Let the wild rumpus start!

Μια φορά κι έναν καιρό ήσουν παιδί. Όπως κι εγώ! Και δεν έλεγες να βγάλεις το σκασμό. Όσο σου φώναζαν, τόσο αντιδρούσες. Έτρεχες ξυπόλυτος από το σαλόνι στην κουζίνα, με βήματα που ακούγονταν σαν σεισμός σε όλη τη πολυκατοικία. Κι έμπηγες τις φωνές. Ούρλιαζες. Όταν έσκαγες από χαρά κι όταν πλάνταζες στο κλάμα.

Έφτυνες παντού, κατουρούσες έξω από την λεκάνη, δεν χτένιζες ποτέ τα μαλλιά σου για να βγεις έξω, λέρωνες με μερέντα τις γαλάζιες σου πιτζάμες, εξαφάνιζες λίγο λίγο την προίκα της μητέρας σου παίζοντας μπάλα μες το σπίτι.

Ναι, πάνω απ’όλα έπαιζες! Συνέχεια. Μπάλα, και ιππότες και κρυφτό. Εξερεύνηση σε περιφραγμένα χωράφια. Σκαρφάλωνες σε δέντρα, οικοδομές, κεραμίδια. Χάραζες το σημάδι σου σε κάθε σου κατόρθωμα. Δεν φοβόσουν κανέναν. Ίσως μόνο το σκοτάδι, τα σκαθάρια και τους διαγαλαξιακούς εξωγήινους γίγαντες που μια μέρα θα έφταναν εδώ.

Ο κόσμος σου δεν είχε όρια. Έβαζες τους δικούς κανόνες. Δεν ήξερες να χάνεις. Δεν τα παρατούσες ποτέ. Δεν παραδεχόσουν ποτέ πως έκανες λάθος. Δεν ένιωθες οίκτο για τους χαμένους. Δεν φανταζόσουν πως υπάρχουν πληγές μεγαλύτερες από αυτές στα γόνατά σου. Ήσουν αρχηγός. Βασιλιάς των φανταστικών κόσμων σου.

Carol: It’s going to be a place where only the things you want to happen, would happen.
Max: We could totally build a place like that!

Μια φορά κι ένα καιρό ήσουν παιδί. Όπως και χθες. Που είδες την ταινία και τα θυμήθηκες όλα ξανά.

(Σόρυ Avatar αλλά αυτή ήταν η ταινία της χρονιάς!)

Advertisements

One response to “Let the wild rumpus start!

  1. Pingback: we choose the moon «

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s