Monthly Archives: February 2008

Ένα (όχι και τόσο) περιττό κι ανούσιο post

Το post που ακολουθεί θα ήταν τελείως περιττό και ανούσιο, όχι μόνο γιατί τα έγραψαν άλλοι πριν από μένα πολύ καλύτερα (Yorgos, SG, talos…), αλλά γιατί θα ήταν τελείως περιττό και ανούσιο να καλείσαι να υπερασπίζεσαι και να αποδεικνύεις συνεχώς το αυτονόητο, θα ήταν τελείως περιττό και ανόητο να υποχρεώνεσαι να απαντάς στον κάθε παραλογισμό του κάθε άσχετου, θα ήταν τελείως περιττό κι ανόητο να πρέπει να ενδιαφέρεσαι για το δημοσιογραφικό μικρόκοσμο/υπόκοσμο (τον οποίο έχουν αναγάγει τα κυρίαρχα ΜΜΕ σε πρώτο θέμα της επικαιρότητας τους τελευταίους 3 μήνες), θα ήταν τελείως περιττό και ανόητο να δίνεις αξία, να προβάλεις και να αναπαραγάγεις δείγματα ανώνυμου διαδικτυακού αυριανισμού (όπως το έθεσε ο Yorgos) και κυρίως θα ήταν τελείως περιττό κι ανόητο να χάνεις την ώρα σου σε παραπολιτικές φιλολογίες όταν υπάρχουν αμιγώς πολιτικά θέματα τα οποία επηρεάζουν άμεσα τη ζωή σου.

Όμως δυστυχώς δεν είναι, αφού για την κυβέρνηση τίποτα από τα παραπάνω δεν φαίνεται να είναι περιττό κι ανούσιο. Οι δονκιχώτες του παραλογισμού, οι ρεαλιστές που ζητάνε το αδύνατο, οι ονειροπόλοι της εξουσίας, έπειτα από τη διαφαινόμενη παταγώδη αποτυχία τους να αλλάξουν το όνομα του κράτους των βόρειων γειτόνων μας, επιθυμούν να θέσουν έναν ακόμα πιο φιλόδοξο στόχο: να ελέγξουν το διαδίκτυο. Πιστοί στο δόγμα, ότι αγνοείς το απαγορεύεις, ότι δεν καταλαβαίνεις το καταργείς, και βαδίζοντας στα χνάρια των προκατόχων τους είναι έτοιμοι να ψηφίσουν (άλλο ένα) νομοσχέδιο που θα αλλάξει τον εικονικό μας κόσμο σε μια νύχτα – αγνοώντας περιφρονητικά το ότι θα (ξανά) γίνουν ο γέλωτας της Ευρώπης (τουλάχιστον).

Και οι μέρες θα κυλήσουν όπως πριν, το βουητό του σκουπιδιάρικου θα γαργαλήσει τ’ αυτιά σου, το μποτιλιάρισμά στη Κηφισίας θα σε ταξιδέψει σε κόσμους φανταστικούς, το αφεντικό στη δουλειά σου θα σιγοτραγουδήσει καλημέρα πριν το meeting, τριαντάφυλλο κι άγρια χόρτα θα μυρίσεις στο burger το μεσημέρι, τρυφερά θα αγγίξει το χέρι σου η ταμίας στο σουπερμάρκετ, το σπίτι καθαρό, το κρεβάτι στρωμένο, οι μπύρες κρύες, ΑΕΚ – Παναθηναϊκός, άσσος, στάνταρ άσσος!

update:

Διακήρυξη για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο

Το παρόν απευθύνεται στην Ελληνική Κυβέρνηση και στους δημόσιους φορείς. Ως ενεργός Έλληνας πολίτης δηλώνω ότι:

  • Απαιτώ από το Κράτος να προβεί σε κάθε δυνατή ενέργεια για την ίση, ελεύθερη και ισόνομη πρόσβαση στην πληροφορία, βάσει του άρθρου 5Α του Συντάγματος της Ελλάδας [1], καθώς επίσης και την αειφορία και διαφάνεια των δημόσιων ηλεκτρονικών υπηρεσιών, όπως αυτή προβλέπεται από το Ευρωπαϊκό πλαίσιο διαλειτουργικότητας [2].
  • Υπεραμύνομαι του δικαίωματος στην ιδιωτικότητα και στο απόρρητο των προσωπικών δεδομένων, όπως αυτό ορίζεται από τα άρθρα 9, 9Α και 19 του Συντάγματος της Ελλάδας [3], και το άρθρο 8 της Χάρτας των θεμελιωδών δικαιωμάτων [4]. Τα προσωπικά δεδομένα περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων προσωπικά στοιχεία, νόμιμες ενέργειες, προσωπικά μηνύματα και συνομιλίες, πληροφορίες τοποθεσίας και μετακίνησεων, προσωπικές επαφές και αγοραστικές συνήθειες.
  • Εκφράζω την ανησυχία μου σχετικά με τους κινδύνους, για τις δημοκρατικές ελευθερίες, που εγκυμονεί η νομοθέτηση υποχρέωσης των τηλεπικοινωνιακών παρόχων για την κατακράτηση δεδομένων των χρηστών τους, με οποιαδήποτε προσχήματα, αλλά και για την πιθανή κατάχρησή των δεδομένων αυτών από τις εταιρείες παρόχους.
  • Απαιτώ τη διασφάλιση της ανεμπόδιστης χρησης (fair use) νόμιμα αποκτηθέντων ψηφιακών προϊόντων και υπηρεσιών [5].
  • Υποστηρίζω την επιδίωξη της γνώσης [6], και την απρόσκοπτη ανάπτυξη λογισμικού και επιχειρηματικών μεθόδων.
  • Καταδικάζω προσπάθειες δυσφήμισης και δαιμονοποίησης του Διαδικτύου και της ψηφιακής κοινωνικοποίησης κι επιχειρηματικότητας, καθώς και των μεθόδων που χρησιμοποιούνται για τους σκοπούς αυτούς.

Βάσει των παραπάνω προτείνω:

  1. Συγκρότηση μακροπρόθεσμης και υπερκομματικής πολιτικής για την ενθάρρυνση και ανάπτυξη εγχώριας βιομηχανίας πληροφορικής με βάση το Ελεύθερο Λογισμικό / Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα (Free/Open Source Software) [7], που θα εξυπηρετεί τις εθνικές ανάγκες, διασφαλίζοντας τη βιωσιμότητα των πληροφορικών υποδομών του κράτους και την ανεξάρτητη από τα συμφέροντα συγκεκριμένων εταιρειών λειτουργία τους.
  2. Υιοθέτηση ανοικτών προτύπων αποθήκευσης εγγράφων και διακίνησης πληροφορίας στις δημόσιες υπηρεσιες προκειμένου να επιτυγχάνεται ανεξαρτησία από συγκεκριμένους κατασκευαστές λογισμικού (vendor lock-in), να εξασφαλίζεται η μακροπρόθεση διατήρηση της πληροφορίας, και να διευκολύνεται η πρόσβαση σε αυτήν.
  3. Χρήση Ελεύθερου Λογισμικού στη δημόσια εκπαίδευση, ωστε οι μαθητες και φοιτητές να διδάσκονται τη χρήση, διαχείριση και ανάπτυξη λογισμικού που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ελεύθερα και χωρίς κόστος απόκτησης (πχ. στον προσωπικό τους υπολογιστή).
  4. Χρηση Ελεύθερου Λογισμικού στις δημόσιες υπηρεσίες, και διερεύνηση δυνατοτήτων μετάβασης όπου αυτό δεν είναι τεχνικά εύκολο, για την επίτευξη αειφορίας, διαφάνειας και διαλειτουργικότητας στις ηλεκτρονικές υπηρεσίες, αλλά και για την αξιοποίηση του διεθνούς κοινωνικού κεφαλαίου που αντιπροσωπεύει το Ελεύθερο λογισμικό.
  5. Διαφύλαξη του προσωπικού απορρήτου με την καταψήφιση νομοσχεδίων που έχουν ως αντικείμενο την κατακράτηση δεδομένων. Απόσυρση ή δικαστική ακύρωση της πρόσφατα επικυρωθείσας από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Οδηγίας COM(2005) 438 [8], επειδή αντιβαίνει στο άρθρο 9Α του Συντάγματος της Ελλάδας.

