Monthly Archives: June 2008

Thessaloniki_15_days_later:memories remain…

a_few_more_memories_here…

about-communication_about-life.rtfm

Πίσω από κάθε καλή ιδέα…

…κρύβονται πολλές, πολλές σελίδες μουντζουρωμένου χαρτιού.

Ω, ναι, ακόμα και στη εποχή του διαδυκτίου… 🙂

Viva la Coldplay

Just because I’m losing
Doesn’t mean I’m lost
Doesn’t mean I’ll stop
Doesn’t mean I will cross

Just because I’m hurting
Doesn’t mean I’m hurt
Doesn’t mean I didn’t get what I deserve
No better and no worse

I just got lost
Every river that I’ve tried to cross
Every door I ever tried was locked
Ooh-Oh, And I’m just waiting till the shine wears off…

You might be a big fish
In a little pond
Doesn’t mean you’ve won
‘Cause along may come
A bigger one
And you’ll be lost

Ναι, ναι, επέστρεψαν και τα σπάνε ξανά!!!!!!!

Onur Can Coban: Portfolio για πρωτάθλημα!

Εξαιρετικό το portfolio του τούρκου σχεδιαστή Onur Can Coban, με πραγματικά άψογο τρόπο παρουσίασης. Μινιμαλισμός σε όλο του το μεγαλείο!

Αν παίξει έτσι και η χώρα του απόψε, θα ξέρουμε ήδη τον επόμενο πρωταθλητή Ευρώπης!!!

(via)

Εμπρός για πίσω;

Τι καταλαβαίνουμε από τη φωτογραφία;

Ότι το ΠΑΣΟΚ θα αναστήσει και τους νεκρούς αν χρειαστεί για να ξαναέλθει στην εξουσία…

Ότι στο ΠΑΣΟΚ απέκτησαν τεχνολογία που τους επιτρέπει να μιλούν με το υπερπέραν (από όπου σύντομα θα μας απευθύνει διάγγελμα ο Ανδρέας)…

Ότι στο ΠΑΣΟΚ μιμούνται το μύθο της γοργόνας που γυρίζει αιώνες και αιώνες τις θάλασσες και ρωτάει τους ναύτες «ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;»

Ότι ο Γιωργάκης έκανε πλαστική εγχείριση για να μοιάσει στον πατέρα του…

Μέχρι να μάθουμε τι πραγματικά συμβαίνει ας σηκωθούμε σύντροφοι και ας φωνάξουμε όλοι μαζί: «Σήκω Ανδρέα για να δεις, ήρθε ο Καραμανλής».

Υ.Γ.: Το «πέθανε» ήταν γραμμένο στην αφίσα, δεν είναι δικιά μου
δουλειά. Προφανώς είναι έργο εγκάθετων που αντιτίθενται στη
Σοσιαλιστική επανίδρυση που πλησιάζει (όπου να ‘ναι)!

Σκέφτομαι και γράφω: Η Λευκίμη, τα σκουπίδια κι εμείς οι υπόλοιποι

Κάθε βδομάδα, μέρα με τη μέρα η τσάντα μου γεμίζει με flyers, διαφημιστικά και έντυπα από τις πιο αναμενόμενες μέχρι τις πιο άκυρες πηγές. Βλέπετε είναι η δουλειά μου, έτσι λέω σε όποιον ρωτάει. Κάποια στιγμή η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο κι αποφασίζω να βάλω μια τάξη πετώντας τα περισσότερα – τα οποία είναι αηδίες – και κρατώντας κάποια τυχών ενδιαφέροντα (έστω γραφιστικά).

