Tag Archives: patras

danny cavanagh – live

Αν και στο άκουσμα του χώρου όπου θα πραγματοποιούνταν το live ψιλοξενέρωσα – δεν έχει περάσει πολύς καιρός από όταν ακούγαμε σα σαρδέλες τα «διάφανα κρίνα» σε έναν χώρο που είχε καμπουλιάσει από τον καπνό.. – τελικά ήταν γαμάτα. Την προηγούμενη φορά που είχα δει τους “Anathema” στο “fuzz club” στην Αθήνα  ήταν υπέροχοι. Αυτή τη φορά μπορεί να ήταν μόνος του ο κιθαρίστας τους, αλλά σε έκανε τρεις το βράδυ να ευχαριστείς τη μάνα σου που πήρε την κιθάρα (της) στην Κέρκυρα και δεν μπήκες στον πειρασμό να ξεσηκώσεις τη γειτονιά (με τα φάλτσα μου καθώς μόνο να γρατσουνάω λίγο ξέρω)! 😀

Όσον αφορά το ακουστικό live τι να πεις. Ο Danny για περίπου δυο ώρες έπαιξε πολλά κομμάτια των “Anathema”, ξεκινώντας από το “deep” συνεχίζοντας με το “fragile dreams” και μετά από πολλά άλλα καταλήγοντας στο “flying”. Αλλά δεν έμεινε μόνο σε αυτά. Ακολούθησαν αρκετά άλλα όπως “running up that hill” – ντρέπομαι που το λέω, αλλά νόμιζα πως αυτό το τραγούδι ήταν των “placebo”, δεν είχα ιδέα ότι πρόκειται για τραγούδι της “Kate Bush”.. – “nothing else matters”, “wasted years”, “wish you were here” – είναι από τους λίγους εκείνους που μπορούν να αγγίξουν κομμάτια των “pink floyd” χωρίς να τα εκτελέσουν.

Υ.Γ.: τέλη Μαΐου βγαίνει ο καινούριος δίσκος των “Anathema”, οπότε να περιμένουμε σύντομα και συναυλία όλου του συγκροτήματος στην Αθήνα! 😀 (πλάκα πλάκα, πολλοί βγάζουν καινούριο δίσκο το επόμενο χρονικό διάστημα: anathema, unkle, monika είναι μερικοί!)

Υ.Γ.2: Πριν τον Danny εμφανίστηκαν και πάλι οι “Universe 217”. Τους θυμάμαι από την προηγούμενη φορά που μου άρεσαν οι κιθάρες τους και η φωνή της τραγουδίστριας. Αυτή τη φορά όμως εντυπωσιάστηκα όταν είδα τη μια κοπέλα να κρατάει ένα επιστόμιο και να βγάζει από μια τσάντα την τρομπέτα της! 😀 Αν και νομίζω πως πρέπει να δώσουν περισσότερο «χώρο» μουσικά στον ήχο της τρομπέτας, γιατί κάπου μου δημιουργούνταν η αίσθηση ότι χανόταν στους πολλούς ήχους που ακούγονταν (επίσης θεωρώ άχρηστο το τύμπανο που βαρούσε η τραγουδίστρια..). Ίσως φταίει και το περιβάλλον – πιθανόν σε μια ηχογράφηση studio να ακούγεται καλύτερα.

Υ.Γ.3: όπως θα δείτε αν πατήσετε στο “wish you were here”, η φωτογραφική με «κρέμασε».. το κάλυμμα του φακού δεν άνοιξε ολόκληρο με αποτέλεσμα να φαίνεται η μισή εικόνα.. και να φανταστείς ότι είναι ζήτημα να μου το έχει κάνει τρεις – τέσσερις φορές αυτό τα τελευταία δυόμιση χρόνια.. 😦

upd: πριν μήνες είχα δει μερικά βιντεάκια στο youtube από live του “Danny” σε άλλες πόλεις, με τη συνοδεία όμως της κ α τ α π λ η κ τ ι κ ή ς φωνής της “Anekke”  (1,2)- πρώην τραγoυδίστρια των “Gathering”. Ελπίζω κάποια στιγμή να τους δω και ζωντανά μαζί! 🙂

patras. dust in the wind

dust in the wind

dust in the wind

dust in the wind

Μπορεί αυτό τον καιρό να τον απεχθάνεσαι, να σε εκνευρίζει, να νιώθεις τη σκόνη στη μύτη σου στα μάτια σου, αλλά από την άλλη είναι ευκαιρία για σκονισμένες φωτογραφίες! 🙂

the golden hour

the golden hour

the golden hour

the golden hour

..ή καλύτερα “ο τελευταίος χρυσαφένιος ουρανός πριν το χειμώνα”.

