Tag Archives: Τέχνη

Women Without Men @ ΕΜΣΤ

Η Νύχτα των Μουσείων, χθες το βράδυ, έκρυβε τον θησαυρό της για μένα στο δεύτερο υπόγειο του Ωδείου Αθηνών. Σ’ αυτόν τον επιβλητικό και μέχρι προσφάτως ξεχασμένο από το χρόνο χώρο, φιλοξενείται το μνημειακό – όπως το αποκαλούν – έργο της Shirin Neshat με τίτλο Women Without Men, το οποίο και αποτελεί την κύρια έκθεση του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης μέχρι το τέλος του μήνα.

Continue reading

Advertisements

One step forward…

Ένα από τα σχέδια του Βarry Κitson από το Comicdom Con Athens 2009!

Και μερικές ακόμα σκόρπιες φωτό

Ecce Momo

Κι αφού μίλησε ο bouboux για τους φανταστικούς Crossed Fingers είναι η σειρά μου να γράψω για το κινηματογραφικό μέρος της τρίτης μέρας του Velvet Festrival και ειδικά για το αποστομωτικό Ecce Momo, την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Ανέστη Χαραλαμπίδη, μια ταινία που φτιάχτηκε με “μία κάμερα, μία κιθάρα και ένα λάπτοπ” και η οποία κέρδισε εξ’ ημισίας και το βραβείο Ψηφιακός Αλέξανδρος στο περσινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας ο Μόρις Μόσε, a.k.a. Μόμο, ακροβατεί μεταξύ ζωής και θανάτου για 3 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα. Οταν ανακτά τις αισθήσεις του, παραληρεί: «Γιατί στην Αφρική; Επειδή δεν είναι ούτε Βοράς ούτε Νότος. Ούτε Ανατολή ούτε Δύση… Είναι πάνω από τη γη». Τι μπορεί να εννοεί ο Μόμο; Και πού βρισκόταν όλο αυτό το διάστημα.

Αυτό είναι με λίγα λόγια το story της ταινίας, μάλλον το έναυσμα, η αφορμή για μια καταιγιστική αφήγηση/χείμαρο του πρωταγωνιστή πάνω από σκόρπιες και αποσπασματικές εικόνες, που θα μπορούσαν να είναι αναμνήσεις, όνειρα ή πλάνες, το flashback μιας ζωής λίγο πριν το θάνατο. Μια κοπέλα που μιλάει και γελάει σε μια καφετέρια, ένας άντρας που περιμένει το λεωφορείο σε μια στάση, οι στέγες της πόλης, ο διάδρομος ενός νοσοκομείου. Πίσω από όλη αυτή την οικεία και ανούσια καθημερινότητα ο Μόμο μιλάει για τη ζωή του, τους ανθρώπους, την τέχνη και το νόημα των πραγμάτων.

Ένα ημερολόγιο που δεν έγραψε ποτέ κι όμως μοιάζει με ποίημα, σκέψεις που ποτέ πριν δεν είχαν περάσει από το μυαλό του κι όμως είναι βαθιά φιλοσοφικές, υπαρξισμός και αισθητική, πολιτική και έρωτας, σε μια ζωή που δεν έχει κανένα κατόρθωμα να επιδείξει κι όμως μοιάζει να κλείνει μέσα της όλο το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ή μήπως όχι… Νοήματα που διάδέχονται το ένα το άλλο, αντιθέσεις και ήττες, φτου κι απ’ την αρχή. Η κληρονομιά του Mόμο είναι ταυτόχρονα σπαραξικάρδια, σκοτεινή και απαισιόδοξη όσο και μια κραυγή αντίστασης και ελπίδας μέσα σ’ αυτό το σκοτάδι.

Έμπνευσή μου ήταν τα κείμενα του Αϊζενστάιν και κάποιων άλλων που αντανακλούν τη σκέψη του. Τα κείμενα αυτά μιλούν για το μέλλον του κινηματογράφου και για το ότι αυτό βρίσκεται στην αναπαράσταση της ανθρώπινης σκέψης. Γι’ αυτό έκανα έτσι την ταινία. Δε μ’ ενδιαφέρει να δημιουργήσω ή να παίξω με τους κανόνες της δραματουργίας, αλλά ν’ ανακαλύψω –όσο μπορώ– τη ροή της ανθρώπινης σκέψης. Η τέχνη δεν είναι μαεστρία· είναι πράξη. Δεν έχει σημασία αν έχεις μάθει να γράφεις ωραία, αλλά ότι με το έργο σου θέλεις να επηρεάσεις, ν’ αλλάξεις τον κόσμο. Κι όλο αυτό το μεταμοντερνιστικό παραμύθι που φάγαμε μετά τη μετασοβιετική εποχή, ότι δεν έχει σημασία αυτό που θες να πεις, δεν μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο, ήταν η πηγή όλων των δυσκολιών και των απελπισιών. Αν θέλεις να είσαι καλλιτέχνης, αλλά δεν θέλεις ν’ αλλάξεις κάτι, έχεις πάθει καλλιτεχνική ατροφία. Δεν μπορώ να συμβιβαστώ, γιατί δεν πιστεύω ότι οι τέχνες είναι προκαθορισμένες – οι τέχνες αντανακλούν τον άνθρωπο. Μ’ ενδιαφέρει η αλήθεια, μ’ ενδιαφέρει πώς εξελίσσονται τα πράγματα…

