Monthly Archives: October 2007

Mediocraty

Σκηνή 1η: ΝΕΤ Σάββατο 1:00 π.μ.

Αϋπνίες. Αυτές είναι κυρίως ο λόγος που δεν έχω χάσει εκπομπή για εκπομπή της Βίκης Φλέσσα στη ΝΕΤ. Σήμερα τα ξημερώματα, Στα Άκρα, φιλοξενούνταν η Μαριέττα Γιαννάκου. Ένιωσα ειλικρινά συγκίνηση μα και ντροπή. Συγκίνηση γιατί είναι πλέον σχεδόν ηρωικό να μιλάς τη φωνή της λογικής σε μια χώρα που κουμάντο κάνουν μερικοί καυλωμένοι ηλίθιοι που “τυχαίνει” (ας γελάσω) να γράφουν καλά στο γυαλί. Και ντροπή που τελικά οι απόπειρες για σοβαρές αλλαγές στην πολιτική σημαίνουν αυτοθυσία. (Φαντάσου να έκανε πράγματι ριζικές αλλαγές τι είχε να γίνει) Βαρέθηκα αυτούς του μιντιόδουλους χέστες που κυβερνάνε…

Σκηνή 2η: MEGA Σάββατο 9:00 π.μ.

Η Σοφία με ξύπνησε νωρίς, κι ανοίγοντας τη tv (αχ αυτές οι κακές συνήθειες) έπεσε πάνω στο Πάγκαλο στο MEGA Σαββατοκύριακο να λέει πως στο αξιοσέβαστο και πάντα καλοπροαίρετο Βήμα προσπαθούν να χειραγωγήσουν τη κοινή γνώμη. Σιγά τα νέα θα μου πεις, και τα μωρά δε τα φέρνει ο πελαργός. Ας ξεπεράσω το γεγονός ότι στο ΠΑΣΟΚ (του Γ.Α.Π.) τώρα που έπαψε να τους συμφέρει αυτό το αλλησβερίσι με τα media το θυμήθηκαν να τους καταγγήλουν. Αυτό που ειλικρινά με σόκαρε είναι η λυσσασμένη (αν δεν το είδατε, δεν μπορείτε να φανταστείτε) αντίδραση των κύριων Μανώλη Αναγνωστάκη και Ιορδάνη Χασαπόπουλο που προσπαθούσαν να βγάλουν τρελό το Πάγκαλο (άκου τώρα), λες και τους έβρισε το πατέρα ενα πράγμα, του οποίου το αυτί φυσικά δεν ίδρωνε – αντίθετα φαινόταν να την είχε καταβρεί. Με το μαλακό ρε παίδες, σας βλέπουν…

10+1 πράγματα που έμαθα για/από τη νόσο του Crohn

Νόσος Crohn: ο μέσα κόσμος μου σε κρίση
Οφείλω να ομολογήσω πως τους τελευταίους δύο μήνες είμαι φοβερά μονοδιάστατος σαν άνθρωπος. Το αποκλειστικό μου ενδιαφέρον είναι η κοιλιά μου – κοιλιόδουλος με όλη τη σημασία της λέξης. Κι όμως έχω πολύ σοβαρό λόγο: ΠΟΝΑΕΙΕΙΕΙΕΙΕΙ!!!! Και για αυτό ευθύνεται  η #$&{\)%@* νόσος του Crohn… 

1. Η νόσος του Crohn είναι μια χρόνια αυτοάνοση φλεγμονώδης πάθηση του πεπτικού συστήματος. Τις περισσότερες φορές το πρόβλημα είναι στο λεπτό έντερο, με εμφάνιση φλεγμονών και στενώσεων. Δεν είναι κακοήθες νόσημα, όμως είναι εξαιρετικά ενοχλητικό.

2. Τα πιο συχνά συμπτώματα είναι ο πόνος στη κοιλιά και οι διάρροιες. Χμ, κι αν θεωρείτε πόνο το φουσκωματάκι που νιώθετε μετά από το βρώμικο απλά δεν έχετε ιδέα τι θα πει πόνος.

