Monthly Archives: January 2010

untitled

high hopes

“..ο θάνατος ενός πολίτη ξεκινάει απ’ τα όνειρα του λόττο..”

(Υπέροχοι) Στέρεο Νόβα δεκαπέντε (+) χρόνια πριν.

Advertisements

highway to hell*

highway to hell 4

highway to hell 2

Continue reading

we choose the moon

Το ξέρω πως λένε να μην κρίνεις έναν δίσκο από το εξώφυλλό του, εγώ όμως σπάνια πέφτω έξω. Τουλάχιστον στους δίσκους, τα βιβλία είναι άλλη ιστορία. Τελος πάντως, αυτός είναι ένας από τους δίσκους που με τράβηξε πρώτα το εξώφυλλό του, μετά ο τίτλος του, κι ενώ δεν είχα ιδέα για το συγκρότημα, βρέθηκα να ταξιδεύω κι εγώ σε αυτό το ηλεκτρονικό ονειρικό ταξίδι τους για το φεγγάρι.

Το We Choose The Moon, είναι το τρίτο άλμπουμ των ίνφο, έρχεται από τη Θεσσαλονίκη, έχει έντονη γεύση Στέρεο Νόβα κι αν δεν έχω χαζέψει τελείως μετά το Where the Wild Things Are και το εξαιρετικό του soundtrack (οπότε μου μοιάζουν όλα μαγικά κι ονειρεμένα) είναι ένα υπέροχο άλμπουμ!

childhood dream

the football player

Στο προηγούμενο ποστ πληροφορηθήκαμε τις συνήθειες του harris r πριν χρόνια. Δεν άφησε ούτε ένα βάζο, ούτε μια πιτζάμα στο σπίτι του (:-D). Ο  γράφων (αυτός ο sbouboux) από την άλλη τριγύριζε σε όλα τα καντούνια της πόλης με το ποδήλατο, και όταν σταματούσε το έκανε για να παίξει μπάλα στο ίδιο ακριβώς σημείο με αυτό της φωτογραφίας, στις σχολικές εκδρομές, ή λίγο πιο κάτω στο χόρτο τα καλοκαίρια.

Υ.Γ.: μη μου διαμαρτύρεσαι harris r., με το προηγούμενο μου έδωσες την καλύτερη πάσα για να βάλω αυτή τη φωτογραφία! 😀

Υ.Γ.2: Όσο για την ταινία “where the wild things are”, είχα δει το trailer πριν καιρό και πρέπει όντως να είναι καλή.

Υ.Γ.3: φυσικά ο τίτλος προέρχεται από αυτό εδώ

Let the wild rumpus start!

Μια φορά κι έναν καιρό ήσουν παιδί. Όπως κι εγώ! Και δεν έλεγες να βγάλεις το σκασμό. Όσο σου φώναζαν, τόσο αντιδρούσες. Έτρεχες ξυπόλυτος από το σαλόνι στην κουζίνα, με βήματα που ακούγονταν σαν σεισμός σε όλη τη πολυκατοικία. Κι έμπηγες τις φωνές. Ούρλιαζες. Όταν έσκαγες από χαρά κι όταν πλάνταζες στο κλάμα.

Έφτυνες παντού, κατουρούσες έξω από την λεκάνη, δεν χτένιζες ποτέ τα μαλλιά σου για να βγεις έξω, λέρωνες με μερέντα τις γαλάζιες σου πιτζάμες, εξαφάνιζες λίγο λίγο την προίκα της μητέρας σου παίζοντας μπάλα μες το σπίτι.

Ναι, πάνω απ’όλα έπαιζες! Συνέχεια. Μπάλα, και ιππότες και κρυφτό. Εξερεύνηση σε περιφραγμένα χωράφια. Σκαρφάλωνες σε δέντρα, οικοδομές, κεραμίδια. Χάραζες το σημάδι σου σε κάθε σου κατόρθωμα. Δεν φοβόσουν κανέναν. Ίσως μόνο το σκοτάδι, τα σκαθάρια και τους διαγαλαξιακούς εξωγήινους γίγαντες που μια μέρα θα έφταναν εδώ.

Ο κόσμος σου δεν είχε όρια. Έβαζες τους δικούς κανόνες. Δεν ήξερες να χάνεις. Δεν τα παρατούσες ποτέ. Δεν παραδεχόσουν ποτέ πως έκανες λάθος. Δεν ένιωθες οίκτο για τους χαμένους. Δεν φανταζόσουν πως υπάρχουν πληγές μεγαλύτερες από αυτές στα γόνατά σου. Ήσουν αρχηγός. Βασιλιάς των φανταστικών κόσμων σου.

Carol: It’s going to be a place where only the things you want to happen, would happen.
Max: We could totally build a place like that!

Μια φορά κι ένα καιρό ήσουν παιδί. Όπως και χθες. Που είδες την ταινία και τα θυμήθηκες όλα ξανά.

(Σόρυ Avatar αλλά αυτή ήταν η ταινία της χρονιάς!)

[d]s*gn | blog

A new blog about design, ideas and obsessions. Something like a second home for me… here!

the view from the afternoon

a small step for me..

the view from the afternoon

Περίμενα την παραλία της Γλυφάδας τελείως prive αυτήν την περίοδο. Ε, ο κόσμος κοιτάζει να ανέβει στα βουνά (πλάκα πλάκα έχω να ανέβω σε σοβαρό υψόμετρο από τις μέρες του Ολύμπου πριν 3-4 χρόνια…), να πάει στα χιονοδρομικά και άλλα τέτοια σχετικά. Όμως φαίνεται ότι υπάρχουν και άλλοι καμένοι (ή φαν της Γλυφάδας, όπως το πάρει κανείς) που 27 Δεκέμβρη θέλουν να πάνε στη θάλασσα για να αναπνεύσουν!