Author Archives: Harris R.

5.5.2010:Ashamed to be Greek

Τρεις μέρες πριν, το μόνο που μπορούσα να νιώσω μετά από τον θάνατο αυτών των ανθρώπων ήταν ντροπή. Για μένα, για σένα και για όλους μας ως κοινωνία. Κι ο μόνος τρόπος που βρήκα για να την εκφράσω ήταν αυτός.

Τρεις μέρες μετά, η ντροπή είναι ακόμα εδώ. Ντρέπομαι για τους ανθρώπους που χάθηκαν τόσο φρικτά και τόσο άδικα. Ντρέπομαι και για όλους εμάς τους υπόλοιπους, υποκριτές κι αυτάρεσκους, ανίκανους να βρούμε κοινό τόπο συνεννόησης, σε μια κοινωνία που αντανακλά το χειρότερο εαυτό μας. Είναι για όλους μας εύκολο να βγάζουμε απ’ έξω την ουρά μας, να πιστεύουμε τις δικαιολογίες που μας βολεύουν κάθε φορά και να ρίχνουμε τις ευθύνες πάντα στους άλλους.

100.000 άτομα στην πορεία της Τετάρτης στο κέντρο της Αθήνας, κι από όλους αυτούς ούτε ένας δεν ακούστηκε που να έχει μια ρεαλιστική λύση για το πως δεν θα χρεωκοπήσει η χώρα. Θυμός και άρνηση.  Κι ας πούμε πως την καίμε την Βουλή και πνίγουμε στο Σούνιο έναν έναν τους τριακόσους της. Κι ύστερα, τι; Ακόμα δεν έχουμε καταλάβει τίποτα.

Αναμφίβολα, δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση, όμως δεν βλέπω πως θα σωθούμε από αυτή ψάχνοντας για ενόχους κι εχθρούς. Είναι καιρός όμως να καταλάβουμε πως αυτή η μάχη είναι μια μάχη με τον εαυτό μας. Αν δεν αλλάξουμε εμείς, ως κοινωνία, τις αντιλήψεις/προκαταλήψεις/ιδεολογίες/συμπεριφορές με τις οποίες μεγαλώσαμε, η ευθύνη θα είναι όλη δική μας. Γιατί πριν χρεωκοπήσουμε σαν οικονομία θα έχουμε χρεωκοπήσει σαν κοινωνία.

Advertisements

πάσχα είναι.θα περάσει.

10 σκέψεις για το Design Walk

01. Το Design Walk είναι πρωτίστως ένα design event. Απλά εγώ εστιάζω περισσότερο στο event, παρά στο design.

02. Είναι μάλλον επιφανειακό στο τέλος να μένεις μόνο σε μια αυστηρή κριτική της δουλειάς κάθε γραφείου, σαν να είχες επισκευτεί γκαλερί, όσο αντικειμενική κι αν είναι αυτή. Νομίζω δεν κρύβεται εκεί η ουσία όλου αυτού του εγχειρήματος.

03. Οι καλύτερες ιδέες είναι εκείνες που καλούν τον επισκέπτη να συμμετέχει. Όχι αναγκαία μέσα από ένα περίπλοκο και βαθυστόχαστο concept, αλλά αυθόρμητα κι εύκολα – όπως το να κοιτάξει μέσα σε ένα κουτί και να επιλέξει αν του αρέσει το περιεχόμενο ή όχι.

04. Προσπαθώ να διακρίνω το στιλ και τις εμμονές κάθε γραφείου μέσα από τα έργα του. Όσο πιο εκκεντρική η προσέγγιση, τόσο πιο πολύ με ενδιαφέρει – ακόμα κι ας μη μου αρέσει τόσο.

05. Θα μου άρεσε πολύ να μπορούσα να ρίξω έστω μια κλεφτή ματιά στα γραφεία όπως είναι καθημερινά – κι όχι άδεια από έπιπλα και μικροπράγματα. Έτσι ίσως θα έμπαινα περισσότερο στον κόσμο τους. (Μπορώ να καταλάβω όμως το ουτοπικό του αιτήματος)

06. Είναι ωραίο να βλέπεις μια απλή ιδέα να κινητοποιεί τόσο κόσμο – όπως τα αυτοκολλητάκια INTRESTING και BORING που έγιναν ανάρπαστα και γρήγορα εξαπλώθηκαν σε όλη την περιοχή.

07. Θα ευχόμουν όλοι οι συμμετέχοντες να έδιναν το καλύτερό τους εαυτό στο concept και να μην έμεναν τόσο στο PR του πράγματος.

08. Μου έλειψαν πολύ οι MNP φέτος :-[

09. Αυτό που μένει στο πίσω μέρος του μυαλού μας ένα μήνα μετά από κάθε design walk είναι τα όμορφα και φιλόξενα γραφεία και οι ευγενικοί άνθρωποι που δουλεύουν σε αυτά.

