Tag Archives: Living a Life

πάσχα είναι.θα περάσει.

Advertisements

a dog’s quote

the grey hour

Κουράστηκα να βάφω τους γκρίζους ουρανούς σου,

μπλε, πουά, κίτρινο, πορτοκαλί…

Ίσως τελικά το γκρι δεν είναι τόσο άσχημο χρώμα.

Καλή τύχη κι αντίο!

25!

Εδώ είμαστε λοιπόν! Στα μισά του δρόμου. Για να δούμε…

Τελικός Κυπέλλου

Είχα λουφάξει στη γωνιά μου και δεν έβγαζα κιχ. Κάτω από την κουκούλα μου κοιτούσα με μισή καρδιά αυτό το δράμα σε ζωντανή μετάδοση. Η χαρά, ή μάλλον η φρεναπάτη ενός ακόμα Δαβίδ που θα νικήσει το Γολιάθ είχε εδώ και ώρα σκορπίσει σαν τη μεσαία μας γραμμή. Πολύ πριν το 1-2, πολύ πριν τον τραυματισμό του σωτήριου Τσαμπουκά μας. Ο Δ. από την άλλη φαινόταν να το διασκεδάζει, έξω από το χορό, σαν την αριστερά σε εθνικές εκλογές, έκανε όνειρα για παρατάσεις και πέναλντι. Όχι πέναλντι, όχι πέναλντι, ας το παίξουμε κορώνα γράμματα, είναι πιο δίκαιο.

Η τραγωδία όμως του «καλύτερου τελικού κυπέλλου που έγινε ποτέ» δεν ήταν μόνο τα χάλια της ομάδας μου αλλά κάτι πιο βαθύ και βρωμερό, σαν ανεξίτηλο λεκέ σε γαμπριάτικο κοστούμι που προδίδει το επίπεδο ολόκληρου του ελληνικού πρωταθλήματος τα τελευταία 10 χρόνια. Διότι πως αλλιώς είναι δυνατό η καρδιά του πρωταθλητή να μην μπορεί να επικρατήσει μιας ομάδας σκιάς, σκιάς όχι μόνο του εαυτού της αλλά και κάθε έννοιας ομάδας. Δίχως δομή, στρατηγική και στόχο, παιδιά που τρέχουν σε αλάνα πριν τα φωνάξουν οι μανάδες τους για φαγητό και ύπνο. Και ο εθνικός γκολκίπερ βρε παιδί μου, ρουφήχτρα διαμέτρου μαύρης τρύπας;

Continue reading

Πάσχα sucks!

Ευτυχώς που είχα λουκουμάκια να παρηγοριέμαι…

haiku 1

το μονοπάτι στέγνωσε,

μα η ομπρέλα σου

τώρα κρύβει τον ήλιο.