Tag Archives: Βιβλία

the legend of hell house

Για βιβλίο του Masterton πήγα, με ένα του Matheson (τουλάχιστον μοιάζουν στο όνομα!) έφυγα τελικά! Το στοίχειωμα (Hell House) είναι αυτό που μου τράβηξε την προσοχή, γιατί μου θύμισε μια ταινία με παρόμοια θεματολογία που είδα πέρυσι, το “Rose Red” (ή μήπως το “Rose Red” είναι αυτό που φέρνει σε “Hell House”;). Μόλις το τελίωσα βέβαια το είδα και σε ταινία…
Η ιστορία έχει ως εξής: τέσσερις άνθρωποι θα περάσουν μερικές ημέρες στο Έβερεστ των στοιχειωμένων σπιτιών, την οικία Μπελάσκο. Ένας φυσικός που ερευνά παραφυσικά φαινόμενα και νομίζει ότι έχει βρει την απάντηση για το «καθάρισμα» της οικίας, η γυναίκα του, μια διάμεσος με τον κόσμο των πνευμάτων και ο μοναδικός επιζών της προηγούμενης αποστολής που διατηρεί ακόμα τα λογικά του. Τις μέρες που θα ακολουθήσουν πολλά περίεργα θα συμβούν στη μεγάλη αυτή έπαυλη που δεν είναι όσο άδεια δείχνει…
Η ταινία είναι γυρισμένη με τον παλιό τρόπο. Μας έρχεται άλλωστε από το 1973. Αυτό μπορεί να ξενίσει πολλούς της δικής μου γενιάς (ή και 10-15 χρόνια μεγαλύτερους) που έχουν συνηθίσει σε άφθονα ψηφιακά εφέ. Πρόκειται για μια ατμοσφαιρική ταινία που επιχειρεί να προκαλέσει ψυχολογικό τρόμο, χωρίς να δείχνει στο θεατή φαντάσματα να ίπτανται από εδώ και από εκεί.
Προσωπικά αυτό που δε μου άρεσε είναι ότι έχουν παραληφθεί κάποια στοιχεία που υπήρχαν στο βιβλίο του Matheson κατά τη μεταφορά στην οθόνη της ιστορίας, που αν περιλαμβάνονταν στην ταινία θα απογείωναν την ατμόσφαιρα, παγώνοντας τον θεατή. Πρόκειται για τη λίμνη που υπάρχει έξω από την έπαυλη. Είναι ποτέ δυνατόν να παραλείπεται μια λίμνη, καλυμμένη με ένα πέπλο ομίχλης (“ο βούρκος των μπάσταρδων”, όπως αναφέρεται στο βιβλίο) από μια τέτοια ταινία; Δεύτερον ο φωτισμός μέσα στο σπίτι, που όφειλε να ενισχύει το κλειστοφοβικό αίσθημα (άλλωστε στο βιβλίο δε λειτουργούσαν καθόλου τα φώτα για ένα διάστημα…). Τρίτον, είναι ποτέ δυνατόν ο συγγραφέας να έχει έναν αλλά Πόε θάνατο (όπως στο «Μαύρο Γάτο»), με ένα πτώμα χτισμένο στον τοίχο του κελαριού και στην ταινία να το δείχνει πίσω από μια καγκελόπορτα; Τέταρτον, κλειστό δωμάτιο με ατμούς όπως η σάουνα και δεν υπάρχει πουθενά στην ταινία; Λεπτομέρειες, αλλά αυτές δημιουργούν και καλύτερη ατμόσφαιρα…
Παρόλα αυτά όμως, παραμένει μια κλασική ταινία που πολύ θα ήθελα να ξαναδώ σε ένα ριμέικ (χωρίς όμως γκοστμπαστεριλίκια!).