Continue reading

Advertisements

HDR

HDR in Corfu, originally uploaded by sbouboux.

“Άσχημα τα πράγματα. Ο ουρανός κάηκε. Ο ήλιος κρύφτηκε για πάντα. Όλα τριγύρω απέκτησαν μια ιδιαίτερη και απόκοσμη υφή…”

High Dynamic Range imaging λέγεται το παιχνίδι που ανακάλυψα τελαυταία. Πρόκειται για μια τεχνική που σου επιτρέπει να δημιουργήσεις μια εικόνα χρησιμοποιώντας ένα μεγαλύτερο εύρος εκθέσεων από τις κανονικές φωτογραφίες.

(Η παραπάνω φωτογραφία σε άλλη εκδοχή και μια άλλη.)

Η Μακεδονία και οι νονοί της

Λέτε να έχουμε βαφτίσια; 15 χρόνια τώρα οι νονοί τσακώνονται για το όνομα, αυτό δεν έχει ξαναγίνει, το νεογνό μεγάλωσε και δεν έχει ανάγκη πια ούτε από νονούς, ούτε από βαφτίσια. Στο διάολο όλοι τους! Το βάφτισε η πιάτσα, όπως κάνει με όλους, και όλοι πια γνωρίζουν το όνομά του. Οι νονοί συνεχίζουν να τσακώνονται, μάχη χαρακωμάτων και όπισθεν ολοταχώς, η ιστορική άγνοια (βλέπε ιστορική ευαισθησία) και η εγκεφαλική βλακεία οδηγούν πάντα σε μάχες χαμένες πριν καν ξεκινήσουν, για εσωτερική κατανάλωση, είναι θέμα τιμής πια λένε, βαφτίστε λοιπόν, βαφτίστε, κι όταν ξυπνήσετε από τον εθνικό σας λήθαργο, τρέξτε να προλάβετε τους υπόλοιπους, αν σας βαστάνε τα πόδια σας ακόμα…

Τα χιόνια μπορεί να έλιωσαν, οι φωτογραφίες όμως μένουν!

Μερικές φωτογραφίες από τη χιονισμένη ταράτσα μου και τη γύρω περιοχή, έτσι για να μείνει η ανάμνηση των λευκών ημερών που πέρασαν!

Φωτογράφηση στην Κέρκυρα 2

Corfu street, originally uploaded by sbouboux.

Φαναράκια στα καντούνια, παράθυρα με πατζουρόφυλλα στα παλιά αλλά και τα καινούρια σπίτια, μαζί με τον αγαπημένο άγιο των κατοίκων της Κέρκυρας. Τρία πράγματα άρρηκτα συνδεδεμένα με την καθημερινότητα στο νησί αυτό του Ιονίου.