Το Εcce Μomo δεν είναι μια εύκολη ταινία. Τα 116 λεπτά της είναι επίπονα για τον κάθε θεατή, όχι μόνο λόγω της diy κατασκευής της, της συνεχούς εναλλαγής εικόνων και διαθέσεων ή της ασταμάτητης αφήγησης (και μάλιστα στη ρωσική γλώσσα) όσο και για το πλήθος και το βάθος των νοημάτων και των συναισθημάτων που σου μεταφέρει. Μα όπως όλα τα όμορφα πράγματα, έτσι κι αυτή η ταινία σε δοκιμάζει πριν να σου παραδωθεί.

Τις καλύτερες ευχές μου λοιπόν στο δημιουργό της (η ταινίας ως γνήσια diy απόπειρα είναι one man show, σενάριο, σκηνοθεσία, κάμερα, αφήγηση μέχρι και μουσική συνέθεσε), τον Ανέστη Χαραλαμπίδη, μια από τις αριθμιτικά λίγες ακόμα, μα συνεχώς αυξανόμενες, ελπιδοφόρες περιπτώσεις νέων ελλήνων σκηνοθετών που έχουν κάτι να πουν και να δώσουν και βρίσκουν τελικά τον τρόπο να το κάνουν!

Μπορείτε να διαβάσετε μια μίνι συνέντευξη του Χαραλαμπίδη για την ταινία του στο τεύχος #09 του περιοδικού Μοτέρ.

Hey ho, here we go ever so high!

“Alone in the clouds all blue
Lying on an eiderdown.
Yippee! You can’t see me
But I can you.

Lazing in the foggy dew
Sitting on a unicorn.
No fair, you can’t hear me
But I can you.

Watching buttercups cup the light
Sleeping on a dandelion.
Too much, I won’t touch you
But then I might.

Screaming through the starlit sky
Traveling by telephone.
Hey ho, here we go
Ever so high.

Alone in the clouds all blue
Lying on an eiderdown.
Yippee! You can’t see me
But I can you”

Syd Barrett, Pink Floyd – Flaming

————————————————————

H πρώτη ατομική έκθεση ενός πραγματικά ξεχωριστού (street) artist (και προσωπικά αγαπημένου μου), του Αλέξανδρου Βασμουλάκη, μου άφησε ονειρικές εντυπώσεις κι εκείνη την παράξενη αίσθηση που συνήθως με καταλαμβάνει σε παρόμοιες περιπτώσεις, κάτι μεταξύ αστείρευτου θαυμασμού και ακατανίκητης ζήλιας…

Θα είναι για λίγες ακόμα μέρες ανοιχτή…

04 feb – 05 mar 2009
opening: 04 feb 20:00

a.antonopoulou.art 20 aristofanous st. 4th floor psyrri 10554 athens
+30 2103214994 – info@aaart.grwww.aaart.gr

Design Walk 2009

Continue reading

13ο Φεστιβάλ Κόμικς (της Βαβέλ)

Continue reading

Ten Images in Athens

11-12-13-14 September 2008
“Ten Images for Ithaca” at BIOS, Athens
Opening: 11 September at 21:00

Bios: Peiraios 84, Athens

The exhibition “Ten Images for Ithaca” will include the 10 winning posters and the 123 finalists from the total of 1900 submissions received.
The winning and finalist posters were selected by this year’s jury committee composed of well-known graphic designers, creative directors and artists.
The exhibition will be presenting the work of graphic designers, illustrators, architects, photographers and artists from 70 countries worldwide such as Greece, Italy, Belgium, Poland, Spain, France, the United States, Iran, Korea, Singapore, Malaysia, etc.
The result is multidimensional and exceptionally interesting, a true representation of contemporary design trends.
The exhibition will also include “20 years to know” by Apeiron Photos and Corbis.

More infos here.