Monthly Archives: October 2008

how i learned to stop worrying and love the bomb

ή αλλιώς ΣΟΣ: Πεντάγωνο καλεί Μόσχα.

Αν έφτιαχνα μια λίστα με τις δέκα καλύτερες ταινίες που έχω δει, τότε αυτή θα έπαιρνε δικαίως το 10 το καλό. Γυρισμένη λίγο μετά την κρίση των πυραύλων στην Κούβα διακωμωδεί πρόσωπα και καταστάσεις, θέλοντας να μας δείξει ότι η παράνοια δεν είναι όσο μακριά νομίζουμε.

Ο διοικητής μιας αεροπορικής βάσης των Β-52 στις ΗΠΑ, «ανακαλύπτει» το κρυφό σχέδιο που έχουν σχεδιάσει οι ρώσοι για να καταλάβουν τον κόσμο. Για αυτό εξαπολύει επίθεση με πυρηνικά εναντίον τους με στόχο να υπερισχύσουν τα αμερικάνικα… υγρά. Από εκεί και πέρα αρχίζει το ζωγράφισμα επί της οθόνης με μεγάλες ερμηνείες (απίστευτος Peter Sellers) από τον κάθε έναν που εμφανίζεται μπροστά μας.

Οι απολαυστικές προσπάθειες του προέδρου των ΗΠΑ να εξηγήσει στον πιωμένο ομόλογό του της Σοβιετικής Ένωσης ότι κάτι πήγε στραβά με τη βόμβα. ο ρώσος πρέσβης με τις προτιμήσεις του σε πούρα και θαλασσινά. Ο καουμπόης πιλότος που καβαλάει μια βόμβα. Ο στρατιωτικός με τη χαρακτηριστική αμερικάνικη προφορά που μαθαίνει να αγαπάει τη βόμβα και την αναλογία 1:10. Ο σαλεμένος διοικητής την ώρα που αναπτύσει τη θεωρία του.

Αλλά τα καλύτερα έρχονται στο τέλος με το κερασάκι στην τούρτα που ακούει στο όνομα Dr. Strangelove. Ο (τρελο)επιστήμονας που μάταια παλεύει να συγκρατήσει το… δεξί του χέρι από το να φανερώσει το ναζιστικό του παρελθόν, την ώρα που εξηγεί το ιδιοφυές του σχέδιο για τη σωτηρία της (αμερικάνικης) ανθρωπότητας.

Και όλα αυτά σε ένα άψογο ασπρόμαυρο υπό τη μαεστρική σκηνοθεσία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ που διδάσκει το πώς γυρίζεται μια σάτιρα (και μια ταινία, αλλά αυτό το κάνει και σε άλλες…).

Κορυφαίες ατάκες που ακούγονται κατά τη διάρκεια της ταινίας:

“Gentlemen you can’t fight in here, this is the war room.”

“Be careful mr. president, i think he is drunk”

“You gonna have to answer to the coca cola company.”

Mein Fürer! i can walk!”

(Dr. Strangelove, 1964)

Advertisements

με μια “itt 110” στη νέα εποχή!

itt 110 magicflash camera

Η πρώτη φωτογραφική που τράβηξα ήταν με αυτή τη μηχανή που βλέπεται από πάνω (το μόνο αξιοσημείωτο που βρήκα για αυτή είναι ότι κάποιος την πουλάει με το συγκλονιστικό ποσό των 3 δολαρίων!). Ήταν σίγουρα μια αποτυχημένη προσπάθεια καθώς οι φιγούρες που φαίνονταν ήταν λες και τη μηχανή κρατούσε μεθυσμένος! Οι επόμενες ήταν με αυτή που μπορώ να πω ότι με έβγαλε ασπροπρόσωπο σε κάποια εργασία, αν και δεν είχα ιδέα αν τράβαγα τίποτα σωστά! Όχι δε με έπιασε μια ξαφνική κάψα για φιλμ, απλώς σκεφτόμουν τα της αναλογικής εποχής μετά από μια πρώτη επαφή με τη φωτογραφική ομάδα του πανεπιστημίου και την επισήμανση γνωστού που συμμετέχει κάποιο καιρό εκεί, ότι ασχολούνται με φιλμ.