3. Όσοι νοσούν, παρά τη φαρμακευτική αγωγή (και πολλές φορές την ειδική δίαιτα) που ακολουθούν, θα έχουν σε όλη τους τη ζωή εξάρσεις και υφέσεις της νόσου. Προσοχή: αν νομίζεις ότι μπορείς να την αγνοήσεις, θα υποφέρεις. Αν προσαρμοστείς σε αυτή, θα υποφέρεις λιγότερο. Πρέπει να μάθεις να ζεις μαζί της.

4. Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή και δίαιτα για όλους, κάθε ένας είναι ξεχωριστή περίπτωση. Όπως και να ‘χει όμως η κορτιζόνη είναι όλα τα λεφτά – αν βέβαια μπορούσαμε να αγνοήσουμε τις μακροχρόνιες παρενέργειές της. L

5. Παρά τη μεγάλη ερευνητική δραστηριότητα ακόμα δεν έχουμε ιδέα από πού προέρχεται, τι την προκαλεί, ποιους προσβάλει, πως θεραπεύεται, αν θεραπεύεται. Φανταστικά, ε;

6. Η νόσος του Crohn πήρε το όνομά της από τον επιστήμονα που την εντόπισε και τη διαχώρισε από τα υπόλοιπα νοσήματα του εντέρου. Τώρα τι κόλλημα είχε και της έδωσε το όνομά του λες κι ανακάλυψε κανένα νέο γαλαξία, μη με ρωτάτε.

7. Μια χαρούμενη παρέα. Όταν πριν 3 χρόνια ο γιατρός μου είπε ότι πάσχω από νόσο του Crohn, για μια στιγμή ένιωσα σαν τον πιο ξεχωριστό (και γκαντέμη;) άνθρωπο στο πλανήτη. Όμως η νόσος αυτή προσβάλει τουλάχιστον 50 ανά 100000 άτομα, με ραγδαία αύξηση αυτού του αριθμού τα τελευταία χρόνια. Σοβαρό πλήγμα στη ματαιοδοξία μου.

8. Μετά από τρεις μέρες συνεχόμενου πόνου, ειλικρινά παύει να σε απασχολεί το θέμα. Μετά από τρεις μέρες αϋπνίας και συνεχόμενου πόνου μπορείς εύλογα πλέον να θεωρήσεις τον εξωτερικό κόσμο σαν μια από τις διανοητικές αυταπάτες σου.

9. Το υπέρτατο bug του ανθρώπινου οργανισμού ακούει στο όνομα «αυτοάνοσα νοσήματα», όπου το ίδιο το σύστημα αναλαμβάνει δράση εναντίον του εαυτού του. Να βράσω τα antivirus μας…

10. Όσοι υποστηρίζουν την ιδέα του να κάνεις το κέφι σου σήμερα – εννοώντας φυσικά να επιδίδεσαι σε οτιδήποτε μπορεί να βλάψει μακροπρόθεσμα τον οργανισμό σου (καπνός, αλκοόλ, κορεσμένα λίπη: τα μόνα που έχουν σημασία πια σε τούτο το σκατόκοσμο) – αδιαφορώντας για τις συνέπειες που θα έχει αυτό, αφού θα έρθει δήθεν μια στιγμή που θα πεις «ωραία, εγώ έζησα τη ζωή μου, ας πάθω ότι είναι να πάθω τώρα», είναι οι πιο θρασείς ανεγκέφαλοι τσόγλανοι που περπατούν στον πλανήτη.

+1. Ύστερα από όλα αυτά, κι έχοντας πλήρη επίγνωση των συνεπειών αυτής μου της θέσης, δηλώνω υπεύθυνα πως αναγνωρίζω ως την πληρέστερη περιγραφή που διατυπώθηκε ποτέ για το ανθρώπινο είδος ως βιολογική κατασκευή, τη φράση που ο μέγιστος Ισαάκ Ασίμωφ βάζει στο στόμα ενός εκ των νοήμονων ρομπότ του ως χαρακτηρισμό του ανθρώπινου οργανισμού: «Προχειροδουλειά!»

