ήδη ακούσει αρκετά για να γίνω έξαλλος. Διότι ένω ένας ολόκληρος κόσμος περιμένει να του χωρηγηθεί το παυσίπονο της εννιάμηνης θητείας (ναι σωθήκαμε!), εκείνος προτίμησε να φυλάξει τις εκπλήξεις για τις ερχόμενες εκλογές και να επιδοθεί σε κοινωνιολογικές αναλύσεις.

Διότι λέει πως ενώ οι επιχειρησιακές προϋποθέσεις για την 9μηνη θητεία έχουν εκπληρωθεί, πρέπει να το σκεφτούμε πολύ από άποψη κοινωνιολογίας. Κι έχουν κάνει και μελέτες λέει… Μάλιστα βρήκαν πως οι νέοι έχουν προβλήματα και πως οι γονείς τους δεν ασχολούνται αρκετά με αυτά. Ενώ ο Στρατός…!

Κι επίσης λέει πως περνάμε όλα μας τα σχολικά χρόνια σα στρατιωτάκια και όταν μπαίνουμε στο πανεπιστήμιο χαλαρώνουμε, με κίνδυνο να καταλήξουμε λαπάδες, υποθέτω.

Και πως στο στρατό κάνουμε φίλους, και μαθαίνουμε για τα προβλήματα των άλλων και εντέλει βγαίνουμε καλύτεροι άνθρωποι – αφού όπως λέει μας έχουν εντάξει σε ένα σωστό πλαίσιο αξιών κι αρχών που αυτοί θέλουν. Γι’ αυτό και πρέπει να πάμε στρατό μέχρι τα 24 το πολύ, διότι λέει πως όταν ο άλλος έχει κάνει master και phd και δεν ξέρω εγώ τι άλλο άντε να ακούσει μετά το Λοχία και να πειθαρχήσει. Εμ, δίκιο δεν έχει;

Και τελικά κατέληξε πως κι αυτοί που πήγαν δηλαδή στρατό, μια χαρά άνθρωποι δεν έγιναν μετά; (Ας μην το σχολιάσω…)

Εν κατακλειδι, ο υπουργός επιχειρεί με χαμηλότατου επιπέδου επιχειρήματα να χαϊδέψει τα αυτιά ενός ολόκληρου συστήματος εξουσίας και ανταλλαγής διευκολύνσεων, σάπιο μέχρι το κόκκαλο, υποκριτικό κι αναίσχυντο, που έχει απλώσει τις ρίζες του σε όλη την ελληνική κοινωνία και που κανείς δεν βγαίνει να αμφισβητίσει σοβαρά – ενώ όλοι γνωρίζουν την αλήθεια…

Ποια αλήθεια;

Εγώ γνωρίζω μόνο δύο ειδών κατεταγμένων στο στρατό: όσους έχουν μέσο και τη περνάνε φίνα (μία μέσα, πέντε έξω) κι όσους ψάχνουν για μέσο με οποιοδήποτε τίμημα. Πρώην στρατιωτικούς, βουλευτές, δημάρχους, παπάδες (αυτοί δε είναι λαχείο). «Δίχως πλάτες τη γάμησες…», έτσι μου λένε όλοι. Και κανένας – μα κανένας – από αυτές τις δύο κατηγορίες δεν τολμά να μην παραδεχτεί πως ο στρατός είναι απλώς χάσιμο χρόνου. Τουλάχιστον… Αναρωτιέμαι για τις γνωριμίες του κύριου υπουργού;

Έχω ξαναγράψει για το θέμα και δεν έχει νόημα να επεκταθώ … Οι εποχές έχουν αλλάξει και το τέλος της υποχρεωτικής θητείας θα εμφανιστεί σαν ώριμο αίτημα. Το πότε εξαρτάται από όλους μας…

150 χρόνια από την έκδοση της “Καταγωγής των Ειδών”

darwin

…εμένα πάλι γιατί δεν μου κάνει καμία εντύπωση αυτό???

Design Walk 2009

Continue reading

13ο Φεστιβάλ Κόμικς (της Βαβέλ)

Continue reading

patras nights

Patra by night.. blue - yellow edition!


green..

 

w.

 

zaimi

 

calexico @ politeia

Σε συνέντευξή τους που διάβασα πριν μέρες ανέφεραν ότι κάποτε γύρισαν όλη την Κρήτη παίζοντας από πόλη σε πόλη, πίνοντας ρακές μέχρι το πρωί! Κάπως έτσι φαίνεται ότι βάλθηκαν να γυρίσουν και την υπόλοιπη Ελλάδα αναζητώντας παντού ανάλογα καλούδια. Δεν ξέρω αν οι ίδιοι χάθηκαν αυτή τη φορά στις θάλασσες της μαυροδάφνης και της τεντούρας μέχρι το πρωί, το σίγουρο όμως είναι ότι όσοι βρέθηκαν στην Πολιτεία την Τρίτη το βράδυ μέθυσαν υπό τους ήχους της τρομπέτας και της κιθάρας.

