Monthly Archives: January 2008

Design Walk 2008: Βόλτα στου Ψυρρή!

Γιούπιιιιιι!!! Αυτό το Σ/Κ πάμε βόλτα στου Ψυρρή! Ανά χείρας Athens Voice – ή όπου αλλού βρείτε το χάρτη της διαδρομής – ξεκινήστε για κυνήγι θησαυρού! Όποιος ξετρυπώσει πρώτος όλα τα δημιουργικά γραφεία της περιοχής κερδίζει ένα σπέσιαλ σουβλάκι από το Θανάση! Σας προειδοποιώ, είμαι καλά προπονημένος από πέρσι!!!

Πέρσι που λέτε, ήταν σα μαγικό, ξεπηδούσαν από παντού παράξενες μουρίτσες, χάζευαν για λίγο την Athens Voice, ανταλλάζατε συνωμοτικές ματιές ή πρακτικές πληροφορίες του τύπου “πήγες poor designers, έχουν και σακουλίτσα για να κουβαλήσεις όλα τα καλούδια!” και μετά χανόσασταν ξανά στα στενά ψάχνοντας και βρίσκοντας. Πάντως εγώ το καταδιασκέδασα!

Και ειλικρινά τους παραδέχομαι τους συμμετέχοντες, μεγάλο θάρρος κατά τη γνώμη μου να αφήνουν περίεργους τύπους να γυρνάνε free στα γραφεία τους, να αράζουν όπου βρουν και να χαζεύουν κάθε άκρως προσωπική λεπτομέρεια που εντοπίζουν εκεί – πέρα από τα έργα που εκτίθενται εκεί. Εγώ πάντως θα είχα βαρέσει παράνοια! Να ‘ ναι καλά τα παιδιά!!!

Advertisements

Design Routes | το ελληνικό design (δεν) έχει ιστορία

“Το θέμα είναι ότι αυτό που έχει γραφτεί για τους “Κάραμποττ – Κατζουράκη” είναι ότι έκαναν «μερικές καταπληκτικές τουριστικές αφίσες» και «thats all».”

Δημήτρης Αρβανίτης, Lifo No 95

Το ελληνικό design δεν έχει ιστορία. Οι Έλληνες γραφίστες, σαν άνθρωποι για τη βρώμικη δουλειά, δουλεύουν αθόρυβα, στο παρασκήνιο, στη σκιά των έργων τους, πέρα από το μικρόκοσμό τους δεν θα μάθει κανείς γι’ αυτούς. Γεννούν ιδέες, επηρεάζουν αντιλήψεις, σουλουπώνουν κάθε μέρα την εικόνα του κόσμου μας. Το δικό τους εφήμερο αντανακλάται στο δικό μας διαρκές. Σημάδια που ο χρόνος δεν τα σβήνει, μόνο που κάποια στιγμή παύουμε να αναγνωρίζουμε τη σημασία τους. Το ελληνικό design δεν έχει ιστορία, όχι γιατί αυτή δεν έχει συμβεί αλλά γιατί συστηματικά αγνοείται1.

Είναι κάπως χαζό, μα να, τώρα που διαβάζω τη συνέντευξή τους στη Lifo και σκέφτομαι πως αύριο εγκαινιάζεται η έκθεση με τα έργα τους στο Μουσείο Μπενάκη (η οποία είναι η πρώτη αναδρομική έκθεση design στην Ελλάδα!), νιώθω σχεδόν συγκίνηση. Μου φαίνεται απερίγραπτα όμορφο που κάποιοι χαρούμενοι άνθρωποι με κέφι και με χιούμορ συνεχίζουν αθόρυβα να αλλάζουν τον κόσμο λίγο λίγο.

