Monthly Archives: September 2007

23 στα 24!

– Δηλαδή σήμερα κλείνω τα 23 και πάω 24; Σίγουρα δεν είναι λογιστικό λάθος;

(μορφασμός τρόμου μπροστά στο καθρέφτη…)

– Είναι μια μέρα, σας όλες τις άλλες μέρες… (one fucking day, after another…)

Σήμερα το πρωί ήρθε σπίτι μου η Σοφία και μην έχοντας κάτι καλύτερο να την απασχολήσω την ώρα που εγώ έθετα σοβαρά ερωτήματα στον εαυτό μου, της έδειξα τη Wacom μου και την άφησα να ζωγραφίζει στο Photoshop σα μικρό παιδάκι που του δώσαν μαρκαδόρους και λευκές σελίδες… Κι εκείνη μου έφτιαξε μια κάρτα!!!!

(κάτι μου λέει πως ακόμα κι εκείνη χειρίζεται καλύτερα τη γραφίδα μου – τι απογοήτευση)

Κατά τ’ άλλα σκέφτομαι πολύ συχνά το τελευταίο καιρό εκείνη τη φρασούλα που λέει πως αν θέλεις να κάνει κάτι σημαντικό στη ζωή σου πρέπει να ταξιδέψεις στην κατεύθυνση των φόβων σου…

Δε βάζω και στοίχημα πάντως…

Πιάσε μια μπύρα…

oktoberfest
12.000 εργαζόμενοι, 1600 σερβιτόρες. Καθίσματα για 100.000 άτομα, 6.1 εκατομμύρια ποτήρια μπύρας, 219,443 ζευγάρια λουκάνικα, 459,279 ψητά κοτόπουλα. Επισκέπτες: πάνω από 6.000.000! Πρόκειται για το Oktoberfest ένα φεστιβάλ που διοργανώνεται κάθε χρόνο στο Μόναχο της Γερμανίας με διάρκεια δύο εβδομάδων. Η ιστορία του Oktoberfest κρατάει από παλιά. Το πρώτο φεστιβάλ έλαβε χώρα το 1810. Για χάρη των γάμων του πρίγκιπα Ludwig με την πριγκίπισσα Therese of Saxe-Hildburghausen οργανώθηκε αγώνας αλόγων. Δύο αιώνες και τόνους μπύρας μετά, το φεστιβάλ συνεχίζεται και έχει γίνει πλέον παγκοσμίος γνωστό. Ήδη αυτή τη στιγμή που γράφω ποιός ξέρει πόσα λίτρα παγωμένης μπύρας, από αυτές που σερβίρονται (Spaten, Augustiner, Paulaner, Hacker-Pschorr, Hofbräu, Löwenbräu), κυλούν στους ουρανίσκους των επισκεπτών. Φέτος δεν το βλέπω να προλαβαίνετε αν θέλατε να πάτε. Βλέπετε 22 του μήνα ξεκίνησε (αν και τελειώνει 7 του Οκτώβρη). Για να προετοιμαστείτε καλύτερα όμως του χρόνου, αρχίζει στις 20/9 και τελιώνει 5/10. Μέχρι τότε πάω να πιάσω μια μπύρα από το ψυγείο…

Laptop που φτιάχνει και καφέ;



Laptop makes coffee!, originally uploaded by sbouboux.

Πόσες και πόσες φορές στα προσόντα και τα τεχνικά χαρακτηριστικά μιας συσκευής δεν έχουμε αναφωνίσει από θαυμασμό “μόνο καφέ δεν ψήνει”; Σίγουρα πάρα πολλές. Πλέον αυτή η έκφραση παίρνει σάρκα και οστά. Ιδού, σας παρουσιάζω σε παγκόσμια αποκλειστικότητα το πρώτο χτυπητήρι που έρχεται ως περιφερειακό με έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Το μόνο που έχεται να κάνεται είναι να συνδέσετε το καλώδιο σε μια θύρα usb και ο καθένας θα μπορεί να φτιάξει όποιον καφέ επιθυμεί, απλά και γρήγορα. Φανταστείτε να έχεται το δικό σας φραπεδάκι έτοιμο όταν, όπου και όπως το επιθυμείτε! Ως έξτρα έρχεται ένα DVD με μερικά βιντεάκια με ιδέες και συνταγές για ροφήματα και κοκτέιλ που μπορείτε να φτιάξετε μόνοι σας!

