Tag Archives: Design

πάσχα είναι.θα περάσει.

Advertisements

10 σκέψεις για το Design Walk

01. Το Design Walk είναι πρωτίστως ένα design event. Απλά εγώ εστιάζω περισσότερο στο event, παρά στο design.

02. Είναι μάλλον επιφανειακό στο τέλος να μένεις μόνο σε μια αυστηρή κριτική της δουλειάς κάθε γραφείου, σαν να είχες επισκευτεί γκαλερί, όσο αντικειμενική κι αν είναι αυτή. Νομίζω δεν κρύβεται εκεί η ουσία όλου αυτού του εγχειρήματος.

03. Οι καλύτερες ιδέες είναι εκείνες που καλούν τον επισκέπτη να συμμετέχει. Όχι αναγκαία μέσα από ένα περίπλοκο και βαθυστόχαστο concept, αλλά αυθόρμητα κι εύκολα – όπως το να κοιτάξει μέσα σε ένα κουτί και να επιλέξει αν του αρέσει το περιεχόμενο ή όχι.

04. Προσπαθώ να διακρίνω το στιλ και τις εμμονές κάθε γραφείου μέσα από τα έργα του. Όσο πιο εκκεντρική η προσέγγιση, τόσο πιο πολύ με ενδιαφέρει – ακόμα κι ας μη μου αρέσει τόσο.

05. Θα μου άρεσε πολύ να μπορούσα να ρίξω έστω μια κλεφτή ματιά στα γραφεία όπως είναι καθημερινά – κι όχι άδεια από έπιπλα και μικροπράγματα. Έτσι ίσως θα έμπαινα περισσότερο στον κόσμο τους. (Μπορώ να καταλάβω όμως το ουτοπικό του αιτήματος)

06. Είναι ωραίο να βλέπεις μια απλή ιδέα να κινητοποιεί τόσο κόσμο – όπως τα αυτοκολλητάκια INTRESTING και BORING που έγιναν ανάρπαστα και γρήγορα εξαπλώθηκαν σε όλη την περιοχή.

07. Θα ευχόμουν όλοι οι συμμετέχοντες να έδιναν το καλύτερό τους εαυτό στο concept και να μην έμεναν τόσο στο PR του πράγματος.

08. Μου έλειψαν πολύ οι MNP φέτος :-[

09. Αυτό που μένει στο πίσω μέρος του μυαλού μας ένα μήνα μετά από κάθε design walk είναι τα όμορφα και φιλόξενα γραφεία και οι ευγενικοί άνθρωποι που δουλεύουν σε αυτά.

10. Για μένα το Design Walk θα είναι πάντα εκείνα τα απίθανα άτομα, που τέσσερα χρόνια πριν, ξεφύτρωναν από το πουθενα, με την Athens Voice στα χέρια, κι έψανχαν μες τα στενά και τα χαλάσματα του Ψυρρή να βρουν εκείνες τις πράσινες αφίσες, σαν να έπαιζαν κρυμμένο θησαυρό. Τα δειλά βλέμματα στην είσοδο κάθε γραφείου, και η αμηχανία σε κάθε νέα γνωριμία. Οι τσάντες που γέμιζαν γραφιστοχαρτούρα και η αγωνία να βρεις ένα (γ!$#) λαστιχάκι για να δέσεις τις αφίσες.

Αν θέλετε μπορείτε να δείτε στο flickr τις φωτογραφίες που τραβήξαμε εγώ: http://www.flickr.com/photos/hrdesignlab/ και ο bouboux: http://www.flickr.com/photos/sbouboux/

RetroFuture

Free free κι αρώματα…*

Μια απάντηση στην κρίση

Αυτός είναι ο τίτλος του πρώτου τεύχους της Ελευθεροτυπίας Εβδομάδα, μιας εβδομαδιαίας δωρεάν έκδοσης της Ελευθεροτυπίας.

Η Ελευθεροτυπία Εβδομάδα θα κυκλοφορεί κάθε Πέμπτη εντελώς ΔΩΡΕΑΝ με ό,τι πιο σημαντικό συμβαίνει στην Ελλάδα και τον κόσμο.
Η Ελευθεροτυπία Εβδομάδα περιέχει θέματα που δημοσιεύτηκαν στις εκδόσεις της Ελευθεροτυπίας, της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας και των ένθετων και περιοδικών που κυκλοφορούν μαζί με τις εφημερίδες, όπως το Έψιλον, το Γεωτρόπιο, το Επτά, το On-Off, το Εννέα, τη Βιβλιοθήκη, το Gourmet…

Η συγκεκριμένη έκδοση είναι ένα μόνο μέρος από μια συνολικότερη αλλαγή στρατηγικής που επιχειρείται στην εφημερίδα με στόχο την προσαρμογή στα νέα δεδομένα. Έτσι μετά την ριζική αλλαγή στο site της και τη συνεργασία της με τους NY Times, έρχεται τώρα και το free press.