Στη σχολή μου πέρσι, είναι ζήτημα αν άκουσα μια φορά το όνομά τους να προφέρεται, κι αυτό όχι γιατί οι καθηγητές είχαν μαύρα μεσάνυχτα (που κάποιοι από αυτούς είχαν) αλλά γιατί απλά κανείς δεν ενδιαφέρεται. Δεν είναι διδακτέα ύλη. Δεν είναι sos. Δεν είναι φανταχτερό και τρέντυ. Και κυρίως απαιτεί προσοχή και σκέψη. Είμαι σίγουρος πως στις περισσότερες σχολές design η ιστορία αποτελεί στην καλύτερη περίπτωση συμπλήρωμα. Κι είναι τρομαχτικό αν σκεφτείς το ότι οι νέοι γραφίστες σχεδιάζουν σχεδιάζουμε στα τυφλά. Και γι’ αυτό νιώθω πολύ τυχερός που θα μπορέσω να γνωρίσω το έργο τους μέσα από αυτή την έκθεση!

Design Routes:

Αναδρομική έκθεση στα έργα

τωνΦρέντι Κάραμποττ,

ΜιχάληκαιΑγνής Κατζουράκη

Μουσείο ΜπενάκηΠειραιώς 138

28/1ως23/3

Εγκαίνια και παρουσίαση του καταλόγου της έκθεσης

από τους ίδιους και το Δημήτρη Αρβανίτη

Απόψεστις19:00

1. Η Πολιτεία βραβεύει δημιουργούς αφίσσας: η ενοχή μιας ειδικότητας, Ένωση Γραφιστών Ελλάδος, +design #53, σελ. 94

Κερνάμε

it’s party time, originally uploaded by sbouboux.

Δε γιορτάζει κανένας, αλλά είπα να σας ανοίξω την όρεξη. Περιττό να πω ότι η τούρτα ήταν πολύ καλύτερη από ότι φαίνεται στη φωτογραφία…

Από το ημερολόγιο ενός κατατρεγμένου

Παρακολουθούσαμε επί εικοσιεπταώρου βάσεως κρυμμένοι σε ένα ντουλάπι στο Μαξίμου, πριν εξασφαλίσουμε μια σελίδα από το ημερολόγιο του πρωθυπουργού. Ιδού:

Είμαι ο καταλληλότερος, είμαι ο καταλληλότερος, είμαι ο καταλληλότερος. Από εκείνη την ημέρα που ο χοντρός πήδηξε από το παράθυρο, ο γιατρός μου έχει πει να σκέφτομαι θετικά και να αποφεύγω τις συγκινήσεις. Μου πρότεινε επίσης να πάω κάνα ταξιδάκι για να ξεχαστώ λιγάκι και γιατί χρειάζομαι τον καθαρό αέρα.

Χριστουγεννιάτικα πήρα τη Νατάσσα και αρχίσαμε να προχωράμε. Φτάσαμε μέχρι τα Γρεβενά. Εκεί ήλπιζα να αποκλειστούμε από τα χιόνια, αλλά που τέτοια τύχη. Ταξίδεψα μέχρι τη χώρα των παχύδερμων ιερών αγελάδων, στις μακρινές Ινδίες. Αλλά μόνο φωτιές μου άναψε αυτό το ταξίδι. Η Νατάσσα φαγώθηκε να της χτίσω ένα σπίτι σαν το Ταζ Μαχάλ, στη Ραφήνα. Είδα κι έπαθα να τη συνεφέρω. Γιατί με ποιο πρόσχημα θα το έχτιζα; Ως αναψυκτήριο; Και να με έτρωγε και εμένα καμία σαν τη Φάνη; Ως μνημείο πολιτιστικό; Ναι, τώρα που γίνεται της πουτάνας στο υπουργείο πολιτισμού αυτό θα μας έλειπε.

Έτσι στο ταξίδι μου στην Τουρκία ήθελα να την αφήσω σπίτι. Κι ας φώναζε καθώς έκλεινα την εξώπορτα «Πάλι μόνος σου με το θηλυκό Μητσοτάκη θα ταξιδέψεις; Θα σε φάει αυτή κακομοίρη μου, το είδα στο όνειρο…». Υπέκυψα και την  πήρα μαζί, αλλά την κλείδωσα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου.

