Tag Archives: Quotes

Η ζωή που χάνεις

Σήμερα λοιπόν θα έπρεπε να παραδώσω για εννιά ολόκληρους μήνες την ελευθερία μου, την αξιοπρέπειά μου και τον εαυτό μου στις διαταγές ενός θιάσου που ανεβάζει καθημερινά το ίδιο παράλογο θέατρο, με μοναδικό σκοπό να κυλάει λίγο χρήμα στην επαρχία, να κερδίζουν κάποιοι από τις αγορές του αιώνα και βέβαια να διορίζονται κι άλλοι αξιωματικοί, μελλοντικοί οσφυοκάμπτες της εξυπηρέτησης του βύσματος. Αντί αυτού, επιλέγω να ασκήσω το δικαίωμά μου να ζήσω και να εργαστώ σε μία χώρα της ΕΕ. Βασικά, να ζήσω. Και όχι να μπω στη ναφθαλίνη για εννιά μήνες, χωρίς εισόδημα, χωρίς επαφή με την δουλειά μου, χωρίς κοινωνικές συναναστροφές, χωρίς διασκέδαση μα πάνω από όλα χωρίς ελευθερία να ορίσω μόνος μου το τι θα κάνω…

null @ Το Ναύπλιο που χάνεις – Singen Sang Gesungen

Πολύ χάρηκα που βρήκα το παραπάνω ποστ, σαν να βρήκα τις λέξεις που έψαχνα καιρό να βάλω στη σειρά και να περιγράφουν όλα αυτά που μαθαίνω από τους φίλους στο “μέτωπο” μα και που κατά κάποιο παράξενο τρόπο ήξερα εδώ και χρόνια. Όλοι τα ξέρουμε νομίζω, απλά οι περισσότεροι δεν μιλάνε γι’ αυτό. Ίσως η επιλογή του null να μην είναι το ίδιο εύκολη για τους περισσότερους, κι ούτε είναι λύση η μαζική μετανάστευση για το στρατιωτικό βέβαια, αλλά ρε γαμώτο, όχι αυτό το αδιαμαρτύρητο “ok, άντε να τελειώνουμε και με αυτό” και η σιωπή… Ας μιλήσουμε ανοιχτά!

Αφορισμοί με φόντο την Ακαδημία Αθηνών

Continue reading

Ecce Momo

Κι αφού μίλησε ο bouboux για τους φανταστικούς Crossed Fingers είναι η σειρά μου να γράψω για το κινηματογραφικό μέρος της τρίτης μέρας του Velvet Festrival και ειδικά για το αποστομωτικό Ecce Momo, την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Ανέστη Χαραλαμπίδη, μια ταινία που φτιάχτηκε με “μία κάμερα, μία κιθάρα και ένα λάπτοπ” και η οποία κέρδισε εξ’ ημισίας και το βραβείο Ψηφιακός Αλέξανδρος στο περσινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας ο Μόρις Μόσε, a.k.a. Μόμο, ακροβατεί μεταξύ ζωής και θανάτου για 3 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα. Οταν ανακτά τις αισθήσεις του, παραληρεί: «Γιατί στην Αφρική; Επειδή δεν είναι ούτε Βοράς ούτε Νότος. Ούτε Ανατολή ούτε Δύση… Είναι πάνω από τη γη». Τι μπορεί να εννοεί ο Μόμο; Και πού βρισκόταν όλο αυτό το διάστημα.

Αυτό είναι με λίγα λόγια το story της ταινίας, μάλλον το έναυσμα, η αφορμή για μια καταιγιστική αφήγηση/χείμαρο του πρωταγωνιστή πάνω από σκόρπιες και αποσπασματικές εικόνες, που θα μπορούσαν να είναι αναμνήσεις, όνειρα ή πλάνες, το flashback μιας ζωής λίγο πριν το θάνατο. Μια κοπέλα που μιλάει και γελάει σε μια καφετέρια, ένας άντρας που περιμένει το λεωφορείο σε μια στάση, οι στέγες της πόλης, ο διάδρομος ενός νοσοκομείου. Πίσω από όλη αυτή την οικεία και ανούσια καθημερινότητα ο Μόμο μιλάει για τη ζωή του, τους ανθρώπους, την τέχνη και το νόημα των πραγμάτων.