Στη γραμματεία…

Τη Δευτέρα που πέρασε, είχαμε ορκομωσία στη σχολή. Μετά πέρασα από τη γραμματεία να πάρω το πάσο μου. Το ρολόι έδειχνε 1 παρά κάτι το μεσημέρι. Στην πόρτα της γραμματείας πρόσφατα έχουμε εγκαταστήσει κουδουνάκι. Και για να κρατάνε τους ανεπιθύμητους απέξω, μας έχουν αφαιρέσει και το πόμολο. Χτυπάω και εγώ να μου ανοίξουν, ίχνος ζωής από μέσα. Πάω στο γραφείο της γραμματείας που είναι απέναντι (αν και αυτό δεν εξυπηρετεί προπτυχιακούς) να ρωτήσω τι γίνεται και από που θα πάρω το πάσο μου. Αυτή με στέλνει πίσω. Έλα σου όμως που δεν ήταν κανένας εκεί. Ή φαινομενικά δεν ήταν. Έρχεται μια από αυτές που δουλεύουν στη γραμματεία και βλέπω ότι κάποιος της άνοιξε από μέσα. Περιμένω και εγώ να ξαναβγεί, να κρατήσω ανοιχτή την πόρτα και να μπω επιτέλους. Αφού τελικά καταφέρνω να βρεθώ στο απαγορευμένο μέρος που ονομάζεται γραμματεία, ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

-Μπορείτε να μου δώσετε το πάσο μου;

-Δε μπορώ τώρα. Δέκα με δωδεκάμισι είναι για τους φοιτητές.

-Δε γίνεται να μου το δώσετε τώρα;

-Όχι, αύριο.

Βλέπετε δε μπορούσε να πάρει ένα από αυτά τα καρτελάκια, να γράψει πάνω το όνομά μου, τη διεύθυνσή μου, το έτος μου και τον αριθμό μητρώου (δε θα άνοιγε κανένα βιβλίο να δεί αυτό το πλήθος δεδομένων, από το προηγούμενο θα τα αντέγραφε) να βάλει την ημερομηνία και να τεντώσει το χέρι του να πιάσει τη σφραγίδα που έχει στα τριάντα εκατοστά στο γραφείο του, να τη χτυπήσει μπροστά και πίσω και να μου το δώσει. Για μια δουλειά που είναι ζήτημα να πάρει ένα λεπτό, με παρέπεμψε στο αύριο, επειδή καθυστέρησα είκοσι λεπτά. Φαντάσου να του ζήταγα και τίποτα άλλο δηλαδή. Και να πεις ότι είναι μόνος του εκεί μέσα. Δύο μου είναι μόνο εκεί (και άλλοι τρεις απέναντι).

Βέβαια τον καταλαβαίνω. Είναι δύσκολο να πηγαίνεις από τις 9:30 για δουλειά, και στις 13:30-14:00 (και πολύ λέω) να την έχεις κάνει. Είναι πολλές οι ώρες, δε βγαίνουν, πως να το κάνουμε.

Μεγάλο ζόρι το δημοσιοϋπαλληλίκη παιδιά, βαρύ και ασήκωτο είναι…

Απορίες

Γιατί τα CD και τα DVD είναι γεμάτα δακτυλιές από κάτω;

Γιατί κάποιοι καθηγητές πανεπιστημίου είναι τόσο ηλίθιοι;

Γιατί όλοι μας έχουμε ως όνειρο να πάρουμε τα πέντε λεπτά δημοσιότητας και να εμφανίζουμε τη φάτσα μας στην τηλεόραση;

Γιατί σε αυτή τη χώρα δε γίνεται τίποτα σωστά αν δεν έχεις μέσο, θείο, ξάδερφο, φίλο, γνωστό, πατζανάκη, βουλευτή νομάρχη, δήμαρχο, κλητήρα, εφοριακό, τραπεζίτη, στρατολόγο, μπάτσο, δημόσιο υπάλληλο, νεκροθάφτη…