Advertisements

photo icons: the story behind the pictures

Τι κοινό έχουν ο Τζέιμς Ντιν μια βροχερή μέρα στην Times Square, η Μέρυλιν στην τελευταία της φωτογράφηση, ο Τσέ Γκεβάρα με τα πούρα του, ο Άντι Γουόρχολ με τους Velvet Underground, η Πάτι Σμιθ στο μετρό της Νέας Υόρκης, ο ισπανός στρατιώτης που πέφτει χτυπημένος στο πεδίο της μάχης, μια άγνωστη γυναίκα σε μια από τις πρώτες γυμνές φωτογραφήσεις, η τυφλή γυναίκα στους δρόμους της Νέας Υόρκης και πολλοί πολλοί άλλοι (γνωστοί και μη); Μάλλον ελάχιστα, αν όχι τίποτα. Η εικόνα τους όμως ταξιδεύει μέσα στο χρόνο επειδή κάποια στιγμή βρέθηκαν μπροστά από το φωτογραφικό φακό. Δεκάδες φωτογραφίες γνωστών φωτογράφων, ασπρόμαυρες στην πλειοψηφία τους, υπάρχουν μαζεμένες σε αυτή τη συλλογή “Photo Icons: The Story Behind the Pictures” (Taschen). Όλες τους συνοδευόμενες, από μια σύντομη ιστορία που αναπτύσσεται σε μερικές σελίδες, για τον φωτογράφο, το πρόσωπο που εικονίζεται, τη φωτογραφία, τι έγινε πριν και τι μετά από αυτή. Μαζί και ίσως η πρώτη υποψία φωτογραφίας που τραβήχτηκε ποτέ, που μας έρχεται από το μακρινό 1827 (!). Για ξεφύλλισμα, για διάβασμα ή για μόστρα στο τραπεζάκι και στη βιβλιοθήκη, είναι ωραίο βιβλίο, όπως και άλλα του είδους!

I for Individuality by David Lloyd

Το μήνυμα να κρατάς την ατομικότητά σου με κάθε θυσία είναι κάτι που έχει σχέση με το σήμερα, όπως είχε και στο παρελθόν, όπως θα έχει και στο πιθανό μέλλον. Το αναρχικό μήνυμα -αυτό μιας καλύτερης κοινωνίας χωρίς πολιτικούς ηγέτες- είναι σχετικό όταν αναλογίζεσαι τι άνθρωποι μας κυβερνούν πάντα και πώς. Και τα δύο μηνύματα είναι σκληρά μαθήματα για τους ανθρώπους, όμως, που είναι δύσκολο να αντισταθούν σε πειρασμούς κάθε είδους. Δυστυχώς είμαστε ένα κοπάδι ζώων, αν και ουσιαστικά είμαστε μοναχικά πλάσματα. Η ειρωνεία είναι ότι αν ήμασταν πιο δεμένοι σαν κοινωνία και μπορούσαμε να έχουμε περισσότερη κατανόηση ο ένας για τον άλλο, η ατομικότητα θα είχε μια ευκαιρία να ευδοκιμήσει.

David Lloyd @ Lifo

In memory of Sir Arthur Charles Clarke, 1917-2008

Timidly the waters touched the worn gravestone that for more than three hundred years had lain before the vanished altar. The church that had sheltered it so long had given it some protection at the last, and only a slight discoloration of the rock told of the fires that had passed this way. In the corpse-light of the dying land, the archaic words could still be traced as the water rose around them, breaking at last in tiny ripples across the stone. Line by line the epitaph upon which so many millions had gazed slipped beneath the conquering waters. For a little while the letters could still be faintly seen; then they were gone forever.

Good frend for lesvs sake forbeare,

To digg the dvst encloased heare

Blest be ye man yt spares thes stones,

And cvrst be he yt moves my bones.

Undisturbed through all eternity the poet could sleep in safety now: in the silence and darkness above his head, the Avon was seeking its new outlet to the sea.

