Monthly Archives: July 2008

Η τρέλα πάει;

Mirror Pass, originally uploaded by namroff.

Ναι δεν είναι καθρέπτης αυτός κάτω από το F-16, ούτε νερό. Δεν είναι είδωλο το ανεστραμμένο F-16 που βλέπετε, αλλά ένα πραγματικό δεύτερο, που πετάει ακουμπώντας στην κοιλιά του πρώτου σε ένα παραλίγο τέλειο καθρέφτισμα!

Όταν κάποιος εκφράζει το ενδιαφέρον του για τα αεροπλάνα αντιμετωπίζεται με αρκετή έκπληξη από τους γύρω του, που με ένα βλέμμα γεμάτο απορία, σαν να λένε «Μα γιατί;…» τον κοιτάζουν περίεργα.

Η αλήθεια είναι ότι όποιος δεν έχει αυτή την έστω μικρή δόση τρέλας που χρειάζεται δε μπορεί να καταλάβει όλους αυτούς τους τρελαμένους που ζωγραφίζουν εκεί ψηλά, στον ουρανό (1, 2, 3).

Abstract_Samurai_vol.1

… my mind is faaaaaaar away!!!

X-Files: I want to believe…

ή αλλιώς: «X-Files: The zombies return»

Η αλήθεια είναι ότι υπήρξα φαν της σειράς στα γυμνασιακά μου χρόνια. Κακά τα ψέματα τα «XFiles» ήταν ότι καλύτερο γυρίστηκε στο χώρο του science fiction για τη μικρή οθόνη. Οι πρώτες χρονιές ήταν αυτές που έφτιαξαν το μύθο. Μερικές ιστορίες της σειράς ήταν φοβερές, πολύ καλά γυρισμένες, και πολλές φορές με ένα πραγματικά ευφάνταστο σενάριο.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον πρώτο χρόνο, έναν τύπο που μπορούσε να μεταβάλλει το μέγεθός του και να γλιστρήσει μέσα από κάθε λογής σχισμές. Ξύπναγε κάθε 30 χρόνια από τη νάρκη για να σκοτώσει και να τραφεί (“Squeeze). Ή ένα επεισόδιο σε κάποια βάση στην Αρκτική όπου ο Μώλντερ και η Σκάλυ βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν οργανισμό που προσέβαλε ανθρώπους (Ice). Ή την ιστορία με τις κατσαρίδες («War of the Coprophages») και πόσες άλλες που αυτή τι στιγμή μου διαφεύγουν.

Εκτός από τις ευφάνταστες ιστορίες, υπήρχαν και οι χαρακτήρες μορφές: το ψιλοσπασικλάκι που ασχολιόταν με κάθετι παράξενο και το δούλευαν οι συνάδελφοί του, η φωνή της λογικής που τον συνόδευε, ο τύπος που κάπνιζε μανιωδώς τσιγάρα και έκανε τη βρώμικη δουλειά της συγκάλυψης με το προσωνύμιο «καρκίνος».

Μετά την επιτυχία ήρθε και η ταινία (“X-Files: Fight the Future“), αρκετά καλή για το είδος της. Αργότερα η «κοιλιά» έκανε την εμφάνισή της, κάπου στην πορεία εξαφανίστηκε ο Μώλντερ (μάλλον δεν τα βρίσκαν στη μοιρασιά), κάποιος άλλος συνέχιζε την αναζήτηση, η Σκάλυ είχε μια περίεργη εγκυμοσύνη. Και ήρθε το τέλος, πράγμα φυσιολογικό όταν η σειρά πλέον είχε αρχίσει να κουράζει.

Όμως επειδή το όνομα των «XFiles» συνοδεύεται εκτός από παραφυσικά – μεταφυσικά – ανεξήγητα φαινόμενα και με έναν πλούσιο τραπεζικό λογαριασμό, οι συντελεστές βαδίζουν στα γνωστά χνάρια μαζί με άλλους, όπως για παράδειγμα το «Sex and the City» που μοιάζει σαν μια τελευταία αρπαχτή πριν οι πρωταγωνίστριες περάσουν και τα τρίτα «άντα».

Στην πραγματικότητα κανένας τους δεν έκανε καμιά σημαντική επιτυχία σε άλλη ταινία και έτσι γυρίζουν στη σιγουριά που τους προσφέρει το μεγάλο κοινό που δημιούργησαν τη δεκαετία του ’90.