Χθες λοιπόν, έπεσα πάνω σε μια προκήρυξη – δήλωση συμπαράστασης – των «αλληλέγγυων στον αγώνα των κατοίκων της Λευκίμης της Κέρκυρας» (έτσι υπέγραφαν) οι οποίοι πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τη Βουλή την περασμένη Πέμπτη. Αφού κατάφερε να μείνει τόσες μέρες στη τσάντα μου, και επηρεασμένος από τις ειδήσεις των ημερών οπού για άλλη μια φορά συζητάμε (χωρίς να αγωνιούμε κιόλας) τι να κάνουμε τα σκουπίδια μας, είπα να της δώσω μια ευκαιρία και να τη διαβάσω. Νομίζω πως περισσότερο απ’ όλα με εντυπωσίασε ο τρόπος γραφής: νομίζω πρέπει να συμπεριληφθεί σε σχολικό βοήθημα για Έκθεση της τρίτης λυκείου. Πολύ καλή δουλειά!!! – για έκθεση τρίτης λυκείου.

Ο τίτλος της αρκετά πιασάρικος – αν και κάπως δραματικός, παρασύρει τον μη ενημερωμένο επί του θέματος αναγνώστη να διαβάσει το υπόλοιπο: Ένας «τυχαίος» θάνατος στη διάρκεια ενός καθόλου τυχαίου αγώνα. Ο συγγραφέας της ξεκινούσε με μια αναλυτική και κατά το δυνατόν αντικειμενική ανάλυση των γεγονότων:

Από την αρχή του χρόνου οι κάτοικοι της Λευκίμης αγωνίζονται για να μην δημιουργηθεί ΧΥΤΑ στα Μισοράχια. Ο επιλεγμένος χώρος δεν καλύπτει τις προϋποθέσεις που απαιτεί ο νόμος (απόσταση τουλάχιστον 1500 μέτρων από κατοικημένη περιοχή, μεταξύ άλλων) ούτε παρέχονται εγγυήσεις για την κατάλληλη διαχείριση και επεξεργασία των απορριμμάτων…

Αφού αναφέρει τις κινητοποιήσεις των κατοίκων, καθώς και τα επιχειρήματά τους περνάει στο κύριο μέρος με τίτλο «Και μια κρατική δολοφονία που πέρασε στο ντούκου», όπου στοχεύοντας στο συναίσθημα του αναγνώστη, επιχειρεί να συγκινήσει, ή και να σοκάρει τον αναγνώστη, αναδεικνύοντας το πιο τραγικό κατά τη γνώμη του στοιχείο της ιστορίας:

Στην κλιμάκωση αυτού του αγώνα, με τις συγκρούσεις της 29ης Μαΐου, η ωμή καταστολή άφησε πίσω μια γυναίκα νεκρή

Αν και δεν θέλω να ακουστώ σαν τον Ρουσόπουλο, η γνώμη μου είναι πως ο χαρακτηρισμός «δολοφονία» του θανάτου της 43χρονης από διερχόμενο μηχανάκι κατά τη διάρκεια «κηνυγητού» από την αστυνομία μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο πολιτικά κι όχι λογικά. Η υιοθέτησή του όμως, σε συνδυασμό με πληθώρα άλλων ειδησεογραφικών κλισέ στοχεύει σε ένα επιθυμητό αποτέλεσμα: την πειθώ μέσω του συναισθήματος.

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος, ο συγγραφέας, αισθανόμενος πιο σίγουρος για την προσοχή του αναγνώστη, επιχειρεί με αξιοθαύμαστη τόλμη να συνδέσει τα παραπάνω γεγονότα με τις γενικότερες (παγκόσμιες) πολιτικές αλλά και κοινωνιολογικές εξελίξεις ώστε με επαγωγικό τρόπο να καταλήξει στο γενικό συμπέρασμα της αναμφισβήτητης αναγκαιότητας των κοινωνικών αγώνων (παρά των όποιων αντιφάσεων όπου και ο ίδιος παραδέχετε πως έχουν):

Στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για έναν τοπικό αγώνα, ενάντια σε μια κρατική απόφαση που πλήττει τους κατοίκους σε περιβαλλοντικό, κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Στα πλαίσια της παγκόσμιας καπιταλιστικής ανάπλασης του κόσμου, από τον εξωραϊσμό των μητροπολιτικών γειτονιών μέχρι την μετατροπή υποβαθμισμένων περιοχών σε χωματερές, γεννιούνται παντού κινήσεις εναντίωσης στα σχέδια αυτά. Ειδικά τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα… [μπλα μπλα μπλά…]

Ωραίο κλείσιμο, με άποψη, ανάλυση και συναίσθημα. Από το ειδικό στο γενικό και έπειτα στο προσωπικό! Νομίζω θα είχε καλή τύχη από τους εξεταστές των πανελληνίων, ε;
…………………….