Και πάλι καλά, γιατί εδώ στη χώρα του κουμπάρου μου βρήκα την ησυχία μου. Αν δεν ήταν κι αυτό το ιμάμ μπαϊλντί που μου έκατσε βαρύ στο στομάχι, θα ήταν όλα τέλεια. Άσε που τους άφησα όλους τους μπαγάσηδες με ανοιχτό το στόμα στις ομιλίες μου. Η αλήθεια είναι ότι το έχω το αγγλικό ο άτιμος. Αλλά και στα ανατολίτικα παζάρια, άλλοι έχουν το όνομα και άλλοι τη χάρη. Ο κουμπάρος όλο για την Κύπρο μίλαγε, για κάτι βράχια με κατσίκες στο Αιγαίο και για κάποιους δικούς του που μένουν στη Θράκη. Μόλις όμως του μίλησα για τη Χάλκη και το Πατριαρχείο τον αποστόμωσα. Δεν ήξερε τι να πει μετά από αυτό, την ουρά στα σκέλια που λένε. Αλλά το κορυφαίο ήταν όταν τους ανέλυσα τις αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκεί οι τούρκοι «κλάσανε μέντες».

Αχ να ήταν κάπου εδώ και ο φίλος μου ο Γιωργάκης. Τον θυμάμαι πριν λίγα χρόνια που έριχνε τις ζεϊμπεκιές του εδώ κοντά και τον νοσταλγώ. Έχει μπλέξει και αυτός με έναν χοντρό και φοβάται, τώρα που είναι επιδημία, μην πηδήξει πάνω του καμιά μέρα και τον πλακώσει. Κρίμα πάντως γιατί είναι πολύ καλό παιδί ο Γιωργάκης. Χωρίς αυτόν δεν ξέρω που θα ήμουν σήμερα. Ποιος ξέρει μπορεί να είχε βγει αληθινό το όνειρο της Νατάσσας και να με είχε φάει ο θηλυκός Μητσοτάκης.

Το κακό είναι ότι γυρίζω στην Αθήνα. Εκεί όπου όλοι θα ρωτάνε αν είδα το dvd. Εγώ δε βάζω τέτοια πράγματα σπίτι μου. Μια φορά έφερα το «Θερμοί γραμματείς: Αποστολή στην Άγρια Στύση» που είχε αφήσει κάποιος στο Μαξίμου (κομιστή τον φώναζαν, εγώ έτσι τον θυμάμαι). Είχε και ωραία υπόθεση με γκόμενες, μίζες εκβιασμούς, σκάνδαλα και πιστολίδι, αλλά η Νατάσσα κόντεψε να σηκώσει τη γειτονιά στο πόδι μόλις το είδε, φωνάζοντας «τρελάθηκες θα τα ακούσουν τα παιδιά και θα τους δημιουργηθούν τραύματα».

Δε μου πάει η καρδιά να γυρίσω στην πατρίδα και να ακούω όλους αυτούς να ξεκατινιάζονται. Αλλά έχω δώσει εντολή στον Θοδωρή να μου οργανώσει μια μακρινή περιοδεία. Οπουδήποτε. Όσο πιο μακριά τόσο πιο καλά. Ο γύρος της Ωκεανίας καλός μου ακούγεται. Τις προάλλες έμαθα ότι για να ταξιδέψεις στην Ανταρκτική με καράβι από την Αυστραλία, χρειάζεσαι 2,5 μήνες. Δηλαδή πέντε μήνες μακριά. Θα το έχω υπόψη μου, αν σφίξουν κι άλλο οι κώλοι τα πράγματα στην Ελλάδα.

Υ.Γ.: Να θυμηθώ πριν φύγω να παραγγείλω 10 50 κομμάτια κεμπάπ μη με πιάσει καμιά δείλια στο δρόμο.

Αλκυονίδες Μέρες

1. Η πιο σημαντική είδηση τις τελευταίες 5 μέρες στην πόλη ήταν αναμφισβήτητα το περίφημο “αττικό φως”! Μπορεί να το γνωρίζουμε ως κλισέ, ως ένα σλόγκαν για τουρίστες, κι όμως είναι μια πραγματικότητα που έχουμε την τάση να αγνοούμε. Οι τελευταίες μέρες ήταν απλά Υ Π Ε Ρ Ο Χ Ε Σ! Ο ήλιος γλυκός, ζεστός και γενναιόδωρος, ο αέρας πολύ πιο καθαρός από ότι συνήθως, η θερμοκρασία ιδανική για βόλτες φορώντας μόνο ένα ελαφρύ τζάκετ και το φως άφθονο, να ξεπηδά από τη παραμικρή χαραμάδα και να αγκαλιάζει με τις αχτίδες του το κάθε σου βήμα. ΟΚ, μπορεί όλα αυτά να ακούγονται απίστευτες παπαριές αν τρέχεις όλη μέρα για δουλειές ή κοιτάς τον κόσμο ανάμεσα από τις σελίδες 564 – 565 του Ποινικού Δικαίου που δίνεις σε μια βδομάδα, όμως οι Αλκυονίδες Μέρες είναι φοβερές ξελογιάστρες, οι άτιμες, αν για λίγο τις προσέξεις!

