happy birthday raining pleasure

Τους γνωρίσαμε μέσα από το τηλεοπτικό διαφημιστικό σποτάκι που είχε ως μουσικό χαλί το «fake», τους αποθεώσαμε στο “reflections” σε μια διασκευή που ακόμα και ο Μάνος θα χειροκροτούσε. Μας συστήθηκαν με το «Who’s gonna tell juliet» που κυκλοφόρησε πριν από δυο χρόνια. Οι Raining pleasure μόλις που έκλεισαν είκοσι χρόνια ζωής (πλάκα πλάκα όταν αυτοί ξεκίναγαν την ιστορία με τα συγκρτήματα, έστω και ως μια μετεφηβική ιστορία τότε εγώ δεν ήμουν καν στο δημοτικό! :-0) και το γιόρτασαν μια.. βροχερή βραδιά στην πόλη τους, την Πάτρα! Ή μάλλον όχι μια αλλά δυο! Η αλήθεια είναι πως μια συναυλία ήταν προγραμματισμένη, όμως κάτι το τσάμπα της υπόθεσης, κάτι το όνομα των Raining Pleasure στην πόλη της Πάτρας, ο κόσμος που βρέθηκε το βράδυ της Πέμπτης στην Πολιτεία ήταν περισσότερος από όσους χώραγε ο χώρος. Έτσι αποφασίστηκε να γίνει άλλη μια την επομένη για να ικανοποιηθούν και όσοι δεν μπόρεσαν να πάνε την πρώτη βραδιά. Χωρίς όμως αυτή τη φορά τους Έλλη Πασπαλά, Κωνσταντίνο Βήτα, Δήμητρα Γαλάνη και David Lynch. Μόνο που οι προσδοκίες για την προσέλευση του κόσμου τη δεύτερη μέρα δεν επαληθεύτηκαν, αν και μάλλον θα ήταν καλύτερα να υπήρχε ένα κενό 2-3 ημερών για να υπάρξει και η αναγκαία ενημέρωση (εγώ που δε μπόρεσα να πάω την Πέμπτη, άκουσα για τη δεύτερη συναυλία εντελώς τυχαία στο mojo κατά τις 7:30 το απόγευμα της Παρασκευής….).

Όπως και να έχει, ακόμα και με λίγο κόσμο σε αντίθεση με την κοσμοσυρροή της πρώτης βραδιάς, ακόμα και χωρίς τους υπόλοιπους που θα συνόδευαν τα παιδιά (τρόπος του λέγειν, ολόκληροι μαντραχαλαίοι είναι πλέον!!!) από την Πάτρα οι Raining Pleasure ανέβηκαν με περίσσεια διάθεση να χαρίσουν μια πολύ ωραία βραδιά στο κοινό τους, θυμούμενοι ακόμα και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90 όταν η αναγνωρισιμότητά τους δεν ήταν ανάλογη της σημερινής. Η αλήθεια είναι πως είχα ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που τους είχα δει σε live, σίγουρα πριν το «reflections», μάλλον κάπου μέσα στο 2003 ή το 2004 αν θυμάμαι καλά. Και έχοντας δει σε ανάλογα live τον τελευταίο καιρό τόσους και τόσους ψιλοαπίθανους σίγουρα είχα πεθυμήσει τις μελωδείες τους και την ενέργειά τους επί σκηνής.

Υ.Γ.: και ένα κομμάτι δώρο

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s