Monthly Archives: September 2009

teardrop

teardrop

Αυτές οι πρώτες βροχές είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για εξοικίωση με τη χειροκίνητη εστίαση της φωτογραφικής. Σίγουρα αρκετά μελαγχολικές σαν φωτογραφίες, αλλά ταιριάζουν γάντι με αυτό το φθινοπωρινό κλίμα.

happy birthday raining pleasure

Τους γνωρίσαμε μέσα από το τηλεοπτικό διαφημιστικό σποτάκι που είχε ως μουσικό χαλί το «fake», τους αποθεώσαμε στο “reflections” σε μια διασκευή που ακόμα και ο Μάνος θα χειροκροτούσε. Μας συστήθηκαν με το «Who’s gonna tell juliet» που κυκλοφόρησε πριν από δυο χρόνια. Οι Raining pleasure μόλις που έκλεισαν είκοσι χρόνια ζωής (πλάκα πλάκα όταν αυτοί ξεκίναγαν την ιστορία με τα συγκρτήματα, έστω και ως μια μετεφηβική ιστορία τότε εγώ δεν ήμουν καν στο δημοτικό! :-0) και το γιόρτασαν μια.. βροχερή βραδιά στην πόλη τους, την Πάτρα! Ή μάλλον όχι μια αλλά δυο! Η αλήθεια είναι πως μια συναυλία ήταν προγραμματισμένη, όμως κάτι το τσάμπα της υπόθεσης, κάτι το όνομα των Raining Pleasure στην πόλη της Πάτρας, ο κόσμος που βρέθηκε το βράδυ της Πέμπτης στην Πολιτεία ήταν περισσότερος από όσους χώραγε ο χώρος. Έτσι αποφασίστηκε να γίνει άλλη μια την επομένη για να ικανοποιηθούν και όσοι δεν μπόρεσαν να πάνε την πρώτη βραδιά. Χωρίς όμως αυτή τη φορά τους Έλλη Πασπαλά, Κωνσταντίνο Βήτα, Δήμητρα Γαλάνη και David Lynch. Μόνο που οι προσδοκίες για την προσέλευση του κόσμου τη δεύτερη μέρα δεν επαληθεύτηκαν, αν και μάλλον θα ήταν καλύτερα να υπήρχε ένα κενό 2-3 ημερών για να υπάρξει και η αναγκαία ενημέρωση (εγώ που δε μπόρεσα να πάω την Πέμπτη, άκουσα για τη δεύτερη συναυλία εντελώς τυχαία στο mojo κατά τις 7:30 το απόγευμα της Παρασκευής….).

Όπως και να έχει, ακόμα και με λίγο κόσμο σε αντίθεση με την κοσμοσυρροή της πρώτης βραδιάς, ακόμα και χωρίς τους υπόλοιπους που θα συνόδευαν τα παιδιά (τρόπος του λέγειν, ολόκληροι μαντραχαλαίοι είναι πλέον!!!) από την Πάτρα οι Raining Pleasure ανέβηκαν με περίσσεια διάθεση να χαρίσουν μια πολύ ωραία βραδιά στο κοινό τους, θυμούμενοι ακόμα και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90 όταν η αναγνωρισιμότητά τους δεν ήταν ανάλογη της σημερινής. Η αλήθεια είναι πως είχα ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που τους είχα δει σε live, σίγουρα πριν το «reflections», μάλλον κάπου μέσα στο 2003 ή το 2004 αν θυμάμαι καλά. Και έχοντας δει σε ανάλογα live τον τελευταίο καιρό τόσους και τόσους ψιλοαπίθανους σίγουρα είχα πεθυμήσει τις μελωδείες τους και την ενέργειά τους επί σκηνής.

Υ.Γ.: και ένα κομμάτι δώρο

25!

Εδώ είμαστε λοιπόν! Στα μισά του δρόμου. Για να δούμε…

prothepurgous hellinous

στην υγειά του εβριμπαντι

Βράδυ δευτέρας. Καθισμένος στον καναπέ κάνοντας ζάπινγκ στην τηλεόραση. Τα βλέφαρά μου είχαν άλλη άποψη και άρχισαν να κλείνουν.

Σε κάποια φάση τα φώτα άνοιξαν. Εμφανίστηκε ένας τύπος με μια φούστα  που ερμήνευε κάποιο από τα τραγούδια του. Μόλις τελείωσε ήρθε η ώρα που όλοι περίμεναν, ξεκίνησε η παρουσίαση των έξι. Όλοι τους κάτι μου θύμιζαν, ο ένας ήταν ο χοντρός τύπος από το family guy, ο δεύτερος ήταν ο λευκός ομπάμα, μετά ήταν  η Lisa Simpson, ο Τεν Τεν, το κακό παιδί από το family guy και τέλος ο Σνούπυ. Όλοι τους φορούσαν μαγιό και μετά από παρότρυνση του τραγουδιστή κλείστηκαν σε ένα χώρο 5m X 5m. Από εκεί μέσα δε μπορούσαν να δουν τι γινόταν έξω, αλλά όλοι οι υπόλοιποι τους βλέπαμε κανονικά μέσα από κάμερες. Κάτω από αυτό τον κλειστό χώρο βρισκόταν μια πισίνα με παγωμένο νερό. Ο τραγουδιστής έδωσε το έναυσμα για κάτι περίεργο, πολιτικό διάλογο τον ονόμασε, και οι περίεργοι τύποι μέσα στο κουτί ξεκίνησαν να μιλάνε όλοι μαζί απευθυνόμενος ο ένας στον άλλο. Μετά από τρεις ώρες τα φώτα έσβησαν. Όλα εκτός από ένα, που αποκάλυπτε πίσω από ένα λευκό παραβάν τις σκιές έξι ανθρώπων. ΕΚΕΙΝΟΙ ακούστηκε να λένε κάποιοι από το κοινό. Ήταν οι «Μεγάλοι των 8» όπως ήταν περισσότερο γνωστοί. Εκείνοι ξεκίνησαν τις ερωτήσεις στους έξι κλεισμένους που όταν απαντούσαν το έκαναν φοβισμένοι. Ταυτόχρονα το κοινό ψήφιζε αυτόν που ήθελε να αποχωρίσει. Στο τέλος κάθε κύκλου ερωτήσεων ένας από όσους ήταν κλεισμένοι στο κουτί, αυτός που συγκέντρωνε τους περισσότερους αρνητικούς ψήφους αποχωρούσε με έναν θεαματικό τρόπο πριν η διαδικασία με τις ερωτήσεις των σκιών συνεχιστεί. Ένας από το κοινό που επιλεγόταν με κλήρωση πατούσε το κόκκινο κουμπί και ο τύπος στο δωμάτιο έπεφτε στην πισίνα με το παγωμένο νερό μέσα σε πλήθος χειροκροτημάτων.

Τα βλέφαρά μου άνοιξαν. Μόλις ξεκίναγε η εκπομπή του Πρετεντέρη. Έκλεισα την τηλεόραση και βγήκα να πάρω καθαρό αέρα. Δε θα κάτσω να ξαναδώ ντιμπέιτ..

fuel

game over

Continue reading

when the sun goes down

inner silence

when the sun goes down

ωραίο θα ήταν να πηγαίνεις σε ένα συγκεκριμμένο μέρος και να τραβάς την “ίδια” φωτογραφία στις διάφορες εποχές του χρόνου. μου φαίνεται θα το ξεκινήσω με αυτό το σημείο μια φορά το μήνα (του ιουλιου και του σεπτεμβρίου είναι έτοιμες!) εκεί γύρω στην ώρα που δύει ο ήλιος.