* Καιρό είχε να αναφερθεί η Κέρκυρα σε τούτο το blog 🙂

The Society of the Spectacle

Όταν πρωτοδιάβασα (προσπάθησα να διαβάσω) τη Κοινωνία του Θεάματος πριν περίπου 4 χρόνια θεωρούσα τον εαυτό μου οπαδό της αναλυτικής σκέψης, πρωτογνώριζα φιλοσόφους σαν τον Hume, τον Kant και τον Frege οι οποίοι φρόντισαν να γκρεμίσουν διανοητικές πλάνες αιώνων και να βάλουν σε μια τάξη αυτό το χάος που ονομάζεται φιλοσοφία. Και έπειτα ήρθαν οι Γάλλοι! Μεταμοντερνισμός σου λέει, και εκεί που υπήρχε αίτιο και αποτέλεσμα, πείραμα και παρατηρητής, ομιλία και γραφή τώρα δεν υπάρχει τίποτα και υπάρχουν όλα, καμία διαχωριστική γραμμή, καμία τάξη. Και παρόλο που ήταν τόσο συναρπαστική η ιδέα του Debord, είμαστε και ζούμε σαν θέαμα και θεατές ταυτόχρονα, μετά τις πρώτες παραγράφους το κείμενο κλώτσαγε, τα αναλυτικά αντανακλαστικά μου χτυπούσαν κόκκινο, τα κεφάλαια διαδέχονταν το ένα το άλλο κι όλο και πιο πολύ μου έμοιαζαν με ανούσιες ποιητικές ατάκες – ένα παραμιλητό, καρπός ισχυρού κοκτέιλ μεταμοντέρνων παραισθησιογόνων ουσιών. Σταμάτησα στα μισά, σχεδόν έξαλλος!

Μα να που τα έφερε έτσι ο καιρός και ξανάπεσε στα χέρια μου αυτό το τόσο παρεξηγημένο κείμενο, που πολλοί μιλούν γι’ αυτό μα λίγοι έχουν καταφέρει τελικά να το διαβάσουν, και σελίδα με τη σελίδα καίει τα τελευταία μου εγκεφαλικά κύτταρα. Συνεχίζω να πιστεύω πως αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν στα καλά του όταν το έγραφε, συνεχίζω να παλεύω να διακρίνω ψίχουλα νοήματος πίσω από την ποιητικότητα των παραγράφων του και ακόμα έχω αμφιβολίες πως θα καταφέρω να το τελειώσω χωρίς να παρασυρθώ σε επιφανειακή ανάγνωση. Όμως αυτό το μεταμοντέρνο σκουπίδι έχει μεταμορφωθεί στα μάτια μου στο απόλυτο μανιφέστο του σύγχρονου κόσμου. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο που να περιγράφει καλύτερα τη πραγματικότητα που μας περιβάλλει. Κι αν η δομή του είναι τόσο χαοτική, ίσως τελικά να μην υπάρχει καλύτερος τρόπος να περιγράψεις τη πραγματικότητα από αυτόν τον τόσο συναρπαστικό μα τόσο δυσεπίλυτο γρίφο.

Κι έτσι για να πάρετε μια ιδέα σας παραθέτω τις πρώτες πέντε παραγράφους (τα εύκολα) με τις οποίες ξεκινάει το κείμενο:

1 In societies dominated by modern conditions of production, life is presented as an immense accumulation of spectacles. Everything that was directly lived has receded into a representation.

2 The images detached from every aspect of life merge into a common stream in which the unity of that life can no longer be recovered. Fragmented views of reality regroup themselves into a new unity as a separate pseudoworld that can only be looked at. The specialization of images of the world evolves into a world of autonomized images where even the deceivers are deceived. The spectacle is a concrete inversion of life, an autonomous movement of the nonliving.

3 The spectacle presents itself simultaneously as society itself, as a part of society, and as a means of unification. As a part of society, it is the focal point of all vision and all consciousness. But due to the very fact that this sector is separate, it is in reality the domain of delusion and false consciousness: the unification it achieves is nothing but an official language of universal separation.

4 The spectacle is not a collection of images; it is a social relation between people that is mediated by images.

5 The spectacle cannot be understood as a mere visual deception produced by mass-media technologies. It is a worldview that has actually been materialized, a view of a world that has become objective.

The Society of the Spectacle by Guy Debord

Black Bush

Είναι λιγάκι παλιό το βιντεάκι, τέσσερα γεμάτα χρόνια πριν πρέπει να γυρίστηκε. Αλλά νομίζω ότι είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, τώρα που στην Αμερική έχει πολλές πιθανότητες να εκλεγεί ένας μαύρος για πρόεδρος. Ας πάρουμε μια γεύση λοιπόν για το πως θα είναι όταν ένας μαύρος γίνει μόνιμος κάτοικος του Λευκού Οίκου.