Category Archives: post

5.5.2010:Ashamed to be Greek

Τρεις μέρες πριν, το μόνο που μπορούσα να νιώσω μετά από τον θάνατο αυτών των ανθρώπων ήταν ντροπή. Για μένα, για σένα και για όλους μας ως κοινωνία. Κι ο μόνος τρόπος που βρήκα για να την εκφράσω ήταν αυτός.

Τρεις μέρες μετά, η ντροπή είναι ακόμα εδώ. Ντρέπομαι για τους ανθρώπους που χάθηκαν τόσο φρικτά και τόσο άδικα. Ντρέπομαι και για όλους εμάς τους υπόλοιπους, υποκριτές κι αυτάρεσκους, ανίκανους να βρούμε κοινό τόπο συνεννόησης, σε μια κοινωνία που αντανακλά το χειρότερο εαυτό μας. Είναι για όλους μας εύκολο να βγάζουμε απ’ έξω την ουρά μας, να πιστεύουμε τις δικαιολογίες που μας βολεύουν κάθε φορά και να ρίχνουμε τις ευθύνες πάντα στους άλλους.

100.000 άτομα στην πορεία της Τετάρτης στο κέντρο της Αθήνας, κι από όλους αυτούς ούτε ένας δεν ακούστηκε που να έχει μια ρεαλιστική λύση για το πως δεν θα χρεωκοπήσει η χώρα. Θυμός και άρνηση.  Κι ας πούμε πως την καίμε την Βουλή και πνίγουμε στο Σούνιο έναν έναν τους τριακόσους της. Κι ύστερα, τι; Ακόμα δεν έχουμε καταλάβει τίποτα.

Αναμφίβολα, δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση, όμως δεν βλέπω πως θα σωθούμε από αυτή ψάχνοντας για ενόχους κι εχθρούς. Είναι καιρός όμως να καταλάβουμε πως αυτή η μάχη είναι μια μάχη με τον εαυτό μας. Αν δεν αλλάξουμε εμείς, ως κοινωνία, τις αντιλήψεις/προκαταλήψεις/ιδεολογίες/συμπεριφορές με τις οποίες μεγαλώσαμε, η ευθύνη θα είναι όλη δική μας. Γιατί πριν χρεωκοπήσουμε σαν οικονομία θα έχουμε χρεωκοπήσει σαν κοινωνία.

photoraid. 2010

Η Διάδραση παρουσιάζει το διαγωνισμό αναλογικής φωτογραφίας PhotoRaid 2010

12 ώρες, 12 θέματα, 12 κλικ, 12 νικητές

Για δεύτερη χρονιά διοργανώνεται ο διαγωνισμός Photo Raid, ο οποίος απευθύνεται σε εραστιτέχνες και επαγγελματίες φωτογράφους όλων των ηλικιών. Το Σαββατοκύριακο, 1ης και 2ης Μαϊου, ο χώρος του tAF φιλοξενεί τη γιορτή της φωτογραφίας. Οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να περιπλανηθούν στα μικρά δωμάτια του ιδιόμορφου αυτού εκθεσιακού χώρου, όπου το δέντρο που βρίσκεται στο κέντρο, θυμίζει εικόνες μιας Αθήνας από άλλη εποχή.

Η ιδιαιτερότητα του διαγωνισμού είναι, πως δεν υπάρχει κριτική επιτροπή και οι νικητές επιλέγονται από τους ίδιους τους συμμετέχοντες. Το φίλμ είναι έγχρωμο δώδεκα στάσεων και μ’ αυτό, οι διαγωνιζόμενοι πρέπει να φωτογραφίσουν δώδεκα θέματα.

Το πρωί του Σάββάτου, οι διοργανωτές μοιράζουν τα φίλμ και ανακοινώνουν τα θέματα. Τότε οι φωτογράφοι ξεχύνονται στην πόλη σε μια ιδιότυπη επιδρομή αναζήτησης της τέλειας εικόνας. Μοναδική τους δέσμευση, να κάνουν ένα κλικ ανά θέμα. Αυτός ο περιορισμός, είναι που κάνει κάθε λεπτό ακόμη πιο συναρπαστικό, ενώ ο φωτογράφος ζει ένα ατελείωτο παιχνίδι σκέψεως, φαντασίας και εφαρμογής δεξιοτήτων.