ΔEN YΠOKAΘIΣTA, φυσικά, η εβδομαδιαία αυτή επισκόπηση τα καθημερινά φύλλα που αποδίδουν ζεστά τα γεγονότα, όπως εκτυλίσσονται από μέρα σε μέρα, και τα σχόλια που προκαλούν. Mε εβδομαδιαίο κύριο άρθρο κάθε φορά και μερικά ειδικά, για την εβδομαδιαία έκδοση, σκίτσα και σχόλια, που μπορεί να επεκταθούν αργότερα, η νέα δωρεάν έκδοση-εβδομαδιαία επισκόπηση αποβλέπει, αντιθέτως, στην αδάπανη γνωριμία και εξοικείωση ευρύτερου κοινού με την ύλη και τη φυσιογνωμία της «Eλευθεροτυπίας»

Αυτά είναι βεβαίως τα καλά νέα, για όσους θεωρούν τελοσπάντων καλά νέα τις προσπάθειες ανάκαμψης που επιχειρούνται στο κουφάρι του ελληνικού Τύπου, πέρα από τον ανταγωνισμό των DVD’s και εσχάτως των Jeep’s και των δεκαχίλιαρων.

Έτσι κι εγώ βρέθηκα την Πέμπτη με μια Ελευθεροτυπία στο χέρι – κάτι που είχε πολλά χρόνια να συμβεί – και με όλη την καλή (προ) διάθεση, έχοντας κατά νου τα παραπάνω, κάθισα να τη διαβάσω. Δυστυχώς δεν χρειάστηκαν παραπάνω από τρεις σελίδες για να ξαναθυμηθώ με πάσα λεπτομέρεια τους λόγους για τους οποίους είχα αποφασίσει να μην ξαναδιαβάσω αυτό το έντυπο. Please, όχι άλλη αριστερίζουσα κλάψα, όχι άλλο συνδικαλιστικό λαϊκισμό, όχι άλλη οικονομική άγνοια, όχι άλλο «νεοφιλελευθερισμό» (δύο στα τρία άρθρα τους έχουν μέσα την λέξη του απόλυτου κακού).

Αλλά τέλος πάντων, αυτός είμαι εγώ, και σίγουρα δεν είμαι αντικειμενικό δείγμα της ελληνικής κοινωνίας, σίγουρα υπάρχουν πολλοί άλλοι εκεί έξω που αρέσκονται σε αυτού του είδους την ανάλυση. Αλλά η συγκεκριμένη έκδοση ρε παιδί μου, είχε κάτι πιο εκνευριστικό κι από άρθρο του Αρανίτση… Δεν είχε καθόλου περιεχόμενο! Παντελώς ανούσια… Μια διαφημιστική ανακύκλωση άρθρων (που αν κάποιος ήθελε να τα διαβάσει είτε είχε αγοράσει την εφημερίδα, είτε τα είχε διαβάσει στο site της) σε ένα κολλάζ δίχως ροή και με έναν δήθεν ανανεωμένο light ανασχεδιασμό του κανονικού φύλλου που μόνο πρόχειρο και δίχως φαντασία μπορείς να τον χαρακτηρίσεις και που στο τέλος μία και μόνο λέξη μπορεί να περιγράψει το όλο εγχείρημα: ΑΡΠΑΧΤΗ!

H κοινωνία είναι σε κρίση. H οικονομική αποσύνθεση του καπιταλιστικού δόγματος, ιδίως με τη νεοφιλελεύθερη μορφή του, η έξαρση της εγκληματικότητας, η κοινωνική αναταραχή, η αποθέωση του ανταγωνισμού, η διαπαιδαγώγηση στην πειθαρχία με τις αντιδράσεις που προκαλεί, ο έξαλλος καταναλωτισμός, το life-style, η πομπώδης παρουσίαση των ηγετών και του μεγαλείου της εξουσίας, η ακραία κοινωνική αδικία, που θεωρείται δεδομένη και συνυφασμένη τάχα με την ανθρώπινη φύση, η κοινωνία του θεάματος, πάνω απ’ όλα, οδήγησαν και σε κρίση του Tύπου

Τώρα αν αυτή είναι η αντίληψή τους για τις αιτίες της «κρίσης του Τύπου» σήμερα και η απάντησή τους είναι μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δωρεάν έξτρα φύλλα με διαφημίσεις τότε εύγε… το έπιασαν το νόημα!

