Τυχαία στην Αθήνα #1

– Hello, I’m Bari, and i want to know everything about you!

Capture the Moment — 10.10.10 // 10:10pm

Inspired from the project of B-Positive (a.k.a. Dimitris Kanellopoulos)

5.5.2010:Ashamed to be Greek

Τρεις μέρες πριν, το μόνο που μπορούσα να νιώσω μετά από τον θάνατο αυτών των ανθρώπων ήταν ντροπή. Για μένα, για σένα και για όλους μας ως κοινωνία. Κι ο μόνος τρόπος που βρήκα για να την εκφράσω ήταν αυτός.

Τρεις μέρες μετά, η ντροπή είναι ακόμα εδώ. Ντρέπομαι για τους ανθρώπους που χάθηκαν τόσο φρικτά και τόσο άδικα. Ντρέπομαι και για όλους εμάς τους υπόλοιπους, υποκριτές κι αυτάρεσκους, ανίκανους να βρούμε κοινό τόπο συνεννόησης, σε μια κοινωνία που αντανακλά το χειρότερο εαυτό μας. Είναι για όλους μας εύκολο να βγάζουμε απ’ έξω την ουρά μας, να πιστεύουμε τις δικαιολογίες που μας βολεύουν κάθε φορά και να ρίχνουμε τις ευθύνες πάντα στους άλλους.

100.000 άτομα στην πορεία της Τετάρτης στο κέντρο της Αθήνας, κι από όλους αυτούς ούτε ένας δεν ακούστηκε που να έχει μια ρεαλιστική λύση για το πως δεν θα χρεωκοπήσει η χώρα. Θυμός και άρνηση.  Κι ας πούμε πως την καίμε την Βουλή και πνίγουμε στο Σούνιο έναν έναν τους τριακόσους της. Κι ύστερα, τι; Ακόμα δεν έχουμε καταλάβει τίποτα.

Αναμφίβολα, δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση, όμως δεν βλέπω πως θα σωθούμε από αυτή ψάχνοντας για ενόχους κι εχθρούς. Είναι καιρός όμως να καταλάβουμε πως αυτή η μάχη είναι μια μάχη με τον εαυτό μας. Αν δεν αλλάξουμε εμείς, ως κοινωνία, τις αντιλήψεις/προκαταλήψεις/ιδεολογίες/συμπεριφορές με τις οποίες μεγαλώσαμε, η ευθύνη θα είναι όλη δική μας. Γιατί πριν χρεωκοπήσουμε σαν οικονομία θα έχουμε χρεωκοπήσει σαν κοινωνία.

photoraid. 2010

Η Διάδραση παρουσιάζει το διαγωνισμό αναλογικής φωτογραφίας PhotoRaid 2010

12 ώρες, 12 θέματα, 12 κλικ, 12 νικητές

Για δεύτερη χρονιά διοργανώνεται ο διαγωνισμός Photo Raid, ο οποίος απευθύνεται σε εραστιτέχνες και επαγγελματίες φωτογράφους όλων των ηλικιών. Το Σαββατοκύριακο, 1ης και 2ης Μαϊου, ο χώρος του tAF φιλοξενεί τη γιορτή της φωτογραφίας. Οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να περιπλανηθούν στα μικρά δωμάτια του ιδιόμορφου αυτού εκθεσιακού χώρου, όπου το δέντρο που βρίσκεται στο κέντρο, θυμίζει εικόνες μιας Αθήνας από άλλη εποχή.

Η ιδιαιτερότητα του διαγωνισμού είναι, πως δεν υπάρχει κριτική επιτροπή και οι νικητές επιλέγονται από τους ίδιους τους συμμετέχοντες. Το φίλμ είναι έγχρωμο δώδεκα στάσεων και μ’ αυτό, οι διαγωνιζόμενοι πρέπει να φωτογραφίσουν δώδεκα θέματα.