Την Κυριακή αναρτώνται οι φωτογραφίες σε κοινή θέα όπου και γίνεται η ψηφοφορία. Το πάρτυ που έχει ξεκινήσει από νωρίς το απόγευμα, κορυφώνεται με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Οι νικητές είναι πολλοί ενώ η καλύτερη συμμετοχή κερδίζει ένα τριήμερο ταξίδι για δύο άτομα στο Βερολίνο.

Παρόμοιοι διαγωνισμοί αναλογικής φωτογραφίας γίνονται στην Αγγλία και τη Γερμανία ενώ στην Ελλάδα, εκτός από την Αθήνα, γίνεται και στη Θεσσαλονίκη.

Το PhotoRaid 2009 στο youTube

Κόστος συμμετοχής: € 27

Πληροφορίες: tAF, Νορμανού 5, Μοναστηράκι. 210 3238 757, 6932 495 695

http://www.diadrasi.org, info@diadrasi.org,

http://www.theartfoundation.gr, info@theartfoundation.gr

Ωραία πρέπει να είναι αυτή η διοργάνωση πάντως! 🙂

hamlet. corfu

Μεγάλη Πέμπτη βράδυ, Νικηφόρου Θεοτόκη, Κέρκυρα. Έξω από το νούμερο 10, πολλοί έχουν μαζευτεί και περιμένουν. Οι μυημένοι βρίσκονται στα πόστα τους τουλάχιστον μισή ώρα πριν! Οι περαστικοί κοντοστέκονται και αναρωτιούνται. Η «παλιά» προβάρει τον «αμλέτο» το κομμάτι που θα παίξει το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου. Και αν σε μια πρόβα μαζεύεται τόσος κόσμος τότε κάποιος ξένος θα μπορούσε κάλλιστα να πει: «είναι τρελοί αυτοί οι Κερκυραίοι»! Μια μούρλια με τις μουσικές είναι αλήθεια ότι την έχουμε εδώ πάνω στο νησί, όσον αφορά όμως τη Φ.Ε.Κ. (1,2,3) υπάρχει μια μεγαλύτερη αγάπη του κόσμου.

Νιώθω τυχερός που έμαθα για τη μουσική, θεωρητικά και πρακτικά  μέσα σε αυτούς τους χώρους (αν έχω μάθει πέντε πράγματα στη μουσική σε εκείνη την τριετία το οφείλω). Νιώθω ακόμα πιο μεγάλη τιμή που συμμετείχα με τη μπάντα σε εκδηλώσεις στην πόλη, έστω και αν δεν ήταν πολλές η φορές που φόρεσα τη στολή της «παλιάς». Τέλος, νιώθω ζηλία, ναι ζήλια, για όλους αυτούς που συνεχίζουν να παίζουν για αυτή τη φιλαρμονική. Μου μοιάζουν τόσο μακρινές πλέον εκείνες οι φορές που ήμουν στη θέση τους. Αυτή η νοσταλγία βλέπω να με κάνει κάποια μέρα να ξαναπερνάω την πόρτα στο νούμερο 10 με τη τσάντα της τρομπέτας στο χέρι. Άλλωστε κάτι ανάλογο κάνουν τόσοι άλλοι τέτοιες μέρες.. 🙂

danny cavanagh – live

Αν και στο άκουσμα του χώρου όπου θα πραγματοποιούνταν το live ψιλοξενέρωσα – δεν έχει περάσει πολύς καιρός από όταν ακούγαμε σα σαρδέλες τα «διάφανα κρίνα» σε έναν χώρο που είχε καμπουλιάσει από τον καπνό.. – τελικά ήταν γαμάτα. Την προηγούμενη φορά που είχα δει τους “Anathema” στο “fuzz club” στην Αθήνα  ήταν υπέροχοι. Αυτή τη φορά μπορεί να ήταν μόνος του ο κιθαρίστας τους, αλλά σε έκανε τρεις το βράδυ να ευχαριστείς τη μάνα σου που πήρε την κιθάρα (της) στην Κέρκυρα και δεν μπήκες στον πειρασμό να ξεσηκώσεις τη γειτονιά (με τα φάλτσα μου καθώς μόνο να γρατσουνάω λίγο ξέρω)! 😀