*ο τίτλος του ποστ είναι δανεισμένος από τον Καιρό του συγκεκριμένου τεύχους – το μόνο ίσως ανώδυνο στην ανάγνωση κομμάτι της εφημερίδας.

Post Media Magazine

Περιοδικό Χωρίς Διαφημίσεις
Μπορεί στην εποχή μας να ακούγεται σαν σύνομο ανέκδοτο, ο Μανώλης Ανδριωτάκης όμως φαίνεται πως έχει βαλθεί να αποδείξει το αδύνατο. Φανταστείτε μια ομάδα από ανατρεπτικές πένες, τόσο από το χώρο της παραδοσιακής δημοσιογραφίας όσο και από τη χώρα των blogs, εικονογραφίσεις από νέους ταλαντούχους γραφίστες/εικονογράφους/εικαστικούς, πολύ προσεγμένη και καλοσχεδιασμένη έκδοση από τον Σάκη Στριτσίδη, με μορφή βιβλίου-περιοδικού (bookazine) και θεματολογία γύρω από την πολύ κρίσιμη, και για ευνόητους λόγους αποσιωποιημένη, σχέση μεταξύ των media και της διαφήμισης και έχετε το Post Media Magazine.

Το Post Media είναι ένα περιοδικό, μια επιθεώρηση ανεξάρτητης δημοσιογραφίας που θα εστιάσει στα Μέσα, στην Τέχνη και την Πολιτική, στην κοινωνία και την κατανάλωση μέσα από ένα κριτικό πρίσμα που θα αναδεικνύει προτάσεις καθώς και καθετί άξιο, που θα μπορούσε να προταθεί ως διέξοδος απ’ την πολυεπίπεδη σημερινή κρίση. […] Μια ανεξάρτητη επιθεώρηση του Παρόντος. Και μαζί: ένας χώρος ελεύθερος από διαφημίσεις.

Φυσικά δεν είναι το πρώτο ούτε το τελευταίο περιοδικό χωρίς διαφημίσεις, αν και αυτή τη στιγμή εγώ δεν γνωρίζω άλλο πέρα από κάποια φανζίνς και περιοδικά ειδικού περιεχομένου (λογοτεχνικά ή επιστημονικα). Μη μου πείτε για Οδηγητές και παρόμοιες σαχλαμάρες, αυτά είναι εξολοκλήρου διαφημιστικά φυλάδια των κομμάτων τους! Όμως πέρα από το πόση σημασία έχει για ένα περιοδικό να μην έχει διαφημίσεις κατά τη γνώμη μου είναι λάθος να προβάλετε ένα περιοδικό σε σχέση με το τι δεν έχει. Και ειδικά το συγκεκριμένο.

Ομολογώ πως η πρώτη μου επαφή με το Post Media σε ένα ράφι βιβλιοπωλίου δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή γιατί πέρα από την καλή εμφάνιση και τους γνωστούς αρθογράφους το μάτι μου έπεσε και στην τιμή του. 9€ είναι ένα υψηλό τίμημα μάλλον για να απαλλαγείς από το θόρυβο των διαφημίσεων σε ένα περιοδικό. Κι όμως μετά από μερικές μέρες το ξανασκέφτηκα όταν κατά τύχη ψάχνοντας για ένα θέμα έπεσα πάνω στο blog του περιοδικού κι αφού διάβασα μερικά πράγματα η περιέργειά μου νίκησε την τσιγκουνιά μου και αποφάσισα να του δώσω μια ευκαιρία. Κι έκανα πολύ καλά!