Γιατί θέλουμε ένα κομμάτι χαρτί (πτυχίο) για να το κορνιζάρουμε;

Γιατί υπάρχουν νεολαίες κομμάτων;

Γιατί υπάρχουν κόμματα;

Γιατί είμαστε ικανοποιημένοι με τους πολιτικούς μας;

Γιατί ενδιαφερόμαστε περισσότερο για το τι έκανε ο γαύρος, ο βάζελος, τα χανούμια από το ότι τα έξοδα αυξάνονται δυσανάλογα σε σχέση με τα έσοδα;

Γιατί υπάρχουν μαλάκες που ρίχνουν ότι νά ‘ναι στους μπλέ κάδους ανακύκλωσης;

Γιατί σε χώρους πανεπιστημίου βλέπεις άτομα να σβήνουν τα τσιγάρα τους στο πάτωμα; Έτσι κάνουν στο σαλόνι τους;

Γιατί τα ίδια άτομα γεμίζουν τους τοίχους των σχολών με εκείνες τις αντιαισθητικές κοκκινομπλεπρασινομαυρες αφίσες;

Γιατί υπάρχουν talk show;

Γιατί οι πολιτικοί τα γνωρίζουν όλα;

Γιατί ακούμε με ευλάβεια κάθε πρωί ότι μας λένε οι αστρολόγοι;

Γιατί πουλάνε οι θεωρίες συνωμοσίας;

Γιατί είμαστε υπερχρεωμένοι στις τράπεζες;

Γιατί κάθε λίγο και λιγάκι εμφανίζεται κάποιος τυχάρπαστος στην τηλεόραση και μας αναγγέλλει το τέλος του κόσμου;

Γιατί υπάρχουν άτομα που δίνουν προγνωστικά για το στοίχημα;

Γιατί αγοράζουμε εφημερίδες βάση των ενθέτων τους;

Γιατί καθόμαστε και ακούμε καθημερινά τι φόρεσε, τι έφαγε, τι ήπιε και τι πήρε ο κώλος γνωστής διασημότητας;

Γιατί είναι trendy, sic και in να χρησιμοποιούμε εκφράσεις με μια μείξη ελληνικών και αγγλικών όρων; Μήπως στην πραγματικότητα δε γνωρίζουμε καμία από τις δύο γλώσσες;

Γιατί όλοι μας θέλουμε να παρκάρουμε στα 2-3 τετράγωνα του κέντρου κάθε πόλης;

Γιατί συνεχίζουμε να κατεβάζουμε μουσική από το διαδίκτυο αν και έχουμε ήδη γεμίσει 2-3 σκληρούς δίσκους των 100GB;

Γιατί κάτι τύποι νομίζουν ότι ο δρόμος τους ανήκει και οδηγούν τέρμα αριστερά;

Γιατί κάτι τύποι τοποθετούν αντιραντάρ στα αυτοκίνητά τους;

Γιατί κάτι τύποι μαρσάρουν επιδεικτικά μέσα στην πόλη ενθυμούμενοι την άγρια φύση τους; Αν γνωρίζω καλά μας χωρίζουν μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια εξέλιξης από τότε που αφήσαμε τις μαϊμούδες στα δένδρα. Εκτός και αν θεωρούν την πόλη ως ζούγκλα οπότε πάω πάσο.