Όσον αφορά το ακουστικό live τι να πεις. Ο Danny για περίπου δυο ώρες έπαιξε πολλά κομμάτια των “Anathema”, ξεκινώντας από το “deep” συνεχίζοντας με το “fragile dreams” και μετά από πολλά άλλα καταλήγοντας στο “flying”. Αλλά δεν έμεινε μόνο σε αυτά. Ακολούθησαν αρκετά άλλα όπως “running up that hill” – ντρέπομαι που το λέω, αλλά νόμιζα πως αυτό το τραγούδι ήταν των “placebo”, δεν είχα ιδέα ότι πρόκειται για τραγούδι της “Kate Bush”.. – “nothing else matters”, “wasted years”, “wish you were here” – είναι από τους λίγους εκείνους που μπορούν να αγγίξουν κομμάτια των “pink floyd” χωρίς να τα εκτελέσουν.

Υ.Γ.: τέλη Μαΐου βγαίνει ο καινούριος δίσκος των “Anathema”, οπότε να περιμένουμε σύντομα και συναυλία όλου του συγκροτήματος στην Αθήνα! 😀 (πλάκα πλάκα, πολλοί βγάζουν καινούριο δίσκο το επόμενο χρονικό διάστημα: anathema, unkle, monika είναι μερικοί!)

Υ.Γ.2: Πριν τον Danny εμφανίστηκαν και πάλι οι “Universe 217”. Τους θυμάμαι από την προηγούμενη φορά που μου άρεσαν οι κιθάρες τους και η φωνή της τραγουδίστριας. Αυτή τη φορά όμως εντυπωσιάστηκα όταν είδα τη μια κοπέλα να κρατάει ένα επιστόμιο και να βγάζει από μια τσάντα την τρομπέτα της! 😀 Αν και νομίζω πως πρέπει να δώσουν περισσότερο «χώρο» μουσικά στον ήχο της τρομπέτας, γιατί κάπου μου δημιουργούνταν η αίσθηση ότι χανόταν στους πολλούς ήχους που ακούγονταν (επίσης θεωρώ άχρηστο το τύμπανο που βαρούσε η τραγουδίστρια..). Ίσως φταίει και το περιβάλλον – πιθανόν σε μια ηχογράφηση studio να ακούγεται καλύτερα.

Υ.Γ.3: όπως θα δείτε αν πατήσετε στο “wish you were here”, η φωτογραφική με «κρέμασε».. το κάλυμμα του φακού δεν άνοιξε ολόκληρο με αποτέλεσμα να φαίνεται η μισή εικόνα.. και να φανταστείς ότι είναι ζήτημα να μου το έχει κάνει τρεις – τέσσερις φορές αυτό τα τελευταία δυόμιση χρόνια.. 😦

upd: πριν μήνες είχα δει μερικά βιντεάκια στο youtube από live του “Danny” σε άλλες πόλεις, με τη συνοδεία όμως της κ α τ α π λ η κ τ ι κ ή ς φωνής της “Anekke”  (1,2)- πρώην τραγoυδίστρια των “Gathering”. Ελπίζω κάποια στιγμή να τους δω και ζωντανά μαζί! 🙂

athens. design walk 2010

the office

13 graphic design studios ανοίγουν τις πόρτες των γραφείων τους μια φορά το χρόνο. Γραφίστες, φωτογράφοι ή απλά περίεργοι περαστικοί με ένα χάρτη ανά χείρας προσπαθούν να ξετρυπώσουν τα γραφεία στα γύρω στενά ή απλά ακολουθούν τους υπόλοιπους που τριγυρίζουν δεξιά και αριστερά σε μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Ή μάλλον στην ωραιότερη βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Μια βόλτα στη δημιουργική μεριά της πρωτεύουσας, που σε φέρνει κοντά με τους νέους σχεδιαστές, νέες ιδέες, νέες τάσεις, νέους ανθρώπους, νέες μουσικές. Και φυσικά με μια σακούλα γεμάτη καλούδια όπως αφίσες, αυτοκολλητάκια, μαγνητάκια και καρτούλες!

the kiss

Ομολογώ ότι από τη μεριά ενός (ψιλο)άσχετου, μου άρεσε πολύ η όλη διοργάνωση. Σημειώνω τη μεγάλη υπομονή των ανθρώπών που υπομένουν τόσους και τόσους περαστικούς και περίεργους να μπαίνουν στους χώρους εργασίας τους και να τους εξηγούν τα ίδια και τα ίδια επί τρεις μέρες. Όσον αφορά τα γραφεία (σε όσα πήγα τουλάχιστον, αν θυμάμαι καλά ένα – δύο δεν επισκέφτηκα..) ιδιαίτερα θετική εντύπωση μου έκαναν τα “mums design” (ένας ζεστός μικρός χώρος με θέα την ακρόπολη), “poor designers” (εντυπωσιακός φωτεινός χώρος), αν και  όλα  είχαν κάτι το ιδιαίτερο.

