Monthly Archives: June 2008

Thessaloniki_15_days_later:memories remain…

a_few_more_memories_here…

about-communication_about-life.rtfm

Πίσω από κάθε καλή ιδέα…

…κρύβονται πολλές, πολλές σελίδες μουντζουρωμένου χαρτιού.

Ω, ναι, ακόμα και στη εποχή του διαδυκτίου… 🙂

Viva la Coldplay

Just because I’m losing
Doesn’t mean I’m lost
Doesn’t mean I’ll stop
Doesn’t mean I will cross

Just because I’m hurting
Doesn’t mean I’m hurt
Doesn’t mean I didn’t get what I deserve
No better and no worse

I just got lost
Every river that I’ve tried to cross
Every door I ever tried was locked
Ooh-Oh, And I’m just waiting till the shine wears off…

You might be a big fish
In a little pond
Doesn’t mean you’ve won
‘Cause along may come
A bigger one
And you’ll be lost

Ναι, ναι, επέστρεψαν και τα σπάνε ξανά!!!!!!!

Onur Can Coban: Portfolio για πρωτάθλημα!

Εξαιρετικό το portfolio του τούρκου σχεδιαστή Onur Can Coban, με πραγματικά άψογο τρόπο παρουσίασης. Μινιμαλισμός σε όλο του το μεγαλείο!

Αν παίξει έτσι και η χώρα του απόψε, θα ξέρουμε ήδη τον επόμενο πρωταθλητή Ευρώπης!!!

(via)

Εμπρός για πίσω;

Τι καταλαβαίνουμε από τη φωτογραφία;

Ότι το ΠΑΣΟΚ θα αναστήσει και τους νεκρούς αν χρειαστεί για να ξαναέλθει στην εξουσία…

Ότι στο ΠΑΣΟΚ απέκτησαν τεχνολογία που τους επιτρέπει να μιλούν με το υπερπέραν (από όπου σύντομα θα μας απευθύνει διάγγελμα ο Ανδρέας)…

Ότι στο ΠΑΣΟΚ μιμούνται το μύθο της γοργόνας που γυρίζει αιώνες και αιώνες τις θάλασσες και ρωτάει τους ναύτες «ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;»

Ότι ο Γιωργάκης έκανε πλαστική εγχείριση για να μοιάσει στον πατέρα του…

Μέχρι να μάθουμε τι πραγματικά συμβαίνει ας σηκωθούμε σύντροφοι και ας φωνάξουμε όλοι μαζί: «Σήκω Ανδρέα για να δεις, ήρθε ο Καραμανλής».

Υ.Γ.: Το «πέθανε» ήταν γραμμένο στην αφίσα, δεν είναι δικιά μου
δουλειά. Προφανώς είναι έργο εγκάθετων που αντιτίθενται στη
Σοσιαλιστική επανίδρυση που πλησιάζει (όπου να ‘ναι)!

Σκέφτομαι και γράφω: Η Λευκίμη, τα σκουπίδια κι εμείς οι υπόλοιποι

Κάθε βδομάδα, μέρα με τη μέρα η τσάντα μου γεμίζει με flyers, διαφημιστικά και έντυπα από τις πιο αναμενόμενες μέχρι τις πιο άκυρες πηγές. Βλέπετε είναι η δουλειά μου, έτσι λέω σε όποιον ρωτάει. Κάποια στιγμή η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο κι αποφασίζω να βάλω μια τάξη πετώντας τα περισσότερα – τα οποία είναι αηδίες – και κρατώντας κάποια τυχών ενδιαφέροντα (έστω γραφιστικά).

Χθες λοιπόν, έπεσα πάνω σε μια προκήρυξη – δήλωση συμπαράστασης – των «αλληλέγγυων στον αγώνα των κατοίκων της Λευκίμης της Κέρκυρας» (έτσι υπέγραφαν) οι οποίοι πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τη Βουλή την περασμένη Πέμπτη. Αφού κατάφερε να μείνει τόσες μέρες στη τσάντα μου, και επηρεασμένος από τις ειδήσεις των ημερών οπού για άλλη μια φορά συζητάμε (χωρίς να αγωνιούμε κιόλας) τι να κάνουμε τα σκουπίδια μας, είπα να της δώσω μια ευκαιρία και να τη διαβάσω. Νομίζω πως περισσότερο απ’ όλα με εντυπωσίασε ο τρόπος γραφής: νομίζω πρέπει να συμπεριληφθεί σε σχολικό βοήθημα για Έκθεση της τρίτης λυκείου. Πολύ καλή δουλειά!!! – για έκθεση τρίτης λυκείου.

Ο τίτλος της αρκετά πιασάρικος – αν και κάπως δραματικός, παρασύρει τον μη ενημερωμένο επί του θέματος αναγνώστη να διαβάσει το υπόλοιπο: Ένας «τυχαίος» θάνατος στη διάρκεια ενός καθόλου τυχαίου αγώνα. Ο συγγραφέας της ξεκινούσε με μια αναλυτική και κατά το δυνατόν αντικειμενική ανάλυση των γεγονότων:

Από την αρχή του χρόνου οι κάτοικοι της Λευκίμης αγωνίζονται για να μην δημιουργηθεί ΧΥΤΑ στα Μισοράχια. Ο επιλεγμένος χώρος δεν καλύπτει τις προϋποθέσεις που απαιτεί ο νόμος (απόσταση τουλάχιστον 1500 μέτρων από κατοικημένη περιοχή, μεταξύ άλλων) ούτε παρέχονται εγγυήσεις για την κατάλληλη διαχείριση και επεξεργασία των απορριμμάτων…