Αν υπάρχουν λοιπόν πλεονεκτήματα της αναλογικής φωτογραφίας απέναντι στην ψηφιακή τότε κατά πρώτο λόγο θα ήταν η προσμονή του αποτελέσματος. Η μαγεία ή ο ρομαντισμός, που λένε. Η άγνοια του τι έχει αποτυπωθεί στο φιλμ και η αγωνία για να το δεις. Σε αντίθεση με τις σύγχρονες ψηφιακές που πατάς το κουμπί και ξαναπατάς, χωρίς να σε πολύ ενδιαφέρει αν αυτό που τράβηξες ήταν σωστό ή όχι, αφού πολύ απλά θα πατήσεις ένα delete αργότερα. Αυτός ο περιορισμός του φιλμ μπορεί να οδηγήσει στο δεύτερο πλεονέκτημα που είναι μια καλύτερη αναλογία καλών φωτογραφιών σε σχέση με το σύνολο των φωτογραφιών. Με την αναλογική φωτογραφική θα πρέπει να φανταστείς αυτό που θες να τραβήξεις (αλλιώς δε θα έχεις παρά μια πατάτα), και να προσέξεις περισσότερο καθώς δε μπορείς να πατάς και να ξαναπατάς το κουμπί.

Όσον αφορά την ποιότητα σε κάποιες φωτογραφίες που λένε, δε μπορώ να ξέρω πόση διαφορά υπάρχει στην πραγματικότητα. Αλλά ας μιλήσουμε σοβαρά, πόσοι είναι αυτοί που την καταλαβαίνουν; Άσε που οι ψηφιακές εκτός των ευκολιών βελτιώνονται και με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς, έτσι ώστε πολύ γρήγορα θα καλύψουν και όποιες τυχόν αδυναμίες έχουν ακόμα.

Θα ήταν πάντως μια ξεχωριστή εμπειρία μια μίνι αναδρομή στην αναλογική εποχή, περισσότερο για την όλη διαδικασία, αν και θα έπρεπε να προμηθευτώ μια ανάλογη μηχανή (αν βέβαια συνεχίσω να πηγαίνω στην ομάδα…). Εκτός πάλι και αν σκάσω μύτη με την παραπάνω, οπότε και θα πέσει το γέλιο της αρκούδας!

Υ.Γ.: Μόνο μη συνεχίσουν τις αλά Σκούρα αναλύσεις φωτογραφιών περί του τι θέλει να πει ο ποιητής φωτογράφος όπως σε κάποιες περιπτώσεις στο πρώτο μάθημα!

Monika@Bios

Κάπου ανάμεσα στο σε πατώ και με πατάς, στο σύννεφο από κάπνα και σκόνη, στα ποτά και τα πεταμένα στο πάτωμα πλαστικά ποτήρια, στον θόρυβο των ηχείων και στις παρεμβολές των κινητών, στα πίτσι πίστι και τα μπούρου μπούρου του κοινού –μα η καλλιτέχνις βγάζει την ψυχή της εκεί πάνω, βουλώστε το λιγάκι – μια στριμωγμένη στην άκρη του φακού φιγούρα κι εγώ προσπαθούσα να βρω τη θέση μου στον κόσμο – μια θέση με θέα κατά προτίμηση – το βράδυ του Σαββάτου στο πάρτυ της Lifo, στο (κατά τ’ άλλα αγαπημένο μου) Bios, εκείνη, με περίσσιο θράσος ή αυτοθυσία – δεν ξέρω πως να το πάρω – μας χάρισε μια συγκλονιστική ερμηνεία του δικού της Avatar, λες και σε πείσμα όλων να ήθελε να μας δείξει πως κάθε τι σπουδαίο δεν το θαυμάζεις… το αισθάνεσαι. Σκασμός λοιπόν, και καληνύχτα!

vicky cristina barcelona

Τριπλέτα Σκάρλετ Γιόχανσον, Ρεμπέκα Χολ και Πενέλοπε Κρουζ κάτω από τον ήλιο της Καταλωνίας, με τον Γούντι Άλεν στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Αν αντί αγγλικών μίλαγαν και στα ισπανικά θα ήταν ακόμα καλύτερα. Αλλά νομίζω ότι αυτή οι πέντε λόγοι είναι αρκετά ικανοποιητικοί για να δει κάποιος την ταινία.