Το Post Media είναι ένα περιοδικό με περιεχόμενο, από την πρώτη έως την τελευταία του σελίδα, με αναλύσεις και κριτικές που ακόμα κι αν δεν συμφωνείς σε όλα μαζί τους μπορείς να αναγνωρίσεις την αξία των επιχειρημάτων τους και κυρίως είναι ένα περιοδικό που μερικά πολύ απλά ερωτήματα σε βάση στη διασικασία να αναρωτηθείς για μερικά πραγματάκια που θεωρείς ή σε έχουν μάθει να θεωρείς δεδομένα…

Γιατί ακόμα πρέπει να πληρώνουμε τα υπόλοιπα προϊόντα κι όχι την ενημέρωσή μας; Γιατί η δουλειά του δημοσιογράφου να δίνεται στο κοινό δωρεάν; Άραγε με αυτό τον τρόπο δεν υποβαθμίζεται στη συνείδηση του κόσμου ο ίδιος ο δημοσιογράφος και οι εργασίες του; Πώς θα εμπιστευθεί ο αναγνώστης, ο θεατής, ο ακροατής, ένα δημοσιογραφικό κείμενο όταν γνωρίζει πώς ίσως και να είναι προϊόν υποβολής; Πώς θα ανακτηθεί η χαμένη αξιοπιστία του Τύπου, όταν τα πάντα είναι πλέον είναι συναλλαγή;

Μετά από τα δύο πρώτα τεύχη μπορώ να πω πως είμαι φαν του Post Media, πέρα από όλο το σχεδιασμό που μου αρέσει πάρα πολύ και νομίζω προβάλει την ταυτότητα και τις αξίες του περιοδικού με τον καλύτερο τρόπο οι αγαπημένοι μου αρθογράφοι είναι ο Νίκος Σμυρναίος και η Niemandsrose κι ειλικρινά ανυπομονώ για το επόμενο!

Λοιπόν, Post Media, καλοτάξιδο!

Tip: Στην Πολιτεία βρίσκεις το Post Media Με 6,75€!

Υποσημείωση

Προσωπικά θεωρώ την διαφήμιση εργαλείο. Ούτε καλή, ούτε κακή. Με τρομάζει ομώς κι έμενα η καθολική της επιρροή σήμερα, τόσο σαν γραφίστα όσο και σαν πολίτη. Ο Τύπος από την άλλη (όπως τον ξέρουμε σήμερα) δεν πιστεύω πως είναι δυνατόν έχει μέλλον δίχως τη διαφήμιση. Είναι απλά ένα επιχειρηματικό μοντέλο βασισμένο πάνω σε αυτή, όχι μόνο τα Free Press. Απλώς αυτά είχαν το θράσος να πούνε τα πράγματα με το όνομά τους. Δυστυχώς δεν πιστεύω πως ένα καλοσχεδιασμένο περιοδικό, με ωραίες εικονογραφίσεις, καλό χαρτί ακριβές φωτογραφίσεις, και κυρίως καλοπληρωμένους αρθογράφους είναι εφικτό να καλύψει τα εξοδά του από την τιμή του, όσο υψηλή κι αν είναι αυτή. Δεν γνωρίζω αν το Post Media το καταφέρνει αυτό – μακάρι!

Το κρίσιμο για μένα είναι η ισορροπία. Πως θα κρατήσεις την ακαιρεότητά σου και θα κάνεις καλά τη δουλειά σου μέσα σε ένα περιβάλλον που δεν διάλεξες εσύ κι ούτε μπορείς να το αλλάξεις από τη μια μέρα στην άλλη. Οι συμβιβασμοί είναι αναπόφευκτοι, το θέμα είναι το ποιους συμβιβασμούς θα επιλέξεις να κάνεις και ποιους θα απορίψεις. Εκεί θα κριθείς.

Τροφή για σκέψη

We will change the way information flows, the way we interact with the mass media, the way in which meaning is produced.

The monolithic notion of a “brand” – an infinitely dependable symbol of prosperity, happiness, comfort and security – is over. For nearly a century brands acted as the definitive medium through which we experienced capitalism. A brand’s strength came from its ability to transmit a consistently identical static message. Brands gave our reality a strong foundation: symbols dotting our mental and physical landscapes that we could use to navigate our way through life. But then brands began to show their age. They started to rust, chip, degrade, fall apart. All of a sudden brands cease to be the impenetrable fortresses of consumer relations we thought they were, and anyone could start a brand and do whatever he wanted with it. Gen X created flexible brands that catered to subterranean audiences, prompting Gen Y to embrace the idea of the “personal brand” – individuality expressed through a marketable system of identifiable signifiers.

And so these slick little icons – towering planets that represented entire universes of product experience – were slowly deconstructed to a point of irrelevance. Our daily lives are now inundated by a torrent of dead images and meaningless symbols from a bygone era, leaving us with one very important question to answer: What’s next?

Douglas Haddow @ Adbusters

Fool’s Day?

Every Day!!!