Δυστυχώς όμως η ουσία του ζητήματος εδώ δεν είναι το να γράψεις μια καλή έκθεση ιδεών. Αλλά να δεις το πρόβλημα και να προτείνεις λύση. Και το πρόβλημα έχει ως εξής: Όλοι οι άνθρωποι παράγουν σκουπίδια. Πολλά σκουπίδια. Οι κάτοικοι της Λευκίμης – και γενικότερα της Κέρκυρας είναι άνθρωποι. Άρα παράγουν σκουπίδια. Πολλά σκουπίδια. Κάθε κοινωνία οφείλει να βρει έναν κατά το δυνατό υγειονομικά ασφαλή και περιβαλλοντολογικά βιώσιμο τρόπο να απαλλαγεί από τα σκουπίδια. Ένας κατά το δυνατό υγειονομικά ασφαλής και περιβαλλοντολογικά βιώσιμος τρόπος (σίγουρα όχι ο καλύτερος που υπάρχει, αλλά μέχρι να γίνουμε Γερμανία πρέπει κάτι να κάνουμε) είναι οι ΧΥΤΑ. Κάθε κοινωνία λοιπόν οφείλει να κατασκευάσει έναν ΧΥΤΑ. Οι κατοικοι της Κέρκυρας αποτελούν μια κοινωνία. Άρα οι κατοικοι της Κέρκυρας οφείλουν να κατασκευάσουν έναν ΧΥΤΑ. Διαφορετικά μπορούν να μάθουν να ζουν με τα σκουπίδια τους. Αν δεχτώ πως ο χώρος στα Μισοράχια δεν είναι ο κατάλληλος, δεν μπορώ να κατανοήσω το νόημα της καταγγελίας της παγκόσμιας καπιταλιστικής ανάπλασης του κόσμου και όλων των υπολοίπων γεωπολιτικών φαινομένων. Θα αρκούσε η υπόδειξη ενός εναλλακτικού μέρους στην Κέρκυρα. Ή έστω του ποσού που είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για να μεταφέρονται τα σκουπίδια τους αλλού. Κάνω λάθος; Έχουν πρόταση οι κάτοικοι της Λευκίμης ή απλά αγωνίζονται στη μάχη «όλων εναντίων όλων»;

ΥΓ. Επίσης χθες έπαιξε ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα στη ΕΤ1 για τις χωματερές και τους ΧΥΤΑ στην Ελλάδα, μια πραγματικά απαισιόδοξη περιγραφή της πραγματικότητας (και του πολιτιστικού μας επιπέδου) δίχως πάλι να διαφαίνεται/προτείνεται λύση.