Νόμιζα πως έκαναν πλάκα όταν την περασμένη Πέμπτη ανακοίνωναν το sold out για τη συναυλία των Calexico. Η αλήθεια είναι ότι δε φανταζόμουν πως τους ήξεραν και πολλοί στην Πάτρα. Και για να μην κάνω τον έξυπνο ούτε εγώ τους ήξερα, απλώς είχα ακούσει αρκετά τραγούδια τους χωρίς να γνωρίζω ότι πρόκειται για αυτούς. Όπως και να έχει η “sbouboux tv” δε θα μπορούσε παρά να ήταν εκεί για να ακούσει τον ήχο της τρομπέτας. Μπορεί η θέση οπτικά να μην ήταν η καλύτερη δυνατή (τι περίμενες τέτοια ώρα που πήγες..), αλλά κακά τα ψέμματα ένα πόστο δίπλα στο μπαρ είναι αρκετά σημαντικό για τον ανεφοδιασμό! (πωπω, και γαμώ τις αναλύσεις για τη συναυλία!!)

Ακολουθούν μερικά βιντεάκια ενδεικτικά της βραδιάς: “crystal frontier”, “roka”, “alone again or“, “victor jara hands“, “stray“.

2L8 @ lithografeion

Τις τελευταίες μέρες αναζητούσα στο δίκτυο για τους “too late”. Υπάρχει όντως συγκρότημα με αυτό το όνομα, αλλά δεν ήταν αυτό που έψαχνα. Τελικά το κανονικό όνομα ήταν 2L8.. Αναφέρω το παραπάνω για να δείξω το πόσο σχετικός ήμουν με αυτό που πήγα να ακούσω το Σάββατο το βράδυ στο Λιθογραφείο. Αλλά κάτι το διαφημιστικό σποτάκι στο “mojo”, κάτι το δέλεαρ του τσάμπα, κάτι το άγνωστο που θες να ανακαλύψεις.

Σε μια στιγμή περνούν από δίπλα μου κάτι τύποι με βαμμένα πρόσωπα, σα να προετοιμάζονταν να ανεβάσουν παράσταση στο θέατρο. Αυτό ακριβώς έκαναν, μια μουσική παράσταση.

Αν πριν ανεβούν στην σκηνή δεν ήξερα που να τους κατατάξω μουσικά, ούτε και τώρα, μετά από μιάμιση ώρας μουσικής δε νιώθω ικανός να πω τι είναι ακριβώς αυτό που άκουσα. Θα μπορούσες να βάλεις έναν τίτλο ως πειραματική μουσική και να τελείωνες. Εμένα μου θύμιζαν σε κάποιες στιγμές λίγο από “portishead”, αλλά και πάλι αυτό μπορεί να μην είναι σωστό. Μπορεί σε κάποιους να φαίνεται λίγο δύσκολο ως άκουσμα και σίγουρα για ένα κοινό που θεωρεί έντεχνο τον Χατζηγιάννη. Είναι κάτι που χρειάζεται να το ακούσεις και να το ξανακούσεις για να το κατανοήσεις. Όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας, ούτε αποτελεί κανένα πρόβλημα. Γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με καλή μουσική και αυτό μετράει. Ονειρική, σκοτεινή, μελωδική, συναισθηματική. Με συνεχές εναλλαγές από μελωδικά ακούσματα σε ξεσπάσματα. Όπως μου έλεγε και ένα άλλο παιδί είναι καλύτεροι όταν «χώνουν». Αλλά από την άλλη δε μπορούν να το κάνουν αυτό για δύο ώρες συνεχόμενα γιατί θα ήταν μονότονο. Όμως ξέρουν να δένουν κιθάρες, έγχορδα, κρουστά, κλασικούς με ροκ ήχους. Εγώ τους χάρηκα γιατί έπαιξαν (πολύ καλά) αυτό που γούσταραν, κάτι που έβλεπες στα πρόσωπά τους! Σημειωτέον ότι διαθέτουν το άλμπουμ τους δωρεάν στο site τους.

Αν ακούγαμε κάτι ανάλογο από ένα ξένο συγκρότημα, είμαι σίγουρος ότι θα θριαμβολογούσαμε. Το σίγουρο είναι ότι τελικά εκεί έξω, είτε μιλάμε για Αθήνα, για Θεσσαλονίκη, για Πάτρα, είτε για την υπόλοιπη Ελλάδα, υπάρχει και καλή μουσική και καλοί μουσικοί. Καλή συνέχεια εύχομαι!!

σχετικά link: 

http://www.avopolis.gr/greviews/default.asp?ID=2789

http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=20740220