2. Τι 30, το 40, τι 50 – βαρέθηκα πια μ’ αυτές τις εκπτώσεις. Όταν δεν έχεις λεφτά το πρόβλημα βρίσκεται στη τιμή, κι όχι στη έκπτωση, σωστά; Φχαριστώ, αλλά λέω να πάρω άδεια άνευ αποδοχών από την κατανάλωση αυτό το διάστημα.

3. Hearts in Athens… δηλαδή τώρα θα κάνουμε γιορτή διαρκείας τον Άγιο Βαλεντίνο; Μη ξεράσω! Δε λέω, υπάρχουν και πολύ καλές δουλειές πάνω σ’ αυτές τις καρδιές (όπως η παραπάνω στη πλατεία Κλαυθμώνος) αλλά το θέμα είναι τουλάχιστον βαρετό. Μου λείπουν οι αγελάδες!

4. Βουτιά στις πορτοκαλιές της πόλης! Νομίζω είναι μια εξαιρετικά εύφορη χρονιά! Αλήθεια, τι γίνονται όλα αυτά τα πορτοκάλια (νεράντζια, μανταρίνια κι ότι άλλο) αν δεν τα φάει κανείς στο κεφάλι όταν ωριμάσουν;

5. Παππουδογιαγιάδες! Ο εφιάλτης των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς (πάλι όρθιοι θα τη βγάλουμε) και των υπαλλήλων του ΙΚΑ. Από τα άγρια χαράματα οργώνουν όλο το ιστορικό κέντρο, από τη Βαρβάκειο μέχρι τα Bershka, δεν κολλάνε πουθενά, βρίσκονται παντού και πάντα έχουν απορίες και ζητάνε χάρες! Ο (νεαρός) κόσμος όλος στα – κουρασμένα – πόδια τους. Είναι γλύκες όμως, ε;

Εσύ ποιο κανάλι θα διαλέξεις απόψε;

*μια επίκαιρη τηλεοπτική προσφορά του πάντα τηλεοπτικά ευαίσθητου blog μας!

Αναζητώντας καβγάδες…

Μετά το ’81 του χθεσινοβραδινού αγώνα Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού και ενώ είχε γίνει το 4-0, σκεφτόμουν να έκανα ένα post σήμερα βάζοντας τα πρωτοσέλιδα Δευτέρας και Τρίτης των «πράσινων» εφημερίδων και το γκολ του Νούνιεζ να ακολουθεί, χωρίς άλλα λόγια. Άντε να έγραφα και κάτι για τον θλιμμένο φίλαθλο του παναθηναϊκού που καθόταν μπροστά μου. Αυτό όμως μέχρι τη στιγμή που ο Κάκος σφύριξε τη λήξη. Γιατί λίγο μετά το μόνο που σκεφτόμουν είναι το πόση μαλακία χωράει σε έναν ανθρώπινο εγκέφαλο.

Σε καφετέρια κοντά στην Τριών Ναυάρχων, στην Πάτρα, χθες το βράδυ έχουν περάσει λίγα δευτερόλεπτα από τη λήξη του παιχνιδιού όταν έξω από την πόρτα του μαγαζιού πέφτουν αρκετές ψιλές. Στην αρχή νόμιζα ότι απλώς κάποιος λογόφερε και κατέληξαν σε αψιμαχίες. Μια απόπειρα όμως να βγεις έξω για να καταλάβεις τι έγινε, και βρίσκεσαι μπροστά σε είκοσι – εικοσιπέντε άτομα που εμφανίστηκαν από το πουθενά, αρκετοί από τους οποίους έχουν φορέσει κράνη και κουκούλες. Και μερικοί από αυτούς να έχουν βάλει στη μέση ένα παιδί που ήταν στο μαγαζί και να του ρίχνουν με αντικείμενα όπως εκείνες οι σιδερένιες κλειδαριές που βάζουν στα μηχανάκια. Η όλη φάση δεν κράτησε ούτε ένα λεπτό, και το μπουλούκι που ζήταγε καβγάδες εξαφανίστηκε σε κάποιο από τα στενά της περιοχής.

Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν καβγάς ανάμεσα σε κάποια άτομα που γνωρίζονταν και είχαν προκαλέσει ο ένας τον άλλο. Όμως εκεί που καθόμουν και παρακολουθούσα το παιχνίδι δεν έβλεπα τι έγινε ακριβώς πίσω μου. Σε μια παρέα που ήμασταν καμιά δεκαριά άτομα, αρκετοί ήταν φίλοι ή γνωστοί φίλου και συνεχώς έρχονταν και άλλοι. Αφού τελείωσε λοιπόν η όλη ιστορία και προσπαθούσα να καταλάβω τι συνέβη, έμαθα ότι αυτός που πλάκωσαν ήταν ένα παιδί που καθόταν στην παρέα και που είχε έρθει στα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου, και για αυτό δεν τον είχα προσέξει. Λίγο πριν τελειώσει το παιχνίδι όμως, στην καφετέρια μπήκαν και δύο – τρεις, άγνωστοι προς τουλάχιστον όσους ήμασταν στην παρέα. Οι συγκεκριμένοι λοιπόν «έκοβαν» κίνηση, όπως αποδείχτηκε. Μπορώ να πω με σιγουριά τώρα ότι αναζητούσαν ένα υποψήφιο θύμα για να ξεσπάσουν. Και ως αφορμή φυσικά ήταν ο αγώνας. Ένας αγώνας Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού σίγουρα φέρνει και την ανάλογη καζούρα μεταξύ των φιλάθλων των δύο ομάδων. Έτσι λοιπόν όπως σε κάθε ανάλογο παιχνίδι, πάντα η μια πλευρά «τη λέει» στον ηττημένο. Οι φυσιολογικοί άνθρωποι βέβαια το κάνουν αστειευόμενοι, απλώς για χαβαλέ. Βλέπουν έναν αγώνα γιατί χαίρονται το ποδόσφαιρο. Χαίρονται το άθλημα. Αυτός όμως που έχει κάλο στον εγκέφαλο και που στην πραγματικότητα δεν του καίγεται καρφί για το ίδιο το άθλημα, αναζητά να πάρει εκδίκηση. Και έτσι με κάτι ασήμαντο, στάμπαραν ένα παιδί και από την πόρτα όπου ήταν το τράβηξαν ουσιαστικά στη μέση του δρόμου. Εκεί όπου εμφανίστηκαν, αρκετά συντονισμένα, και οι είκοσι – εικοσιπέντε που φρόντισαν να ρίξουν από μια ψιλή ο καθένας.

Το πιο σημαντικό στο όλο γεγονός είναι ότι αυτός που τελικά βάρεσαν (δυο ψιλές έφαγε και ο φίλος του) ήταν απλώς ένα τυχαίο άτομο που δεν γνώριζε κανέναν τους, και που είχε μπει στην καφετέρια λίγα λεπτά πριν. Ακόμα καλύτερα το παιδί δεν ασχολείται και πολύ με το ποδόσφαιρο (αν και αυτό δεν έχει σημασία)… Και στη θέση του θα μπορούσε να ήταν ο οποιοσδήποτε. Κάποιος άλλος από την παρέα, από την καφετέρια ή ακόμα και εγώ, αν οι τύποι είχαν μπει από τη διπλανή πόρτα. Πάλι καλά πάντως που τι γλίτωσε με ένα μαυρισμένο μάτι, μια ανοιγμένη μύτη, γδαρσίματα στο χέρι και χτυπήματα στο κεφάλι…

 Υ. Γ.: Μεγάλο κατόρθωμα πάντως τόσα άτομα να την πέφτουν στον πρώτο ανίδεο που βρήκαν μπροστά τους…