*στη φωτογραφία αυτό που όλοι οι ελληνομαθείς (:-D) φωτογράφοι και μη ονομάζουν ως “golden hour” (ή και “magic hour”) είναι εκείνες οι στιγμές γύρω στη δύση ή στην ανατολή του ηλίου. τι το ιδιαίτερο συμβαίνει τότε; το φως είναι απαλότερο σε σχέση με άλλες ώρες τις ημέρας, τα χρώματα είναι πιο “ζεστά” και οι σκιές που δημιουργούνται είναι πιο μακριές και εντυπωσιακές. αν προσθέσεις την υπέροχη παλέτα χρωμάτων που εμφανίζονται στον ουρανό και γεμίζουν κάθε αντικείμενο, κτίριο, πρόσωπο, τότε δικαίως χαρακτηρίζεται και ως χρυσαφένια ώρα, όχι μόνο λόγο των χρωμάτων, αλλά και λόγω των ενυπωσιακών φωτογραφικών αποτελεσμάτων.

teardrop

teardrop

Αυτές οι πρώτες βροχές είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για εξοικίωση με τη χειροκίνητη εστίαση της φωτογραφικής. Σίγουρα αρκετά μελαγχολικές σαν φωτογραφίες, αλλά ταιριάζουν γάντι με αυτό το φθινοπωρινό κλίμα.

happy birthday raining pleasure

Τους γνωρίσαμε μέσα από το τηλεοπτικό διαφημιστικό σποτάκι που είχε ως μουσικό χαλί το «fake», τους αποθεώσαμε στο “reflections” σε μια διασκευή που ακόμα και ο Μάνος θα χειροκροτούσε. Μας συστήθηκαν με το «Who’s gonna tell juliet» που κυκλοφόρησε πριν από δυο χρόνια. Οι Raining pleasure μόλις που έκλεισαν είκοσι χρόνια ζωής (πλάκα πλάκα όταν αυτοί ξεκίναγαν την ιστορία με τα συγκρτήματα, έστω και ως μια μετεφηβική ιστορία τότε εγώ δεν ήμουν καν στο δημοτικό! :-0) και το γιόρτασαν μια.. βροχερή βραδιά στην πόλη τους, την Πάτρα! Ή μάλλον όχι μια αλλά δυο! Η αλήθεια είναι πως μια συναυλία ήταν προγραμματισμένη, όμως κάτι το τσάμπα της υπόθεσης, κάτι το όνομα των Raining Pleasure στην πόλη της Πάτρας, ο κόσμος που βρέθηκε το βράδυ της Πέμπτης στην Πολιτεία ήταν περισσότερος από όσους χώραγε ο χώρος. Έτσι αποφασίστηκε να γίνει άλλη μια την επομένη για να ικανοποιηθούν και όσοι δεν μπόρεσαν να πάνε την πρώτη βραδιά. Χωρίς όμως αυτή τη φορά τους Έλλη Πασπαλά, Κωνσταντίνο Βήτα, Δήμητρα Γαλάνη και David Lynch. Μόνο που οι προσδοκίες για την προσέλευση του κόσμου τη δεύτερη μέρα δεν επαληθεύτηκαν, αν και μάλλον θα ήταν καλύτερα να υπήρχε ένα κενό 2-3 ημερών για να υπάρξει και η αναγκαία ενημέρωση (εγώ που δε μπόρεσα να πάω την Πέμπτη, άκουσα για τη δεύτερη συναυλία εντελώς τυχαία στο mojo κατά τις 7:30 το απόγευμα της Παρασκευής….).

Όπως και να έχει, ακόμα και με λίγο κόσμο σε αντίθεση με την κοσμοσυρροή της πρώτης βραδιάς, ακόμα και χωρίς τους υπόλοιπους που θα συνόδευαν τα παιδιά (τρόπος του λέγειν, ολόκληροι μαντραχαλαίοι είναι πλέον!!!) από την Πάτρα οι Raining Pleasure ανέβηκαν με περίσσεια διάθεση να χαρίσουν μια πολύ ωραία βραδιά στο κοινό τους, θυμούμενοι ακόμα και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90 όταν η αναγνωρισιμότητά τους δεν ήταν ανάλογη της σημερινής. Η αλήθεια είναι πως είχα ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που τους είχα δει σε live, σίγουρα πριν το «reflections», μάλλον κάπου μέσα στο 2003 ή το 2004 αν θυμάμαι καλά. Και έχοντας δει σε ανάλογα live τον τελευταίο καιρό τόσους και τόσους ψιλοαπίθανους σίγουρα είχα πεθυμήσει τις μελωδείες τους και την ενέργειά τους επί σκηνής.

Υ.Γ.: και ένα κομμάτι δώρο

fuel

game over

Continue reading

when the sun goes down

inner silence

when the sun goes down

ωραίο θα ήταν να πηγαίνεις σε ένα συγκεκριμμένο μέρος και να τραβάς την “ίδια” φωτογραφία στις διάφορες εποχές του χρόνου. μου φαίνεται θα το ξεκινήσω με αυτό το σημείο μια φορά το μήνα (του ιουλιου και του σεπτεμβρίου είναι έτοιμες!) εκεί γύρω στην ώρα που δύει ο ήλιος.