Γιατί αντιγράφουμε ταινίες DVD; Πόσες φορές επιτέλους θα την ξαναδούμε την ταινία;

Γιατί η ολυμπιακή αεροπορία ως δημόσια εταιρεία είναι υπερχρεωμένη και ως ιδιωτική θα γίνει επικερδής;

Γιατί παρουσιάζουμε ως επιτυχία κάτι που έπρεπε να είναι αυτονόητο και να υπάρχει εδώ και χρόνια, όπως η (μελλοντική…) κατασκευή της εθνικής Κόρινθος – Πάτρα – Πύργος ή Αντίρριο – Ιωάννινα;

Γιατί κατέχουμε το παγκόσμιο ρεκόρ αλλαγών του εκλογικού νόμου;

Γιατί το πρώτο κόμμα πρέπει ντε και καλά να σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση ενώ ούτε καν πλησιάζει το 50%+1 αυτών που ψηφίζουν;

Γιατί έγιναν πρόωρες εκλογές;

Γιατί πρέπει να ακούμε από το πρωί μέχρι το βράδυ τι γίνεται με το ΠΑΣΟΚ;

Γιατί έχουν φαγωθεί όλοι τους να φτιάξουμε ποδηλατόδρομους, τη στιγμή που δεν έχουμε πεζοδρόμια και δρόμους καλά καλά;

Γιατί ακούμε τα ίδια άνοστα αστεία στην τηλεόραση τα πέντε (τουλάχιστον) τελευταία χρόνια;

Γιατί οι μεγαλοδημοσιογράφοι κατέχουν την απόλυτη γνώση;

Γιατί καθόμαστε κάθε Κυριακή βράδυ και ψάχνουμε να ανακαλύψουμε φάσεις που αδικήθηκε η ομάδα μας; Γιατί δε μπορούμε να κοιμηθούμε αν δεν ακούσουμε την ανάλυση των φάσεων του τάδε πρώην μεγαλοδιαιτητή και να δούμε 500 φορές από μεγέθυνση και από 500 διαφορετικές μεριές κάθε φάση των αγώνων που προηγήθηκαν;

Γιατί γράφω όλες αυτές τις μαλακίες;

Τι μάτια θεέ μου…

Βράδυ σε φαγάδικο. Οι παραγγελίες έχουν αργήσει, αλλά κανένας μας δε δίνει σημασία. Σε λίγο μια σερβιτόρα πλησιάζει προς το μέρος μας:
-Συγνώμη που έχει αργήσει η παραγγελία σας, αλλά έπεσε πολύ κόσμος μαζί. Σε λίγο θα έρθουν. Συγνώμη.
-Μα τι λες τώρα, δεν υπάρχει λόγος να ζητάς συγνώμη. Και να είχα παράπονο βέβαια, σίγουρα θα το ξέχναγα αντικρίζοντας δύο από τα πιο ωραία μάτια που έχω δει. Τις ματάρες που τόση ώρα είχα σταμπάρει και που τώρα παρατηρούσα από τόσο κοντά. Τα δύο αυτά πράσινα μάτια που θα μπορούσα να κοιτάζω για ώρες και για μέρες, κινδυνεύοντας να βυθιστώ μέσα τους και να χάσω κάθε αίσθηση του χρόνου. Αυτά τα μάτια που το παράδοξο φως τους λες και βγήκε από πίνακα ζωγραφικής. Σίγουρα υπάρχει θεός, είναι κρυμμένος σε αυτά τα ζευγάρια μάτια που δε μπορείς να ξεχάσεις…

Υ.Γ.: Μια φωτογραφία έπρεπε να τη βγάλω, αλλά δυστυχώς τη φωτογραφική μηχανή δεν την είχα μαζί. Το κινητό μου το μπλόκαρα και είναι για σερβις εδώ και δέκα μέρες, οπότε δεν είχα μαζί κάποια αξιόλογη συσκευή…

Echo by Nikko!

Από τη Δευτέρα κυκλοφορεί το νέο άλμπουμ του Νίκου Πατρελάκη, με εικονογράφηση από τους Poor Designers! Τι άλλο να πω, μου έφτιαξαν τη μέρα! 🙂

Νικήσαμε; Βλέπω καλά;

Το ημερολόγιο γράφει:
Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2007. Μήνας 10, εβδομάδα 41, σελήνη τελευταίο τέταρτο. Ανατολή ηλίου: 7:22. Δύση ηλίου: 19:06. Διονυσίου Αεροπαγίτου, Δαμάριδος. Βέρντερ Βρέμης – Ολυμπιακός 1-3.