Arthur Clarke @ The Curse (1953)

The Society of the Spectacle

Όταν πρωτοδιάβασα (προσπάθησα να διαβάσω) τη Κοινωνία του Θεάματος πριν περίπου 4 χρόνια θεωρούσα τον εαυτό μου οπαδό της αναλυτικής σκέψης, πρωτογνώριζα φιλοσόφους σαν τον Hume, τον Kant και τον Frege οι οποίοι φρόντισαν να γκρεμίσουν διανοητικές πλάνες αιώνων και να βάλουν σε μια τάξη αυτό το χάος που ονομάζεται φιλοσοφία. Και έπειτα ήρθαν οι Γάλλοι! Μεταμοντερνισμός σου λέει, και εκεί που υπήρχε αίτιο και αποτέλεσμα, πείραμα και παρατηρητής, ομιλία και γραφή τώρα δεν υπάρχει τίποτα και υπάρχουν όλα, καμία διαχωριστική γραμμή, καμία τάξη. Και παρόλο που ήταν τόσο συναρπαστική η ιδέα του Debord, είμαστε και ζούμε σαν θέαμα και θεατές ταυτόχρονα, μετά τις πρώτες παραγράφους το κείμενο κλώτσαγε, τα αναλυτικά αντανακλαστικά μου χτυπούσαν κόκκινο, τα κεφάλαια διαδέχονταν το ένα το άλλο κι όλο και πιο πολύ μου έμοιαζαν με ανούσιες ποιητικές ατάκες – ένα παραμιλητό, καρπός ισχυρού κοκτέιλ μεταμοντέρνων παραισθησιογόνων ουσιών. Σταμάτησα στα μισά, σχεδόν έξαλλος!

Μα να που τα έφερε έτσι ο καιρός και ξανάπεσε στα χέρια μου αυτό το τόσο παρεξηγημένο κείμενο, που πολλοί μιλούν γι’ αυτό μα λίγοι έχουν καταφέρει τελικά να το διαβάσουν, και σελίδα με τη σελίδα καίει τα τελευταία μου εγκεφαλικά κύτταρα. Συνεχίζω να πιστεύω πως αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν στα καλά του όταν το έγραφε, συνεχίζω να παλεύω να διακρίνω ψίχουλα νοήματος πίσω από την ποιητικότητα των παραγράφων του και ακόμα έχω αμφιβολίες πως θα καταφέρω να το τελειώσω χωρίς να παρασυρθώ σε επιφανειακή ανάγνωση. Όμως αυτό το μεταμοντέρνο σκουπίδι έχει μεταμορφωθεί στα μάτια μου στο απόλυτο μανιφέστο του σύγχρονου κόσμου. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο που να περιγράφει καλύτερα τη πραγματικότητα που μας περιβάλλει. Κι αν η δομή του είναι τόσο χαοτική, ίσως τελικά να μην υπάρχει καλύτερος τρόπος να περιγράψεις τη πραγματικότητα από αυτόν τον τόσο συναρπαστικό μα τόσο δυσεπίλυτο γρίφο.

Κι έτσι για να πάρετε μια ιδέα σας παραθέτω τις πρώτες πέντε παραγράφους (τα εύκολα) με τις οποίες ξεκινάει το κείμενο:

1 In societies dominated by modern conditions of production, life is presented as an immense accumulation of spectacles. Everything that was directly lived has receded into a representation.

2 The images detached from every aspect of life merge into a common stream in which the unity of that life can no longer be recovered. Fragmented views of reality regroup themselves into a new unity as a separate pseudoworld that can only be looked at. The specialization of images of the world evolves into a world of autonomized images where even the deceivers are deceived. The spectacle is a concrete inversion of life, an autonomous movement of the nonliving.

3 The spectacle presents itself simultaneously as society itself, as a part of society, and as a means of unification. As a part of society, it is the focal point of all vision and all consciousness. But due to the very fact that this sector is separate, it is in reality the domain of delusion and false consciousness: the unification it achieves is nothing but an official language of universal separation.