Όσον αφορά την καινούργια ταινία είμαι σίγουρος ότι ο Μώλντερ θα κυνηγάει και πάλι να σώσει καμιά κοπέλα με ιδιαίτερες δυνατότητες που βλέπει οράματα και περίεργους εφιάλτες τα βράδια… Σαν ταινία φαντάζομαι ότι θα είναι αρκετά καλή και σίγουραθα είναι ευχάριστη στην παρακολούθηση. Όμως προσωπικά δε θα ήθελα να συνεχίζεται αυτή η προσπάθεια νεκρανάστασης και να μείνει ήσυχος ο μύθος των «XFiles», γιατί ο κύκλος της σειράς έχει κλείσει προ πολλού. Εκτός και αν εκεί στο Hollywood φαντάζονται σε καμιά εικοσαριά χρόνια τον Μώλντερ με τη μαγκουρίτσα του και τα γυαλιά πρεσβυωπίας, να προσπαθεί να λύσει ανεξήγητα φαινόμενα όπως γιατί τελειώνει γρήγορα το χαρτί της τουαλέτας, ή τι εξαφανίζει τις μασέλες από τα ποτήρια τα βράδια, στο χώρο ενός καπη αυτή τη φορά…

Ο Αμπού από την Ουαγκαντουγκού..

money money

Το τι λεφτά που μπορεί να κερδίσει κανείς διατηρώντας απλώς ένα mail, στο yahoo ή οπουδήποτε αλλού, δε λέγεται. Αφού όπως τα υπολογίζω, προσωπικά, τον έχω φάει ήδη τον Αμπράμοβιτς! Το τι λοταρίες που ούτε καν ήξερα πότε έλαβα μέρος, πόσες μεταφορές χρημάτων έχω διευκολύνει από τράπεζες της Νιγηρίας δε λέγεται!

Τελευταία έλαβα ένα email από τον παλιό μου φίλο τον Αμπού. Γύρισε πίσω στη χώρα του, την Μπουργκίνα Φάσο και δουλεύει πλέον σε μια τράπεζα στην Ουαγκαντουγκού. Ως γνωστόν οι αφρικανοί είναι πολύ λεφτάδες (!) με λογαριασμούς σε τράπεζες που έχουν το λιγότερο 6 μηδενικά. Μου διηγείται λοιπόν, μια πραγματικά “τραγική” ιστορία. Μια οικογένεια ενώ ταξίδευε αεροπορικώς, κατέπεσε το αεροπλάνο και ξεκληρίστηκε. Σκοτώθηκαν οι γονείς και τα έξι τους παιδιά, οι παππούδες, οι θείοι, τα ξαδέρφια, δεν έμεινε τίποτα. Αυτοί λοιπόν διέθεταν έναν τυπικό για αφρικανική χώρα λογαριασμό, περίπου 19.000.000 δολάρια. Μετά το τραγικό τέλος της οικογένειας τα λεφτά έμειναν χωρίς δικαιούχο. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά θα μεταφερθούν σε ένα θησαυροφυλάκιο ως αζήτητο κεφάλαιο. Μπορώ όμως εγώ σαν ξένος να τον βοηθήσω να μεταφέρει τα λεφτά αυτά σε τράπεζα του εξωτερικού. Φυσικά θα πάρω και τα ποσοστά μου, όπως και ο ίδιος, ενώ ένα σημαντικό ποσό θα πάει σε φιλανθρωπίες. Τι να κάνω και εγώ, να μη βοηθήσω τον παλιόφιλο τον Αμπού;

Πρέπει να έχω λάβει το λιγότερο καμιά πενηνταριά παρόμοια mail τα τελευταία 2-3 χρόνια (όπως και πάρα πολύ άλλοι). Συνήθως η ιστορία αφορά κάποια μικρή κοπέλα ή κάποιον νέο και είναι «τραγική». Μια κοπέλα που δε γνώρισε πατέρα γιατί σκοτώθηκε στον εμφύλιο, τα αδέρφια της τα πήραν οι αντάρτες για πολεμιστές και χάθηκαν σε κάποια ζούγκλα της κεντρικής Αφρικής, ενώ η μάνα της πέθανε στη φυλακή. Έμεινε μόνη με έναν τεράστιο λογαριασμό στην τράπεζα, δε μπορεί όμως να πάρει τα λεφτά γιατί δεν την αφήνουν. Και εδώ μπαίνεις εσύ που θα τη βοηθήσεις να μεταφέρει τα λεφτά στο εξωτερικό, με το αζημίωτο βέβαια. Στην πραγματικότητα όμως αν φας την πατάτα θα βρεθείς εσύ ο ευκολόπιστος να προσπαθείς να πείσεις την τράπεζα ότι εξαπατήθηκες.. Αναρωτιόμουν ποιος μπορεί να απαντήσει σε ένα τέτοιο μήνυμα και ακόμα χειρότερα να ακολουθήσει ότι του πουν. Το κακό είναι ότι υπάρχουν ιστορίες κυρίως από Αμερική όπου κάποιοι έκαναν ότι τους είπαν μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και βρέθηκαν φυσικά να χρωστάνε λεφτά στην τράπεζα με την οποία θα γινόταν υποτίθεται αυτή η μεγάλη συνδιαλλαγή..