Αφού αναφέρει τις κινητοποιήσεις των κατοίκων, καθώς και τα επιχειρήματά τους περνάει στο κύριο μέρος με τίτλο «Και μια κρατική δολοφονία που πέρασε στο ντούκου», όπου στοχεύοντας στο συναίσθημα του αναγνώστη, επιχειρεί να συγκινήσει, ή και να σοκάρει τον αναγνώστη, αναδεικνύοντας το πιο τραγικό κατά τη γνώμη του στοιχείο της ιστορίας:

Στην κλιμάκωση αυτού του αγώνα, με τις συγκρούσεις της 29ης Μαΐου, η ωμή καταστολή άφησε πίσω μια γυναίκα νεκρή

Αν και δεν θέλω να ακουστώ σαν τον Ρουσόπουλο, η γνώμη μου είναι πως ο χαρακτηρισμός «δολοφονία» του θανάτου της 43χρονης από διερχόμενο μηχανάκι κατά τη διάρκεια «κηνυγητού» από την αστυνομία μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο πολιτικά κι όχι λογικά. Η υιοθέτησή του όμως, σε συνδυασμό με πληθώρα άλλων ειδησεογραφικών κλισέ στοχεύει σε ένα επιθυμητό αποτέλεσμα: την πειθώ μέσω του συναισθήματος.

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος, ο συγγραφέας, αισθανόμενος πιο σίγουρος για την προσοχή του αναγνώστη, επιχειρεί με αξιοθαύμαστη τόλμη να συνδέσει τα παραπάνω γεγονότα με τις γενικότερες (παγκόσμιες) πολιτικές αλλά και κοινωνιολογικές εξελίξεις ώστε με επαγωγικό τρόπο να καταλήξει στο γενικό συμπέρασμα της αναμφισβήτητης αναγκαιότητας των κοινωνικών αγώνων (παρά των όποιων αντιφάσεων όπου και ο ίδιος παραδέχετε πως έχουν):

Στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για έναν τοπικό αγώνα, ενάντια σε μια κρατική απόφαση που πλήττει τους κατοίκους σε περιβαλλοντικό, κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Στα πλαίσια της παγκόσμιας καπιταλιστικής ανάπλασης του κόσμου, από τον εξωραϊσμό των μητροπολιτικών γειτονιών μέχρι την μετατροπή υποβαθμισμένων περιοχών σε χωματερές, γεννιούνται παντού κινήσεις εναντίωσης στα σχέδια αυτά. Ειδικά τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα… [μπλα μπλα μπλά…]

Ωραίο κλείσιμο, με άποψη, ανάλυση και συναίσθημα. Από το ειδικό στο γενικό και έπειτα στο προσωπικό! Νομίζω θα είχε καλή τύχη από τους εξεταστές των πανελληνίων, ε;
…………………….

Δυστυχώς όμως η ουσία του ζητήματος εδώ δεν είναι το να γράψεις μια καλή έκθεση ιδεών. Αλλά να δεις το πρόβλημα και να προτείνεις λύση. Και το πρόβλημα έχει ως εξής: Όλοι οι άνθρωποι παράγουν σκουπίδια. Πολλά σκουπίδια. Οι κάτοικοι της Λευκίμης – και γενικότερα της Κέρκυρας είναι άνθρωποι. Άρα παράγουν σκουπίδια. Πολλά σκουπίδια. Κάθε κοινωνία οφείλει να βρει έναν κατά το δυνατό υγειονομικά ασφαλή και περιβαλλοντολογικά βιώσιμο τρόπο να απαλλαγεί από τα σκουπίδια. Ένας κατά το δυνατό υγειονομικά ασφαλής και περιβαλλοντολογικά βιώσιμος τρόπος (σίγουρα όχι ο καλύτερος που υπάρχει, αλλά μέχρι να γίνουμε Γερμανία πρέπει κάτι να κάνουμε) είναι οι ΧΥΤΑ. Κάθε κοινωνία λοιπόν οφείλει να κατασκευάσει έναν ΧΥΤΑ. Οι κατοικοι της Κέρκυρας αποτελούν μια κοινωνία. Άρα οι κατοικοι της Κέρκυρας οφείλουν να κατασκευάσουν έναν ΧΥΤΑ. Διαφορετικά μπορούν να μάθουν να ζουν με τα σκουπίδια τους. Αν δεχτώ πως ο χώρος στα Μισοράχια δεν είναι ο κατάλληλος, δεν μπορώ να κατανοήσω το νόημα της καταγγελίας της παγκόσμιας καπιταλιστικής ανάπλασης του κόσμου και όλων των υπολοίπων γεωπολιτικών φαινομένων. Θα αρκούσε η υπόδειξη ενός εναλλακτικού μέρους στην Κέρκυρα. Ή έστω του ποσού που είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για να μεταφέρονται τα σκουπίδια τους αλλού. Κάνω λάθος; Έχουν πρόταση οι κάτοικοι της Λευκίμης ή απλά αγωνίζονται στη μάχη «όλων εναντίων όλων»;

ΥΓ. Επίσης χθες έπαιξε ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα στη ΕΤ1 για τις χωματερές και τους ΧΥΤΑ στην Ελλάδα, μια πραγματικά απαισιόδοξη περιγραφή της πραγματικότητας (και του πολιτιστικού μας επιπέδου) δίχως πάλι να διαφαίνεται/προτείνεται λύση.