Είμαι Ολυμπιακός και ΑΟ Κέρκυρα. Για σήμερα κρατώ μόνο την Ολυμπιακή φύση μου και θα γράψω για χθες το βράδυ.
Γίνεται το 1-0 και λέμε ωχ ξεκίνησε. Μετά από ώρα η ισοφάριση και η σκέψη ότι είναι πολύ καλό αποτέλεσμα η ισοπαλία εκεί μέσα. Το 1-2 φέρνει σκέψεις από Κορούνια, από Τρόντχαϊμ, από Μόλντε, από Ντόνετσκ. Με το 1-3 λίγο αργότερα εντελώς αυθόρμητα ανοίγεις τα χέρια, κοιτάς προς το ταβάνι και αναφωνείς “άντε γαμώ την πουτάνα μου”. Επιτέλους, ανακούφιση! Δέκα χρόνια μετά την πρώτη συμμετοχή του σε ομίλους του Champions League ήγγικεν η ώρα! Η μεγάλη εκείνη στιγμή όπου σε εκτός έδρας αγώνα, ο διαιτητής θα σφύριζε τη λήξη και στο φωτεινό πίνακα θα έγραφε σκορ υπέρ του Ολυμπιακού. Δέκα χρόνια μετά και ατελείωτη καζούρα από το μπλοκ των ΠαναθηνΑεκοΠαοκΑρΗραΠανιωνιΟφητζήδων, έφτασε η ώρα που η κατάρα έσπασε. Όπου το φάντασμα του διπλού που πλανιόταν πάνω από την ομάδα διαλύθηκε. Πρώτες στιγμές και δεν ξέρεις να γελάσεις, να κλάψεις, να χαρείς, να βρίσεις, να ξεσπάσεις. Όταν τόσα χρόνια έχεις φτάσει τόσες φορές να αγγίξεις τη νίκη νομίζεις ότι ζεις σε μια εικονική πραγματικότητα. Δεν ξέρεις αν βλέπεις καλά, αν ονειρεύεσαι ή αν κάποιος σου κάνει πλάκα. Τα μάγια λύθηκαν! Στις πρώτες σκέψεις να παγώσει ο χρόνος για να πανηγυρίσουμε όπως πρέπει. Όχι όμως αυτό θα ήταν το λάθος. Δεν αρμόζει σε μια τέτοια ομάδα να μείνει σε ένα γεγονός που γρήγορα θα το αφήσει πίσω ο χρόνος. Ζούμε τη στιγμή, ρουφάμε κάθε λεπτό από αυτή και περιμένουμε τις επόμενες νίκες που θα έρθουν είτε στο ΤσουΛου είτε στο Ουέφα.

Υ.Γ.: Τελικά μας πάνε οι γερμανικές ομάδες. Ο βάζελος δύο φορές κέρδισε εκεί μέσα, μια τη Σάλκε και μια το Αμβούργο. Η ΑΕΚ μια φορά είχε έρθει 4-4 με τη Λεβερκούζεν. Ο Ολυμπιακός έχει τη μεγαλύτερη νίκη με Λεβερκούζεν (6-2) και τη χθεσινοβραδινή. Μη χανόμαστε έτσι 😉

Υ.Γ.2: Νίκη με 1-3 ενώ προηγήθηκαν 31 αγώνες χωρίς το πολυπόθητο αποτέλεσμα. Τι παιχνίδια παίζουν τα νούμερα πάλι;

Υ.Γ.3: Μέχρι τώρα γλεντάγαμε μόνο τις Κυριακές. Από εδώ και πέρα και μεσοβδόμαδα!

Υ.Γ.4: Κοιτάχτε να δείτε το πρωτοσέλιδο της Sportime. Για αυτό μου αρέσει η φωτογραφία. Γιατί μπορείς να τραβήξεις το πιο απίθανο στιγμιότυπο!