hamlet. corfu

Μεγάλη Πέμπτη βράδυ, Νικηφόρου Θεοτόκη, Κέρκυρα. Έξω από το νούμερο 10, πολλοί έχουν μαζευτεί και περιμένουν. Οι μυημένοι βρίσκονται στα πόστα τους τουλάχιστον μισή ώρα πριν! Οι περαστικοί κοντοστέκονται και αναρωτιούνται. Η «παλιά» προβάρει τον «αμλέτο» το κομμάτι που θα παίξει το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου. Και αν σε μια πρόβα μαζεύεται τόσος κόσμος τότε κάποιος ξένος θα μπορούσε κάλλιστα να πει: «είναι τρελοί αυτοί οι Κερκυραίοι»! Μια μούρλια με τις μουσικές είναι αλήθεια ότι την έχουμε εδώ πάνω στο νησί, όσον αφορά όμως τη Φ.Ε.Κ. (1,2,3) υπάρχει μια μεγαλύτερη αγάπη του κόσμου.

Νιώθω τυχερός που έμαθα για τη μουσική, θεωρητικά και πρακτικά  μέσα σε αυτούς τους χώρους (αν έχω μάθει πέντε πράγματα στη μουσική σε εκείνη την τριετία το οφείλω). Νιώθω ακόμα πιο μεγάλη τιμή που συμμετείχα με τη μπάντα σε εκδηλώσεις στην πόλη, έστω και αν δεν ήταν πολλές η φορές που φόρεσα τη στολή της «παλιάς». Τέλος, νιώθω ζηλία, ναι ζήλια, για όλους αυτούς που συνεχίζουν να παίζουν για αυτή τη φιλαρμονική. Μου μοιάζουν τόσο μακρινές πλέον εκείνες οι φορές που ήμουν στη θέση τους. Αυτή η νοσταλγία βλέπω να με κάνει κάποια μέρα να ξαναπερνάω την πόρτα στο νούμερο 10 με τη τσάντα της τρομπέτας στο χέρι. Άλλωστε κάτι ανάλογο κάνουν τόσοι άλλοι τέτοιες μέρες.. 🙂

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s