Ένα ημερολόγιο που δεν έγραψε ποτέ κι όμως μοιάζει με ποίημα, σκέψεις που ποτέ πριν δεν είχαν περάσει από το μυαλό του κι όμως είναι βαθιά φιλοσοφικές, υπαρξισμός και αισθητική, πολιτική και έρωτας, σε μια ζωή που δεν έχει κανένα κατόρθωμα να επιδείξει κι όμως μοιάζει να κλείνει μέσα της όλο το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ή μήπως όχι… Νοήματα που διάδέχονται το ένα το άλλο, αντιθέσεις και ήττες, φτου κι απ’ την αρχή. Η κληρονομιά του Mόμο είναι ταυτόχρονα σπαραξικάρδια, σκοτεινή και απαισιόδοξη όσο και μια κραυγή αντίστασης και ελπίδας μέσα σ’ αυτό το σκοτάδι.

Έμπνευσή μου ήταν τα κείμενα του Αϊζενστάιν και κάποιων άλλων που αντανακλούν τη σκέψη του. Τα κείμενα αυτά μιλούν για το μέλλον του κινηματογράφου και για το ότι αυτό βρίσκεται στην αναπαράσταση της ανθρώπινης σκέψης. Γι’ αυτό έκανα έτσι την ταινία. Δε μ’ ενδιαφέρει να δημιουργήσω ή να παίξω με τους κανόνες της δραματουργίας, αλλά ν’ ανακαλύψω –όσο μπορώ– τη ροή της ανθρώπινης σκέψης. Η τέχνη δεν είναι μαεστρία· είναι πράξη. Δεν έχει σημασία αν έχεις μάθει να γράφεις ωραία, αλλά ότι με το έργο σου θέλεις να επηρεάσεις, ν’ αλλάξεις τον κόσμο. Κι όλο αυτό το μεταμοντερνιστικό παραμύθι που φάγαμε μετά τη μετασοβιετική εποχή, ότι δεν έχει σημασία αυτό που θες να πεις, δεν μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο, ήταν η πηγή όλων των δυσκολιών και των απελπισιών. Αν θέλεις να είσαι καλλιτέχνης, αλλά δεν θέλεις ν’ αλλάξεις κάτι, έχεις πάθει καλλιτεχνική ατροφία. Δεν μπορώ να συμβιβαστώ, γιατί δεν πιστεύω ότι οι τέχνες είναι προκαθορισμένες – οι τέχνες αντανακλούν τον άνθρωπο. Μ’ ενδιαφέρει η αλήθεια, μ’ ενδιαφέρει πώς εξελίσσονται τα πράγματα…

Το Εcce Μomo δεν είναι μια εύκολη ταινία. Τα 116 λεπτά της είναι επίπονα για τον κάθε θεατή, όχι μόνο λόγω της diy κατασκευής της, της συνεχούς εναλλαγής εικόνων και διαθέσεων ή της ασταμάτητης αφήγησης (και μάλιστα στη ρωσική γλώσσα) όσο και για το πλήθος και το βάθος των νοημάτων και των συναισθημάτων που σου μεταφέρει. Μα όπως όλα τα όμορφα πράγματα, έτσι κι αυτή η ταινία σε δοκιμάζει πριν να σου παραδωθεί.

Τις καλύτερες ευχές μου λοιπόν στο δημιουργό της (η ταινίας ως γνήσια diy απόπειρα είναι one man show, σενάριο, σκηνοθεσία, κάμερα, αφήγηση μέχρι και μουσική συνέθεσε), τον Ανέστη Χαραλαμπίδη, μια από τις αριθμιτικά λίγες ακόμα, μα συνεχώς αυξανόμενες, ελπιδοφόρες περιπτώσεις νέων ελλήνων σκηνοθετών που έχουν κάτι να πουν και να δώσουν και βρίσκουν τελικά τον τρόπο να το κάνουν!