Σημείο αναφοράς #1: Μετρό Χαλανδρίου

Η πρώτη μου δουλειά έχει φέρει τα πάνω κάτω σε αυτό που μέχρι σήμερα θεωρούσα Living a Life.
Στο βάθος η πόρτα γράφει νέα νοοτροπία, μα ο διάδρομος είναι μακρύς και βαδίζεται αργά, ένα βήμα τη φορά για να μην βρεθείς φαρδύς πλατύς στο παγωμένο πλακάκι να κοιτάς το ταβάνι.
Νέο περιβάλλον, νέα άτομα, νέες διαδρομές, νέοι ρυθμοί. Το βιολογικό μου ρολόι έχει χτυπήσει κόκκινο – να γιατί ο κόσμος δεν ψάχνει για δουλειά το καλοκαίρι.
Προσαρμογή, η μαγική λέξη, ακούγεται σα χάπι που μόλις το πάρεις σου λύνει όλα τα προβλήματα. Στην πραγματικότητα μιλάς μόνο για το χρόνο, αλλιώς καλύτερα να μη μιλάς γι’ αυτή.
Ακόμα και οι διαδρομές σε αυτή την περίπτωση δεν είναι νεκρός χρόνος. Οι κόρες των ματιών, διαρκώς διεσταλμένες καταγράφουν χωρίς σταματημό νέα δεδομένα, το φως, οι άνθρωποι, οι τόποι. Νέα σημεία αναφοράς αντικαθιστούν τα παλιά.
Ο επιβλητικός σταθμός του Μετρό στο Χαλάνδρι είναι μόνο το πρώτο από αυτά. Τα επόμενα έρχονται…

Στο μεγάλο σκουπιδότοπο..

Σκηνή πρώτη την περασμένη πρωτομαγιά στην Παλαιοκαστρίτσα:

Ένα παιδάκι, 5-6 χρονών, βγάζει το περιτύλιγμα από ένα παγωτό. Επιχειρεί να το ρίξει στη θάλασσα, αλλά είναι μακριά και ο αέρας το γυρίζει πίσω. Οι γονείς του, δίπλα μου, κοιτάζουν αμίλητοι. Κάποια στιγμή ο πατέρας του τον παροτρύνει να το ρίξει πιο δυνατά για να το πάρει η θάλασσα. Ρίχτω στο μεγάλο σκουπιδότοπο πήγα να συμπληρώσω. Να πω την αλήθεια εκείνη τη στιγμή έφτασα στο κιχ από το να γυρίσω και τους σκυλοβρίσω. Συγκρατήθηκα βέβαια. Όχι το παιδάκι δεν έφταιγε σε τίποτα, δεν περιμένω άλλωστε από τόσο μικρό να καταλαβαίνει. Περίμενα όμως από τους θεωρητικά πιο ώριμους μεγαλύτερούς του να του έλεγαν ότι αυτό που έκανε δεν ήταν σωστό. Ιδιαίτερα όταν ελάχιστα αργότερα τα ίδια άτομα εκθείαζαν τη φυσική ομορφιά της περιοχής, προσθέτοντας μάλιστα ότι θα τους άρεσε να έμεναν στην Κέρκυρα. Και πως θες ρε μαλάκα να διατηρηθεί αυτή η ομορφιά αν εσύ πετάς τα σκουπίδια σου παντού; Και λέω εσύ, γιατί το παιδάκι ότι βλέπει κάνει.

Σκηνή δεύτερη, στο δρόμο:

Από το ανοιχτό παράθυρο του προπορευόμενου αυτοκινήτου ξεπροβάλει ένα χέρι που πετά ένα χαρτομάντιλο, ένα μπουκάλι, ένα κουτάκι αναψυκτικού.

Εντάξει ρε φίλε, ένα σκουπιδάκι πέταξε, δε θα τον κρεμάσουμε για αυτό, θα μου πει κάποιος. Αν ο καθένας άφηνε και από ένα σκουπιδάκι τι ωραία που θα ήταν, ε;

Θα είναι ψεύτης αν κάποιος πει ότι ποτέ του δεν άφησε στο παγκάκι, στο δρόμο, στην παραλία, στο χωράφι, ένα κουτάκι, κάποιο αποτσίγαρο, ένα χαρτομάντιλο, κάποιο περιτύλιγμα ή οτιδήποτε άλλο. Το πρόβλημα είναι ότι δεν εκλαμβάνουμε ως προσωπικό μας χώρο τίποτε άλλο εκτός των τεσσάρων τοίχων που μας περιβάλλουν και το αυτοκίνητο. Βλέπουμε τον υπόλοιπο χώρο ως ένα μεγάλο σκουπιδότοπο όπου μπορούμε ελεύθερα να αφήνουμε το οτιδήποτε. Τη θάλασσα ως ένα μεγάλο γαλάζιο πέπλο που κρύβει πρόχειρα τα ίχνη του πολιτισμού μας, ίσα ίσα για να μην τα βλέπουμε (αν και αυτά θα είναι εκεί και θα μας περιμένουν όταν θα ξαναπάμε για μπάνιο). Την ατμόσφαιρα ως ένα απροσδιόριστα μεγάλο αέριο πράμα που έχει ο θεός αντέχει.