4 The spectacle is not a collection of images; it is a social relation between people that is mediated by images.

5 The spectacle cannot be understood as a mere visual deception produced by mass-media technologies. It is a worldview that has actually been materialized, a view of a world that has become objective.

The Society of the Spectacle by Guy Debord

Το Ζεν και η Τέχνη Συντήρησης της Μοτοσικλέτας σε προσφορά!

Προσοχή! Το παρόν post θα μπορούσε να θεωρηθεί ως διαφημιστικό. Η μη κριτική ανάγνωσή του ίσως έχει ως αποτέλεσμα έναν λίγο πιο πλούσιο Παπασωτηρίου και ένα λίγο καλύτερο κόσμο (αν αυτά τα δύο μπορούν να συνδυαστούν).

Λοιπόν, χθες πέτυχα την πιο απίθανη προσφορά που θα μπορούσε ποτέ να κάνει κανείς στον Παπασωτηρίου. Με μόλις 9€ έχεις την μοναδική ευκαιρία να αλλάξεις ολόκληρη την κοσμοαντίληψή σου!!! Καλό ε;

Ο λόγος για το βιβλίο του Ρόμπερτ Πίρσιγκ με τον παράξενο τίτλο “Το Ζεν και η Τέχνη Συντήρησης της Μοτοσικλέτας“, το οποίο κυκλοφόρησε το 1974. Μπορεί τα παραπάνω να ακούγονται υπερβολικά, όμως στ’ αλήθεια το βιβλίο έχει εξαιρετικά φιλόδοξους στόχους.

Μου το χάρισε την περασμένη άνοιξη ο φίλος μου ο Δημήτρης και για τρεις μήνες τουλάχιστον παραμιλούσα για τις πλάνες της σκέψης, την ποιότητα, τις ενθουσιασμοπαγίδες και τα αδιέξοδα του ορθολογισμού! Και νομίζω πως όσο περνάει ο καιρός το βιβλίο συνεχίζει να με επηρεάζει περισσότερο κι από το Fountainhead της Ραντ και το 1984 του Όργουελ.

Ο ήρωας του βιβλίου είναι ένας ιδιοφυής αλλά και ιδιόρρυθμος πρώην καθηγητής φιλολογίας με φιλοσοφικές ανησυχίες. Ύστερα από μια κρίση σχιζοφρένειας (;), ταξιδεύει με το γιο του στις αχανείς επαρχίες των ΗΠΑ με μια μοτοσικλέτα. Προσπαθεί να ξαναενώσει τα κομμάτια του παλιού του εαυτού. Ακολουθεί τα ίχνη της “περασμένης” του ζωής σαν να ήταν η ζωή ενός τρίτου. Και ψάχνει για μια ακόμα φορά τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τον οδήγησαν στο κατώφλι της τρέλας.

Το βιβλίο είναι μια φιλοσοφική εξερεύνηση στις ρίζες του δυτικού τρόπου σκέψης, μια αγωνιώδη προσπάθεια για τη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου, μεταξύ του εαυτού μας και του κόσμου, και την κατάκτηση ενός τρόπου ζωής με περισσότερη ουσία και αρμονία. Η εξερεύνηση θα οδηγήσει τον ήρωα στους Προσωκρατικούς φιλοσόφους και στην ανατολική φιλοσοφία για να ανακαλύψει αυτό που εκείνος ονόμασε Ποιότητα.