Μπορείτε να διαβάσετε μια μίνι συνέντευξη του Χαραλαμπίδη για την ταινία του στο τεύχος #09 του περιοδικού Μοτέρ.

γιατί είναι τόσο δύσκολο αυτό το κάτι θετικό ρε γαμώτο?

Δε θ’ αφήσω αυτές τις μέρες να με πάρουν από κάτω
τους
φόβους που με τρέφουν

θα τους κάνω κάτι άλλο
θα αλλάξω τη ζωή μου σε
κάτι θετικό
και κάθε άσχημη ενέργεια θα τη στείλω στο καλό
θα δώσω σημασία σ’ αυτά που εσύ πετάς
μιας και
στο τίποτα μπορείς να βρεις

αυτό που ζητάς
Στα σκουπίδια βρίσκουν τα σκυλιά φαγητό
Τις περιοχές αυτές τις προστατεύει ο θεός
όπως τους άνεργους, τους άστεγους,

κι όσους ζουν στο μέλλον
Σε αυτούς που αγαπούν και πιστεύουν, φιλιά στέλνω
Τώρα που τα σύννεφα προς το βορρά φεύγουν
και χιλιάδες παιδιά σ’ αυτόν τον κόσμο μεγαλώνουν
ρίχνοντας το βλέμμα τους σε πλαστικά καλώδια
σε κτίρια, σε φώτα ή σε γυμνασμένα πόδια

Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
τους φόβους που σε τρέφουν

να τους κάνεις κάτι άλλο
κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
Μη γυρνάς την πλάτη,

μη ζεις στο ψέμα
πολέμησε το άδικο

και κάθε είδους βία
σκέψου θετικά

και μη γελάς

με ηλίθια αστεία…

NotInOurName

“Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω κείμενο και όλους του χρήστες του διαδικτύου να το υπογράψουν.”

Την 21η Νοεμβρίου το κείμενο αυτό θα σταλεί σε όλα τα μέλη του κοινοβουλίου και σε όσο το δυνατόν περισσότερους φορείς μέσων μαζικής ενημέρωσης με την προτροπή της αναδημοσίευσής του. Το κείμενο προς αποστολή θα φέρει τους υπερσυνδέσμους (URL) από όλες τις ιστοσελίδες, που το υιοθέτησαν.

Continue reading

Το τίμημα by M. Hulot

Οι Portishead είχαν την τύχη να γίνουν σουπεργκρούπ απ’ το ξεκίνημά τους, να φτάσουν στο απόγειό τους πολύ νωρίς. Αυτό ακριβώς πληρώνουν τώρα. Την καχυποψία και την αμφισβήτηση από αυτούς που τους αγάπησαν. Κι ας έφτιαξαν ένα ακόμα αριστούργημα.

M. Hulot @ Lifo #108

Αυτοδιαφήμιση by Icnoc

…Αυτό κάνεις! Γίνεσαι μάρκα. Μου ήρθε μια μέρα που με είχανε δέσει κάτι μπάτσοι στη Μεσογείων. Τους έλεγα «αν είχε Gilli Diet διαφήμιση σε πανό ούτε που θα ασχολιόσασταν. Τώρα όμως, που κάνω εγώ τη δική μου διαφήμιση, με δικά μου υλικά, όλα από την τσέπη μου, κάθεστε και με πρήζετε. Δε βλέπετε ότι κάνω διαφήμιση στον εαυτό μου;»

Συγκινήθηκαν;

Κέρδισα μια εξακρίβωση στο πιο γαμάτο τμήμα της Αττικής. Νομίζω ήταν της Παλλήνης. Είχε μηχάνημα με MnMs, Twix, Coca Cola και τέτοια. Απίστευτο! Επιτέλους, αυτή η χώρα πάει μπροστά!

Icnoc @ Platrform (Urban Culture free press, ψάξτο!)