Αλήθεια αν εγώ γέμιζα το σαλόνι κάποιου που με φιλοξενεί σπίτι του με σκουπίδια και μετά τα κάλυπτα κάτω από το χαλί για να μην φαίνονται θα ήταν ωραίο; Φυσικά και θα με κοιτούσαν με μισό μάτι και θα είχαν και δίκιο. Αφού εμφανιζόμαστε τόσο ευαίσθητοι για τον μικρο – χώρο μας, γιατί τόσο αδιάφοροι για τον υπόλοιπο μεγάλο – χώρο μας;

Θα μου πει κάποιος ότι εδώ έχουμε μεγαλύτερα προβλήματα που επηρεάζουν τον πλανήτη ολόκληρο. Τι μας τσαμπουνάς για μερικά σκουπιδάκια;

Λάθος. Αν εμφανιζόμαστε αδιάφοροι σχετικά με την καθημερινότητά μας και την υγιεινή μας, αν θέλετε, στο μικροπεριβάλλον της πόλης, του χωριού, της εξοχής, τότε πως θα ενδιαφερθούμε για κάτι που δε βλέπουμε, και που φαινομενικά δε μας αγγίζει, τουλάχιστον άμεσα;

Ποιός θα πιεί καφέ βιενουά στην κούπα;

… ή αλλιώς μια ακατάσχετη μπουρδολογία λίγο πριν ξεκινήσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008.

 Άντε να παίξεις ποδόσφαιρο μετά...

Ξεκινάμε ανάποδα, από τον τέταρτο όμιλο προς τον πρώτο:

Δ Όμιλος

Σουηδία: Με δίδυμο Ιμπραΐμοβιτς – Λάρσον αποτελεί ότι καλύτερο έχει να παρουσιάσει η Σκανδιναβική. Μπορεί ο Λάρσον να οδεύει ολοταχώς προς τα δεύτερα «–άντα», αλλά έχοντας παρακολουθήσει παιχνίδια του σε Μπαρτσελόνα και Μάντσεστερ, απορείς πως έμπλεξε τόσα χρόνια με εκείνους τους ξυλοκόπους στη Σκωτία. Όσο για τον Ιμπραΐμοβιτς; Καλύτερα να μην τον είχαμε ως αντίπαλο, ακόμα και αν προέρχεται από τραυματισμό. Βέβαια αν εξαιρέσεις αυτούς τους δύο τίποτα το φοβερό.

Ρωσία: Τα λεφτά της Gazprom, ο Βλαδίμηρος (μας τα έλεγε ο Λιακόπουλος για τις πουτινιές αλλά εμείς…), ο Αμπράμοβιτς και ο Χίντινγκ στον… πάγκο. Αν σκεφτείς ότι ο Χίντινγκ κέρδισε προκρίσεις με τους άμπαλους από τη Νότια Κορέα (2002) και την Αυστραλία (2006), γιατί να μην τα καταφέρει με τους Ρώσους που έχουν και ένα ονοματάκι (και κάτι καραβιές λεφτά βεβαίως βεβαίως!). Άσε που φέτος είναι η χρονιά των ρώσων. Η Ζενίτ πήρε το Uefa, η Τσέλσι έχασε το ΤσουΛου γιατί γλίστρησε ο Τέρι, μέχρι και τη eurovision πήραν! Λες;