Αν δεν έχετε κάποιο φιλοσοφικό υπόβαθρο και νιώθετε πως χανόσαστε, μην απογοητευτείτε εύκολα. Ο ήρωας μπορεί να θέλει στην ουσία να γκρεμίσει το οικοδόμημα της δυτικής σκέψης για να αποφύγει τα αδιέξοδα του τρόπου ζωής μας όμως η απάντηση δεν είναι ποτέ τελειωτική. Αυτό που το βιβλίο κάνει πολύ καλά είναι να αποκαλύπτει όλα αυτά που η βιασύνη της ζωής δεν επιτρέπει παρά μόνο σε έναν “αργόσχολο” φιλόσοφο να παρατηρεί: τη ρηχότητα των ανθρώπινων σχέσεων, τις ρίζες της τεχνοφοβίας, την καταστροφική επίδραση του εκπαιδευτικού συστήματος στον πολιτισμό, την μαζοχιστική διάκριση μεταξύ της εργασίας μας και της υπόλοιπης ζωής μας, την αδυναμία μας να αισθανθούμε ένα με αυτό που κάνουμε.

Νομίζω πως θα μπορούσα να μιλάω ώρες για το βιβλίο, όμως θα κατέληγα να γράψω ένα τόσο μεγάλο post που ούτε ο ίδιος δεν θα είχα όρεξη να διαβάσω – γι’ αυτό σταματάω.

Η ελληνική έκδοση από τις εκδόσεις Κάκτος έχει δυστυχώς αρκετά μειονεκτήματα. Εκτός από την φτωχή τυπογραφία, την πρόχειρη σελιδοποίηση και τα αρκετά-για-να-περάσουν-απαρατήρητα συντακτικά-ορθογραφικά λάθη, το κυριότερο είναι η μετριότατη μετάφραση του κειμένου. Παρόλα αυτά, το ότι το βιβλίο εξακολουθεί να παραμένει ένα γοητευτικό ανάγνωσμα το οποίο σε απορροφά νομίζω λέει πολλά για την αξία του!

Ρόμπερτ Πίρσιγκ
Το Ζεν και η Τέχνη Συντήρησης της Μοτοσικλέτας
Εκδόσεις Κάκτος
Αθήνα 1994
ISBN: (δεν αναγράφεται στη έκδοση που έχω – έλεος!)

this diary will change your life (once again)

Αναρχικό, ανατρεπτικό, ψυχεδελικό, αστείο, διδακτικό, επικίνδυνο… πάνω απ’ όλα μοναδικό! Το νέο Ημερολόγιο Που Θα Αλλάξει Τη Ζωή Σου για το 2008 είναι εδώ είναι αποφασισμένο. Οι θεότρελοι (και λίγα λέω) συγγραφείς του Ben Carey και Henrik Delehag προτείνουν εβδομαδιαίες αποστολές τύπου Fight Club – αδιανόητης φαντασίας και ασύλληπτης εφευρετικότητας – οι οποίες είναι εγγυημένο πως η εκτέλεσή τους θα σε μεταμορφώσει σε τελείως διαφορετικό άνθρωπο (καλύτερο, χειρότερο, νεκρό – ποιος μπορεί να πει με σιγουριά;) μέσα σε ένα χρόνο. Ακόμα κι αν δειλιάσετε… σίγουρα θα γελάσετε (αν και μερικές φορές πικρά).

This Diary Will Change Your Life is back for 2008! Follow it this year, and you will get to interact with terrorists, traffic wardens, paedophiles and the Dalai Lama. This year’s edition also features a red and yellow sticker, hand-attached by the nimble fingers of underage workers in the world’s poorest regions. Peel it off after purchase to reveal a) your secret instructions and b) a stunning cover, full of unreadably small Swedish witticisms. It makes a Christmas present of taste, and is suitable for relatives and friends of all ages and IQ levels.

This Diary Will Change Your Life is a recipe for permanent revolution in people’s imaginations, encouraging them to reinvent themselves every day of their lives. It has spawned a worldwide cult and is now in its fifth year.

Πολύ διδακτική και για την γραφιστική η αποστολή της 32ης εβδομάδας:

THIS WEEK RAISE MONEY FOR A BAD CAUSE*

*And teach people to read the small print for a change.

Και να ένα παράδειγμα:

 

Εξαιρετικό, ε;

More infos: http://www.thiswebsitewillchangeyourlife.com/