Άντε και του χρόνου! 🙂

(design walk 2010)

περισσότερες φωτογραφίες: sbouboux, harris r.

 

10 σκέψεις για το Design Walk

01. Το Design Walk είναι πρωτίστως ένα design event. Απλά εγώ εστιάζω περισσότερο στο event, παρά στο design.

02. Είναι μάλλον επιφανειακό στο τέλος να μένεις μόνο σε μια αυστηρή κριτική της δουλειάς κάθε γραφείου, σαν να είχες επισκευτεί γκαλερί, όσο αντικειμενική κι αν είναι αυτή. Νομίζω δεν κρύβεται εκεί η ουσία όλου αυτού του εγχειρήματος.

03. Οι καλύτερες ιδέες είναι εκείνες που καλούν τον επισκέπτη να συμμετέχει. Όχι αναγκαία μέσα από ένα περίπλοκο και βαθυστόχαστο concept, αλλά αυθόρμητα κι εύκολα – όπως το να κοιτάξει μέσα σε ένα κουτί και να επιλέξει αν του αρέσει το περιεχόμενο ή όχι.

04. Προσπαθώ να διακρίνω το στιλ και τις εμμονές κάθε γραφείου μέσα από τα έργα του. Όσο πιο εκκεντρική η προσέγγιση, τόσο πιο πολύ με ενδιαφέρει – ακόμα κι ας μη μου αρέσει τόσο.

05. Θα μου άρεσε πολύ να μπορούσα να ρίξω έστω μια κλεφτή ματιά στα γραφεία όπως είναι καθημερινά – κι όχι άδεια από έπιπλα και μικροπράγματα. Έτσι ίσως θα έμπαινα περισσότερο στον κόσμο τους. (Μπορώ να καταλάβω όμως το ουτοπικό του αιτήματος)

06. Είναι ωραίο να βλέπεις μια απλή ιδέα να κινητοποιεί τόσο κόσμο – όπως τα αυτοκολλητάκια INTRESTING και BORING που έγιναν ανάρπαστα και γρήγορα εξαπλώθηκαν σε όλη την περιοχή.

07. Θα ευχόμουν όλοι οι συμμετέχοντες να έδιναν το καλύτερό τους εαυτό στο concept και να μην έμεναν τόσο στο PR του πράγματος.

08. Μου έλειψαν πολύ οι MNP φέτος :-[

09. Αυτό που μένει στο πίσω μέρος του μυαλού μας ένα μήνα μετά από κάθε design walk είναι τα όμορφα και φιλόξενα γραφεία και οι ευγενικοί άνθρωποι που δουλεύουν σε αυτά.

10. Για μένα το Design Walk θα είναι πάντα εκείνα τα απίθανα άτομα, που τέσσερα χρόνια πριν, ξεφύτρωναν από το πουθενα, με την Athens Voice στα χέρια, κι έψανχαν μες τα στενά και τα χαλάσματα του Ψυρρή να βρουν εκείνες τις πράσινες αφίσες, σαν να έπαιζαν κρυμμένο θησαυρό. Τα δειλά βλέμματα στην είσοδο κάθε γραφείου, και η αμηχανία σε κάθε νέα γνωριμία. Οι τσάντες που γέμιζαν γραφιστοχαρτούρα και η αγωνία να βρεις ένα (γ!$#) λαστιχάκι για να δέσεις τις αφίσες.

Αν θέλετε μπορείτε να δείτε στο flickr τις φωτογραφίες που τραβήξαμε εγώ: http://www.flickr.com/photos/hrdesignlab/ και ο bouboux: http://www.flickr.com/photos/sbouboux/

@hello twitter

Εισαγωγή στον κόσμο του microblogging.

Υ.Γ.: για να δούμε τι γίνεται (και) εκεί μέσα!

Υ.Γ2: babis, πως απαντάνε σε κάποιον στο twitter; γράφουν το όνομά του βάζοντας μπροστά το @;