Ισπανία: Μακράν η πιο «looser» ομάδα και πάλι μπροστά μας! Μα τους τι φέραμε μία, στους προκριματικούς του προηγούμενου ευρωπαϊκού, όταν τους στείλαμε σε μπαράζ. Τους τι φέραμε δεύτερη, στους ομίλους των τελικών της προηγούμενης διοργάνωσης, όταν τους στείλαμε για πρόωρα μπανάκια. Ε να την πατήσουν από μας και τρίτη φορά; Κομματάκι δύσκολο το βλέπω. Βέβαια από μια τόσο «looser» ομάδα όλα να τα περιμένεις…

Ελλάδα: Το άστρο του Ρεχακλή θα μας συνοδεύσει και αυτή τη φορά; Ή θα μετρήσει το ότι πλέον μας υπολογίζουν περισσότερο; Η αλήθεια είναι ότι κοιτώντας το ρόστερ της ομάδας, βλέπεις ότι κάτι λείπει, παρότι υπάρχουν μάλλον περισσότερες λύσεις για αρκετές θέσεις από την αντίστοιχη αποστολή του προηγούμενου ευρωπαϊκού. Βέβαια οι περισσότερες λύσεις δε λένε και τίποτα, γιατί αν φέρουμε στο μυαλό μας την προηγούμενη διοργάνωση θα διαπιστώσουμε ότι τότε δεν είχαν παίξει όλοι. Κάποιοι είχαν ταξιδέψει μόνο για παρέα… Άραγε όμως η μπάλα πως θα περάσει μπροστά; Το 10 το καλό λείπει. Θα μου πεις άμυνα ορέ παλικάρια και ότι βγει. Αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να υπάρξει και ανάπτυξη. Και αν την προηγούμενη φορά υπήρχε και ένας Τσιάρτας που έβγαζε κάτι καλές μπαλιές όποτε χρειαζόταν (και χρειάστηκε, θυμηθείτε για παράδειγμα το παιχνίδι με τους ισπανούς που ξαναπετυχαίνουμε…), τώρα ποιος; Προσωπικά έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στα δεκάρια, άσχετα αν λένε διάφοροι ότι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν έχουν θέση τέτοιοι παίκτες. Το γεγονός είναι ότι το 2004 η ομάδα είχε στη διάθεσή της έναν τέτοιο ποδοσφαιριστή, αλλά τώρα όχι.

Γ Όμιλος

Ιταλία: Χωρίς Τότι; Χωρίς Καναβάρο; Και κυρίως, χωρίς Λίπι; Με Κασάνο μέσα (μα καλά που τον θυμηθήκανε αυτόν;); Χλωμά τα βλέπω τα πράγματα για τους γείτονες, αν και διαθέτουν ένα από τα πληρέστερα ρόστερ. Ποτέ δε μπορείς να είσαι σίγουρος με τι πρόσωπο θα εμφανιστούν τα ιταλά. Θα κατέβουν όπως το 2006, για να το πάρουν; Ή θα είναι του στυλ, «τι κάνω εγώ στα βουνά και στα λαγκάδια, τώρα που θα έπρεπε να έχω αράξει στις παραλίες της Σαρδηνίας;» Συνηθίζουν να κάνουν τα εύκολα δύσκολα και να περνάνε από τη φάση των ομίλων οριακά. Αν περάσουν βέβαια είναι πιο εύκολα τα πράγματα για αυτούς. Μπορεί να εμφανιστούν και να μην ακουμπήσουν, μπορεί να πάνε τελικό και να το πάρουν στο χαλαρό. Πριν τραυματιστεί ο Καναβάρο τους έβλεπα για τελικό. Τώρα δεν ξέρω. Θα μου πει κάποιος «δεν έχουν αμυντικούς οι ιταλοί ρε μπαγλαμά;» Ή ότι η δουλειά που κάνουν οι ιταλοί στην άμυνα είναι ομαδική και όχι ατομική. Ένας παίκτης με τόσο τρομερή αίσθηση του γηπέδου και της φάσης όπως θα εξελιχθεί, δεν μπορεί παρά να είναι απώλεια ακόμα και για την πρωταθλήτρια κόσμου.