Υ.Γ.: Πέρα από την πλάκα η Hewlett Packard φτιάχνει γαμάτα μηχανήματα και εμφανισιακά και από άποψη δυνατοτήτων. Και ο HP Pavillion dv6543eV που φαίνεται στη φωτογραφία είναι εξαιρετικός…

Δύο σε ένα;

lo
Τι βλέπετε σε αυτή τη φωτογραφία; Σίγουρα μπορείτε να διακρίνεται το λογότυπο της Logitech. Και δεν κάνετε λάθος. Πρόκειται για το νέο ποντίκι της εταιρείας που ακούει στο όνομα. MX Air. Η λειτουργία του είναι παρόμοια με αυτή του χειριστηρίου της κονσόλας Wii της Nintendo. Με οποιαδήποτε κίνηση του χεριού σας αυτό καταλαβαίνει τι γίνεται και το μετατρέπει σε δεδομένα. Ατελείωτες ώρες πτήσεις μπροστά από τους υπολογιστές θα είναι το μέλλον (και κινήσεις όπως του Τομ Κρουζ στο minority report μπροστά από τον υπολογιστή μοιάζουν πιο κοντινές). Βέβαια μπορεί να κάνει και τα βασικά που έχουμε συνηθίσει, αλλά θα ήταν σαν να το χαραμίζεις.
log
Πάμε όμως πάλι από την αρχή. Γιατί εμένα μόνο ποντίκι δε μου θύμησε μόλις το είδα για πρώτη φορά. Τι άλλο μοιάζει με αυτό το σχήμα άραγε; Δεν ξέρω αν φταίει το μυαλό μου, ή αν έρχεται και στο μυαλό άλλων, αλλά εμένα μόνο δονητή μου φέρνει στο νου! Με αρκετή φαντασία, αλλά φέρνει. Γι’ αυτό και το δύο σε ένα ως επικεφαλίδα. Ίσως χρειάζεται να γίνει λίγο περισσότερο στρογγυλό, αλλά και έτσι έχει πλησιάσει αρκετά κάτι τέτοιο. Φαντάζομαι ότι το συγκεκριμμένο μοντέλο θα κάνει τρομερές πωλήσεις στο γυναικείο πληθυσμό! Ακόμε και οι πιο ντροπαλές που φοβούνται μηπως και βρει κάποιος τρίτος ένα τέτοιο όργανο στα πράγματά τους πλέον δε θα έχουν κανένα πρόβλημα…

This is the Zodiac speaking…

Δεν ξέρω αν πήγα να δω ένα νέο Seven, σίγουρα όμως δεν ήμουν προετοιμασμένος για αυτό το Zodiac… Μια βδομάδα μετά κι αισθάνομαι ακόμα αμηχανία. 

Η τελευταία ταινία του David Fincher έχει να κάνει με έναν κατά συρροή δολοφόνο που έσπειρε το τρόμο (μαζική υστερία αν το προτιμάς) στη Καλιφόρνια των 70’s με να στέλνει επιστολές με γρίφους στις αρχές και τις εφημερίδες της περιοχής απειλώντας για περισσότερους φόνους και την ατελείωτη αναζήτηση της πραγματικής του ταυτότητας. Η υπόθεση βασίζεται στα αληθινά γεγονότα και τις υποθέσεις του Robert Graysmith όπως τις κατέγραψε στα βιβλία του.