10. Για μένα το Design Walk θα είναι πάντα εκείνα τα απίθανα άτομα, που τέσσερα χρόνια πριν, ξεφύτρωναν από το πουθενα, με την Athens Voice στα χέρια, κι έψανχαν μες τα στενά και τα χαλάσματα του Ψυρρή να βρουν εκείνες τις πράσινες αφίσες, σαν να έπαιζαν κρυμμένο θησαυρό. Τα δειλά βλέμματα στην είσοδο κάθε γραφείου, και η αμηχανία σε κάθε νέα γνωριμία. Οι τσάντες που γέμιζαν γραφιστοχαρτούρα και η αγωνία να βρεις ένα (γ!$#) λαστιχάκι για να δέσεις τις αφίσες.

Αν θέλετε μπορείτε να δείτε στο flickr τις φωτογραφίες που τραβήξαμε εγώ: http://www.flickr.com/photos/hrdesignlab/ και ο bouboux: http://www.flickr.com/photos/sbouboux/

we choose the moon

Το ξέρω πως λένε να μην κρίνεις έναν δίσκο από το εξώφυλλό του, εγώ όμως σπάνια πέφτω έξω. Τουλάχιστον στους δίσκους, τα βιβλία είναι άλλη ιστορία. Τελος πάντως, αυτός είναι ένας από τους δίσκους που με τράβηξε πρώτα το εξώφυλλό του, μετά ο τίτλος του, κι ενώ δεν είχα ιδέα για το συγκρότημα, βρέθηκα να ταξιδεύω κι εγώ σε αυτό το ηλεκτρονικό ονειρικό ταξίδι τους για το φεγγάρι.

Το We Choose The Moon, είναι το τρίτο άλμπουμ των ίνφο, έρχεται από τη Θεσσαλονίκη, έχει έντονη γεύση Στέρεο Νόβα κι αν δεν έχω χαζέψει τελείως μετά το Where the Wild Things Are και το εξαιρετικό του soundtrack (οπότε μου μοιάζουν όλα μαγικά κι ονειρεμένα) είναι ένα υπέροχο άλμπουμ!

Let the wild rumpus start!

Μια φορά κι έναν καιρό ήσουν παιδί. Όπως κι εγώ! Και δεν έλεγες να βγάλεις το σκασμό. Όσο σου φώναζαν, τόσο αντιδρούσες. Έτρεχες ξυπόλυτος από το σαλόνι στην κουζίνα, με βήματα που ακούγονταν σαν σεισμός σε όλη τη πολυκατοικία. Κι έμπηγες τις φωνές. Ούρλιαζες. Όταν έσκαγες από χαρά κι όταν πλάνταζες στο κλάμα.

Έφτυνες παντού, κατουρούσες έξω από την λεκάνη, δεν χτένιζες ποτέ τα μαλλιά σου για να βγεις έξω, λέρωνες με μερέντα τις γαλάζιες σου πιτζάμες, εξαφάνιζες λίγο λίγο την προίκα της μητέρας σου παίζοντας μπάλα μες το σπίτι.

Ναι, πάνω απ’όλα έπαιζες! Συνέχεια. Μπάλα, και ιππότες και κρυφτό. Εξερεύνηση σε περιφραγμένα χωράφια. Σκαρφάλωνες σε δέντρα, οικοδομές, κεραμίδια. Χάραζες το σημάδι σου σε κάθε σου κατόρθωμα. Δεν φοβόσουν κανέναν. Ίσως μόνο το σκοτάδι, τα σκαθάρια και τους διαγαλαξιακούς εξωγήινους γίγαντες που μια μέρα θα έφταναν εδώ.

Ο κόσμος σου δεν είχε όρια. Έβαζες τους δικούς κανόνες. Δεν ήξερες να χάνεις. Δεν τα παρατούσες ποτέ. Δεν παραδεχόσουν ποτέ πως έκανες λάθος. Δεν ένιωθες οίκτο για τους χαμένους. Δεν φανταζόσουν πως υπάρχουν πληγές μεγαλύτερες από αυτές στα γόνατά σου. Ήσουν αρχηγός. Βασιλιάς των φανταστικών κόσμων σου.

Carol: It’s going to be a place where only the things you want to happen, would happen.
Max: We could totally build a place like that!

Μια φορά κι ένα καιρό ήσουν παιδί. Όπως και χθες. Που είδες την ταινία και τα θυμήθηκες όλα ξανά.

(Σόρυ Avatar αλλά αυτή ήταν η ταινία της χρονιάς!)

[d]s*gn | blog

A new blog about design, ideas and obsessions. Something like a second home for me… here!

santa claus bye bye