Γαλλία: Δε λέω, καλά παικτάκια έχουν μαζευτεί, Ζιντάν όμως δεν υπάρχει. Μπορεί να μας αποχαιρέτισε με επίδειξη πολεμικών τεχνών, αλλά τους αντιπάλους του τους είχε για να του καθαρίζουν τα παπούτσια του. Τι να περιμένουμε; Καλή ομαδίτσα, αλλά πολύ θα ψάχνετε με τον Ριμπερί και αυτός θα την παιδεύει πότε από εδώ και πότε από εκεί.

Ολλανδία: Πραγματικά δεν ξέρω τι να περιμένω από τους άλλοτε «ιπτάμενους Ολλανδούς». Ο Βαν Νίστελροι τα δίχτυα θα τα γεμίζει με μπάλες, αλλά σίγουρα το ιπτάμενο παρελθόν έχει περάσει προ πολλού…

Ρουμανία: Αλήθεια τι κάνει αυτή η ομάδα σε αυτόν τον όμιλο; Τι, έχει Κίβου και Μούτου; Ναι καλά, και εγώ θέλω 10 εκατομμύρια ευρώ…

Β Όμιλος

Γερμανία: Αν τα panzer δεν προκριθούν από αυτόν τον όμιλο να πάνε να κάνουν καμιά άλλη δουλειά καλύτερα… Με τους Πορτογάλους θα παίξουν τη μια θέση του τελικού.

Κροατία: Η ομάδα που έστειλε τους Άγγλους σε πρόωρες διακοπές, να επιδίδονται σε άφθονη μπυροποσία σε παραθεριστικά κέντρα, αξίζει το σεβασμό όλων. Ο Μπίλιτς θα τους πάει στους «8», θα εξαρτηθεί από τη διασταύρωση για τους «4».

Πολωνία: Μπορεί να προκρίθηκε άνετα από τον προκριματικό,αλλά θα περάσει και δε θα ακουμπήσει στην τελική φάση. Όπως και στο τελευταίο Μουντιάλ.

Αυστρία: Αλήθεια πως βρέθηκαν αυτοί εδώ; Συμμετέχουν ως διοργανωτές; Α έτσι εξηγείται…

Α Όμιλος

Πορτογαλία: Λέτε οι φίλτατοι πορτογάλοι που τόσο πολύ τους έχουμε αδυναμία (η πρωτεύουσα της Ελλάδας άλλωστε παραμένει η Λισσαβόνα!), να κάνουν ότι δεν κατάφεραν στη χώρα τους πριν τέσσερα χρόνια; Με ποιόν επιθετικό θα πει κάποιος. Γιατί στις δύο τελευταίες διοργανώσεις που έφτασαν σε τελικό και ημιτελικό είχαν κάποιον; Αν ο Ρονάλντο εμφανιστεί με τα κέφια που είχε στη Μάντσεστερ τη χρονιά που μόλις τελείωσε, τότε μέχρι που φτάνουν και στο βάθρο του νικητή…

Ελβετία: Μια από τις δύο συνδιοργανώτριες χώρες πρέπει να βρεθεί στη φάση των «8». Όσο οι αυστριακοί θα τραβάνε φωτογραφίες, οι συμπαθείς σοκολατορολογαδοτραπεζίτες θα κερδίζουν μια πρόκριση μπροστά στο κοινό τους.

Τσεχία: «3 Α» σαν το ρύζι. Άχρωμη, άοσμη και άγευστη. Χωρίς τους Νέντβεντ – Ροσίτσκι οι τσέχοι θα εμφανιστούν με το μυαλό στο κεφάλι του… Δέλλα και την ευκαιρία που έχασαν τότε να βρεθούν στον μεγάλο τελικό. Περαστικά…

Τουρκία: Μια έτσι μια γιουβέτσι από τους γείτονες που πίσω μπάζουν ανεπανόρθωτα. Και αν δεν παίξεις και λιγάκι άμυνα πας γρήγορα σπίτι σου…