 

Αρχικά η ταινία μοιάζει με λεπτομερές ντοκιμαντέρ ή ακαδημαϊκή μελέτη για τα γεγονότα της εποχής. Μια πραγματική καταιγίδα πληροφοριών απλώνεται μπροστά σου για περίπου δυόμιση ώρες, ακριβείς περιγραφές, γρίφοι και πιθανές λύσεις, αναζήτηση προτύπων, υποθέσεις επί υποθέσεων που δεν οδηγούν πουθενά. Κι όλα αυτά μέσα σε ένα σκηνικό ακόρεστης τελειομανίας του Fincher για την πιστή αποτύπωση τόσο της εικόνας, όσο και της ατμόσφαιρας της εποχής των παιδικών του χρόνων.

Όμως αυτό ήταν απλά το περιτύλιγμα από ένα δώρο αγνώστου αποστολέα. Βγαίνοντας από το Μικρόκοσμο στη Συγγρού εκείνο το βράδυ, δεν είχα όρεξη για πολλές κουβέντες με την παρέα, κοιτούσα αφηρημένα τα πρόσωπα των άλλων, τα αυτοκίνητα που περνούσαν, τα φώτα των strip shows, τη παρακμή που βγάζει αυτός ο δρόμος μόλις νυχτώνει, κι όμως δεν ήμουν ακριβώς εκεί. Αυτή βέβαια είναι τυπική συμπεριφορά ενός οπαδού του Fincher μετά από μια ταινία του, όμως δεν ήταν μόνο αυτό, ήξερα πως είχα δει κάτι διαφορετικό από μια φοβερή ταινία, όμως δεν μπορούσα να εντοπίσω τι ήταν αυτό.

 Όλες οι ταινίες του Fincher είναι σα σκοτεινά σύγχρονα παραμύθια, στις παρυφές του κόσμου έτσι όπως εμείς τον ξέρουμε, σε βάζουν να σκεφτείς απ’ την ανάποδη για να σου δείξουν αυτό που μέσα στη ρουτίνα της ζωής σου δε βλέπεις. Όλες εκτός από αυτή… 

Γιατί το Zodiac δεν είναι πια άλλο ένα παραμύθι. Είναι η αλήθεια, έτσι όπως τη βλέπεις κάθε μέρα εκεί έξω, όπως τη βιώνεις. Δεν ευθύνεται για αυτό το ότι βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Όχι, όχι, είναι πολλά παραπάνω. Η μελέτη του Fincher τελικά, δεν αφορά τα γεγονότα μιας εποχής αλλά (για να το θέσω κάπως βαρύγδουπα) την ανθρώπινη συνθήκη. Δεν είναι ένα συναίσθημα που μπορείς να μεταδώσεις με λέξεις, είναι όμως σα να σε παρασέρνει αυτός ο απόλυτος ρεαλισμός της ταινίας και κάποια στιγμή μέσα από στους πρωταγωνιστές βρίσκεις τον ίδιο σου τον εαυτό, τις δικές σου εμμονές, τη δική σου αγωνία για απαντήσεις, για νόημα, τους συμβιβασμούς σου και τις αυταπάτες σου. Τα ανοιχτά ερωτηματικά σου. Το Zodiac είναι ένας σκοτεινός καθρέφτης που βάζει τον καθένα μας – συνειδητά ή ασυνείδητα – να κοιτάξει μέσα σ’ αυτόν ο Fincher.

 Ή τουλάχιστον έτσι ένιωσα εγώ… Κι έπειτα ήρθε η αμηχανία. Η αμηχανία που νομίζω θα ένιωθε ο καθένας κοιτάζοντας τη ζωή του μέσα σ’ ένα καθρέφτη. 

