Monthly Archives: June 2007

Hello world!

dsc00108.jpg

Ο ήλιος δύει πίσω από το σταθμό του Κεραμεικού.

Οι περισσότεροι βγαίνουν από αυτόν, ανεβαίνοντας τις κυλιώμενες.

Φάτσες χαρούμενες, περίεργες, και μάτια που σαρώνουν τη νέα γειτονιά της Αθήνας.

Αν και η αλήθεια είναι πως πάντα ήταν γειτονιά εκεί, αν κάνεις μια βόλτα στα γύρω στενά θα δεις παιδιά να παίζουν σε πεζόδρομους, γιαγιάδες να κάθονται στα πεζοδρόμια, υπέροχα φιλικά ψιλικατζίδικα, έλληνες και μετανάστες να την έχουν βρει και ηρεμία. Δυο βήματα από τη θορυβώδη απαίσια Πειραιώς, είσαι σε άλλη πόλη, σε άλλο κόσμο.

Απλά τώρα με όλα αυτά τα εστιατόρια και τα μπαράκια, όλα θυμίζουν διακοπές σε νησί. Είναι υπέροχα, κι ας έχει ζέστη. Γι’ αυτό κι αυτές οι φάτσες.

Μόλις την έχω κάνει από το Bios και κατεβαίνω τις σκάλες για τον πιο όμορφο σταθμό που έχω δει ποτέ. Δεν ξέρω πως έφαγα τέτοιο κόλλημα, το συζήτησα και με άλλους και ο ενθουσιασμός μοιάζει να είναι μόνο δικός μου. Οι άλλοι τρομάζουν από το μέγεθος, εγώ το βλέπω σαν πλατεία. Σαν ανοιχτό χώρο. Όχι σαν την κλειστοφοβική τρύπα στον Ελαιώνα. Μοντέρνο! Κι αυτό το κόκκινο χρώμα, δένει απόλυτα. Με γεμίζει αισιοδοξία κάθε φορά που πάω!!!
Κάποιοι κάφρο, βρήκαν ευκαιρία να σπάσουν ότι μπορούσαν τις πρώτες μέρες λειτουργίας του, κάνοντας της επαναστατική πράξη της ημέρας φαντάζομαι. Ευτύχως θα επανακάμψει σύντομα ο σταθμός, σε αντίθεση με τον ανεγκεφαλισμό τους, που μακάρι όλη τους τη ζωή να πληρώνουν λεχρίτες ταρίφες (αυτούς που καθαρίζουν το ταξί μια φορά το μήνα, καπνίζουν σαν φουγάρα και ακούνε ολημερίς γαυγαύδικα στο ντέρτι) από το να χρησιμοποιούν τα μέσα των αστών.

Ήθελα να γράψω για την αντίθεση των συναισθημάτων μου, με τον πόνο στη κοιλιά που είχα. Όπως και τώρα ακριβώς που τα γράφω. Κι όλες αυτές τις μέρες. Όλα γύρω μου μοιάζουν ενθουσιώδη και καλοκαιρινά κι εγώ σπαράσσομαι από τη νόσο Crohn. Αλλά δε γαμιέται…

Το wordpress είναι χάρμα, κι ελπίζω να το αξιοποιήσω σε μεγαλύτερο βαθμό σιγά σιγά. Γεια την ώρα… Hello World!!!