Ένα πρωινό του Ιούλη..

…λιγάκι διασκεδαστικό!

Η αλήθεια είναι ότι η γραμματεία της σχολής μου είναι από τα μέρη εκείνα που πάντα απέφευγα. Αλλά τι να κάνεις είναι ένα αναγκαίο κακό!

Υπήρχε μια εκκρεμότητα καθώς δεν είχα δει στη σχολή να έχουν βγάλει το βαθμό της διπλωματικής εργασίας. Ο τύπος που έχουμε εκεί στη γραμματεία λοιπόν, έψαχνε από εδώ, έψαχνε από εκεί, άνοιγε τα συρτάρια, σήκωνε φακέλους, τασάκια, πληκτρολόγια. Τίποτα. Αφού είχα αρχίσει να φοβάμαι μήπως υπήρχε κάνα άγνωστο αχαρτογράφητο ρήγμα ακριβώς κάτω από το γραφείο του και γλίστρησε μέσα το χαρτί με το βαθμό. Συνέχισε το ψάξιμο σε διπλανό γραφείο. Την ώρα που έλειπε αναγνωρίζω ένα αντίγραφο της εργασίας στη βιβλιοθήκη (θα ήτανε και κάνα μήνα αυτό εκεί!). Όταν με το καλό γύρισε, τον παρότρυνα να κοιτάξει στη βιβλιοθήκη δείχνοντάς του ακριβώς εκεί που είχα δει την εργασία (ε ήθελα να τη βρει μόνος του, μη μου πει ότι ψαχούλευα εκεί μέσα!). «Όχι, δεν είναι εκεί», ήταν η πληρωμένη απάντηση που πήρα. Καλά, λέω από μέσα μου, ας κάτσω στην καρέκλα να το απολαύσω! Συνέχισε με τηλέφωνα, την αναζήτηση του χαμένου βαθμού (δεν ξέρω αν πήρε και στη Νικολούλη) για να πάρει ως απάντηση ότι αυτοί που έπρεπε τον είχαν στείλει το βαθμό όταν φοράγαμε μπουφαν ακόμα, που λέει ο λόγος. Και δώστου πάλι ψάξιμο (φαντάζομαι εκείνη την ώρα θα σκεφτόταν – μπας και ήταν εκείνα τα χαρτιά που πέταξα όταν χύθηκε η φραπεδιά πάνω;), και πάλι από την αρχή τηλέφωνο. Επιφυλακτικά σηκώθηκε και πήγε να κοιτάξει στο μέρος που του είχα δείξει κάνα τέταρτο πιο πριν, για να με ρωτήσει ελάχιστα δευτερόλεπτα αργότερα «αυτή είναι;», δίνοντάς μου την εργασία. Βέβαια αυτός εκεί το βιολί του, συνέχισε να ψάχνει το βαθμό.

«Μα καλά ρε μπαγλαμά, δε βλέπεις ότι τον γράφει εδώ σε αυτή τη μοναδική παράγραφο που έχουν βάλει στην πρώτη σελίδα;», μου ήρθε να του πω, αλλά αρκέστηκα στο «Να, εδώ το λέει…».

Αρκετό καιρό τώρα, νομίζω ότι αυτό το παιδί χαραμίζεται εκεί μέσα. Οι δυνατότητές του θα άρμοζαν σε μια πιο πολύπλοκη θέση όπου θα μπορέσει επιτέλους να ξεδιπλώσει ολόκληρο το ταλέντο του…

my graffiti woman

Graffiti women swap stories in the dark
Graffiti women take photos at the dark
And tenement people who wander through the day
Graffiti people got nothing got no name
And you sleep but they’ll find you
And they’ll carve their number in your minds
And they’ll steal what they want from who they want, from time to time…

Suede

photoshOp_Art