Στο μεγάλο σκουπιδότοπο..

Σκηνή πρώτη την περασμένη πρωτομαγιά στην Παλαιοκαστρίτσα:

Ένα παιδάκι, 5-6 χρονών, βγάζει το περιτύλιγμα από ένα παγωτό. Επιχειρεί να το ρίξει στη θάλασσα, αλλά είναι μακριά και ο αέρας το γυρίζει πίσω. Οι γονείς του, δίπλα μου, κοιτάζουν αμίλητοι. Κάποια στιγμή ο πατέρας του τον παροτρύνει να το ρίξει πιο δυνατά για να το πάρει η θάλασσα. Ρίχτω στο μεγάλο σκουπιδότοπο πήγα να συμπληρώσω. Να πω την αλήθεια εκείνη τη στιγμή έφτασα στο κιχ από το να γυρίσω και τους σκυλοβρίσω. Συγκρατήθηκα βέβαια. Όχι το παιδάκι δεν έφταιγε σε τίποτα, δεν περιμένω άλλωστε από τόσο μικρό να καταλαβαίνει. Περίμενα όμως από τους θεωρητικά πιο ώριμους μεγαλύτερούς του να του έλεγαν ότι αυτό που έκανε δεν ήταν σωστό. Ιδιαίτερα όταν ελάχιστα αργότερα τα ίδια άτομα εκθείαζαν τη φυσική ομορφιά της περιοχής, προσθέτοντας μάλιστα ότι θα τους άρεσε να έμεναν στην Κέρκυρα. Και πως θες ρε μαλάκα να διατηρηθεί αυτή η ομορφιά αν εσύ πετάς τα σκουπίδια σου παντού; Και λέω εσύ, γιατί το παιδάκι ότι βλέπει κάνει.

Σκηνή δεύτερη, στο δρόμο:

Από το ανοιχτό παράθυρο του προπορευόμενου αυτοκινήτου ξεπροβάλει ένα χέρι που πετά ένα χαρτομάντιλο, ένα μπουκάλι, ένα κουτάκι αναψυκτικού.

Εντάξει ρε φίλε, ένα σκουπιδάκι πέταξε, δε θα τον κρεμάσουμε για αυτό, θα μου πει κάποιος. Αν ο καθένας άφηνε και από ένα σκουπιδάκι τι ωραία που θα ήταν, ε;

Θα είναι ψεύτης αν κάποιος πει ότι ποτέ του δεν άφησε στο παγκάκι, στο δρόμο, στην παραλία, στο χωράφι, ένα κουτάκι, κάποιο αποτσίγαρο, ένα χαρτομάντιλο, κάποιο περιτύλιγμα ή οτιδήποτε άλλο. Το πρόβλημα είναι ότι δεν εκλαμβάνουμε ως προσωπικό μας χώρο τίποτε άλλο εκτός των τεσσάρων τοίχων που μας περιβάλλουν και το αυτοκίνητο. Βλέπουμε τον υπόλοιπο χώρο ως ένα μεγάλο σκουπιδότοπο όπου μπορούμε ελεύθερα να αφήνουμε το οτιδήποτε. Τη θάλασσα ως ένα μεγάλο γαλάζιο πέπλο που κρύβει πρόχειρα τα ίχνη του πολιτισμού μας, ίσα ίσα για να μην τα βλέπουμε (αν και αυτά θα είναι εκεί και θα μας περιμένουν όταν θα ξαναπάμε για μπάνιο). Την ατμόσφαιρα ως ένα απροσδιόριστα μεγάλο αέριο πράμα που έχει ο θεός αντέχει.

Αλήθεια αν εγώ γέμιζα το σαλόνι κάποιου που με φιλοξενεί σπίτι του με σκουπίδια και μετά τα κάλυπτα κάτω από το χαλί για να μην φαίνονται θα ήταν ωραίο; Φυσικά και θα με κοιτούσαν με μισό μάτι και θα είχαν και δίκιο. Αφού εμφανιζόμαστε τόσο ευαίσθητοι για τον μικρο – χώρο μας, γιατί τόσο αδιάφοροι για τον υπόλοιπο μεγάλο – χώρο μας;

Θα μου πει κάποιος ότι εδώ έχουμε μεγαλύτερα προβλήματα που επηρεάζουν τον πλανήτη ολόκληρο. Τι μας τσαμπουνάς για μερικά σκουπιδάκια;

Λάθος. Αν εμφανιζόμαστε αδιάφοροι σχετικά με την καθημερινότητά μας και την υγιεινή μας, αν θέλετε, στο μικροπεριβάλλον της πόλης, του χωριού, της εξοχής, τότε πως θα ενδιαφερθούμε για κάτι που δε βλέπουμε, και που φαινομενικά δε μας αγγίζει, τουλάχιστον άμεσα;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s