Το πρωί του Σάββάτου, οι διοργανωτές μοιράζουν τα φίλμ και ανακοινώνουν τα θέματα. Τότε οι φωτογράφοι ξεχύνονται στην πόλη σε μια ιδιότυπη επιδρομή αναζήτησης της τέλειας εικόνας. Μοναδική τους δέσμευση, να κάνουν ένα κλικ ανά θέμα. Αυτός ο περιορισμός, είναι που κάνει κάθε λεπτό ακόμη πιο συναρπαστικό, ενώ ο φωτογράφος ζει ένα ατελείωτο παιχνίδι σκέψεως, φαντασίας και εφαρμογής δεξιοτήτων.

Την Κυριακή αναρτώνται οι φωτογραφίες σε κοινή θέα όπου και γίνεται η ψηφοφορία. Το πάρτυ που έχει ξεκινήσει από νωρίς το απόγευμα, κορυφώνεται με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Οι νικητές είναι πολλοί ενώ η καλύτερη συμμετοχή κερδίζει ένα τριήμερο ταξίδι για δύο άτομα στο Βερολίνο.

Παρόμοιοι διαγωνισμοί αναλογικής φωτογραφίας γίνονται στην Αγγλία και τη Γερμανία ενώ στην Ελλάδα, εκτός από την Αθήνα, γίνεται και στη Θεσσαλονίκη.

Το PhotoRaid 2009 στο youTube

Κόστος συμμετοχής: € 27

Πληροφορίες: tAF, Νορμανού 5, Μοναστηράκι. 210 3238 757, 6932 495 695

http://www.diadrasi.org, info@diadrasi.org,

http://www.theartfoundation.gr, info@theartfoundation.gr

Ωραία πρέπει να είναι αυτή η διοργάνωση πάντως! 🙂

easter. corfu

best wishes to everyone!

best wishes

Χρόνια πολλά σε όλους! 😀

hamlet. corfu

Μεγάλη Πέμπτη βράδυ, Νικηφόρου Θεοτόκη, Κέρκυρα. Έξω από το νούμερο 10, πολλοί έχουν μαζευτεί και περιμένουν. Οι μυημένοι βρίσκονται στα πόστα τους τουλάχιστον μισή ώρα πριν! Οι περαστικοί κοντοστέκονται και αναρωτιούνται. Η «παλιά» προβάρει τον «αμλέτο» το κομμάτι που θα παίξει το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου. Και αν σε μια πρόβα μαζεύεται τόσος κόσμος τότε κάποιος ξένος θα μπορούσε κάλλιστα να πει: «είναι τρελοί αυτοί οι Κερκυραίοι»! Μια μούρλια με τις μουσικές είναι αλήθεια ότι την έχουμε εδώ πάνω στο νησί, όσον αφορά όμως τη Φ.Ε.Κ. (1,2,3) υπάρχει μια μεγαλύτερη αγάπη του κόσμου.

Νιώθω τυχερός που έμαθα για τη μουσική, θεωρητικά και πρακτικά  μέσα σε αυτούς τους χώρους (αν έχω μάθει πέντε πράγματα στη μουσική σε εκείνη την τριετία το οφείλω). Νιώθω ακόμα πιο μεγάλη τιμή που συμμετείχα με τη μπάντα σε εκδηλώσεις στην πόλη, έστω και αν δεν ήταν πολλές η φορές που φόρεσα τη στολή της «παλιάς». Τέλος, νιώθω ζηλία, ναι ζήλια, για όλους αυτούς που συνεχίζουν να παίζουν για αυτή τη φιλαρμονική. Μου μοιάζουν τόσο μακρινές πλέον εκείνες οι φορές που ήμουν στη θέση τους. Αυτή η νοσταλγία βλέπω να με κάνει κάποια μέρα να ξαναπερνάω την πόρτα στο νούμερο 10 με τη τσάντα της τρομπέτας στο χέρι. Άλλωστε κάτι ανάλογο κάνουν τόσοι άλλοι τέτοιες μέρες.. 🙂

πάσχα είναι.θα περάσει.