Συμφωνώ και δεν θα μπορούσα να το γράφω καλύτερα με το σχόλιο για την ταινία του Τάσου Ρέτζιου στο Soul αυτού του μήνα:

“…το Zodiac είναι μια από τις σημαντικότερες ταινίες των τελευταίων χρόνων. Αλλά είναι πραγματικά πολύ δύσκολο – και ίσως λίγο άβολο – να εντοπίσεις ακριβώς το γιατί. Είναι δύσκολο, όπως δύσκολο είναι να εστιάσεις στο πως δημιουργούνται συλλογικοί φόβοι, μαζικές αγωνίες και κυρίαρχες εμμονές. Δεν γίνεται να εστιάσεις, απλώς έρχεται μια μέρα, κοιτάζεις πίσω σου και βλέπεις ότι είσαι κυκλωμένος από τις εικόνες που έπλασες εσύ ο ίδιος, από τις καταστάσεις που εσύ ο ίδιος τους έδωσες τα χαρακτηριστικά τους και – κυρίως αυτό – από μάχες και αγώνες χαμένους που έγιναν χωρίς αντιπάλους και χωρίς… διακύβευμα.”

 More Serial Killers on the Screen

Την περασμένη Τετάρτη, δύο μέρες αφότου είδα το Zodiac, πήγα στο Ινστιτούτο Goethe για να δω το Μ, μια ταινία του πρωτοπόρου του κινηματογράφου Fritz Lang (βλ. Metropolis). Η ιστορία είχε να κάνει με ένα ψυχοπαθή δολοφόνο που σκότωνε μικρά κορίτσια κι έπειτα έστελνε γράμματα στην αστυνομία και στις εφημερίδες σκορπώντας το τρόμο και την αγωνία στο Βερολίνο του 1931.

Πέρα από την τόσο σύγχρονη σκηνοθεσία του για προπολεμικό φιλμ, αυτό όμως που με εντυπωσίασε είναι η εκπληκτική ομοιότητα του σεναρίου με αυτό του Zodiac. Η ιστορία των serial killers στη μεγάλη οθόνη φαίνεται πως έχει βαθιές ρίζες τελικά, και το Zodiac πολλούς προγόνους. Θυμηθείτε το συγκλονιστικό Citizen X του Chris Gerolmo, για τον μανιακό δολοφόνο γυναικών στη Σοβιετική Ένωση!

 

Η ταινία ήταν εξαιρετική (όση έχει διασωθεί) – αν ψήνεστε για ανασκαφές στην 7η τέχνη, θα ξαναπροβληθεί τη Δευτέρα 1/10 στις 21:00.

Τα μηνύματα των εκλογών (σε sms)

Αν βαρεθήκατε να ακούτε βαρύγδουπες και μακροσκελείς αναλύσεις για το μήνυμα ή τα μηνύματα των εκλογών όπως εγώ, τότε αυτό ίσως σας ικανοποιήσει περισσότερο: τα sms των εκλογών! Σύντομα, απλά και κατανοητά!

(Αν έχετε αργή σύνδεση ίσως να αργούν λίγο να κατέβουν οι εικόνες… υπομονή!)

Υ.Γ. Δείτε κι ένα επίσης πολύ σύντομο post από από τη Psilikatzou που πετυχαίνει διάνα!

Η καρδιά των πρωταθλητών και οι καρδιές των τηλεθεατών

Και ξεφνικά, κάπου στις 12:15 το βράδυ άναρθρες κραυγιές ξεπετάχτηκαν από τα ανοιχτά παράθυρα και τα μπαλκόνια στον ακάλυπτο…

Όχι, δεν ήταν σεισμός, ούτε η tv έπαιζε το Κόμη Δράκουλα Directors Cut…

Το τρίποντο του Παπαλουκά ήταν και όσα απίστευτα ακολούθησαν…

Θέλουμε τη κούπα σα τρελοί, κι ας στήσουμε καρτέρι έξω από τη καρδιολογική…

Πρώτα όμως έχουν σειρά απόψε οι (πολυαγαπημένοι!) Ισπανοί.

Βαθιές ανάσες!!!!!!

Υ.Γ. Χάσουμε, κερδίσουμε, εμείς θα το γλεντήσουμε!!!!!!!!!!!!