Σε ενεστώτα χρόνο

Χθες, την τελευταία μέρα της έκθεσης “Σε Ενεστώτα Χρόνο” του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, αποφάσισα να διακόψω την παρατεταμένη μου απραξία των προηγούμενων ημερών και να πάω επιτέλους να δω τι γίνεται τόσο καιρό στο Μέγαρο Μουσικής για το οποίο όλοι(;) έχουν μια καλή κουβέντα να πουν (και τη λένε). Χωρίς μεγάλες προσδοκίες λοιπόν, φόρτωσα στο mp3 player το Τhird των Portishead (για το οποίο πάλι είχα διαβάσει ουκ ολίγα πικρόχολα σχόλια στο διαδίκτυο, αλλά με έτρωγε η περιέργεια) και βγήκα στο πηγαιμό για τη Σύγχρονη Ελληνική Τέχνη (ΣΕΤ).

Οι εντυπώσεις μου απροσδόκητα θετικές! Είχα αρχίσει να φοβάμαι πως σιγά σιγά αρχίζει να παγιώνεται στο μυαλό μου το στερεότυπο της σύγχρονης τέχνης (ειδικά της ελληνικής) ως δημιουργίας δίχως κόπο, δίχως σκέψη, δίχως βάθος. Όμως νομίζω πως οι επιμελητές της συγκεκριμένης έκθεσης κατάφεραν να δώσουν ένα καίριο χτύπημα σε αυτό το στερεότυπο. Η επιλογή των καλλιτεχνών αλλά και των έργων ήταν πολύ εύστοχη, δεν ξέρω πόσο αντιπροσωπευτική ήταν, αλλά σίγουρα κάλυπτε όλο το φάσμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας (από ζωγραφική μέχρι live performance), τα έργα στην πλειονότητά τους ήταν πολύ ενδιαφέροντα, πρωτότυπα, έξυπνα και νομίζω σε παρακινούσαν να σκεφτείς πάνω και πέρα από αυτά.

Κρατούσα σημειώσεις για να γράψω αναλυτικά για μερικά που μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση, όμως μετά από 2 ώρες το τετραδιάκι μου γέμισε ονόματα και τίτλους έργων και θα χρειάζονταν μερικά σεντόνια για να μιλήσω για όλα. Ενδεικτικά μόνο να αναφέρω τους σκοτεινούς πίνακες του Ηλία Παπαηλιακή (Τα όνειρα της αϋπνίας) και τα Νοτισμένα Τοπία του Βαγγέλη Γκόκα, τα πολύ συμπαθητικά γλυπτά του Κωστή Βελώνη, το φωτογραφικό ασπρόμαυρο βίντεο Case Study του Γιώργου Δριβά, τις σφαίρες της Ντιάννας Μαγκανιά που δεν χόρταινα να κοιτάζω μέσα τους, τη φωτογραφική (και όχι μόνο) αποτύπωση του ταξιδιού του Αλέξανδρού Γεωργίου στην Ινδία και φυσικά (γραφιστική εμμονή) τις αφίσσες του Χριστόδουλου Παναγιώτου.

Κρίμα που δεν είχα χρόνο να δω Τη Συνέντευξη του Στέφανου Τσιβόπουλου που αποκωδικοποιούσε τις τεχνικές και τα μέσα που χρησιμοποιούν τα media για να παρουσιάσουν ένα πόλεμο. Υποψιάζομαι από το λίγο που είδα πρέπει να είναι εξαιρετικά διαφωτιστικό.

Ο πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας αποτελεί ένα ορόσημο της σύγχρονης ιστορίας των Βαλκανίων και της Ευρώπης αλλά ο τρόπος με τον οποίο έχει καλυφθεί από τα media αποτελεί το πιο κατάλληλο παράδειγμα για το πως η εικονοποίηση της ιστορίας και της πραγματικότητας μπορεί να ερμηνευθεί και να παρερμηνευθεί την ίδια στιγμή. Στόχος του project είναι να προσεγγίσει τον τρόπο με τον οποίο ως θεατές διαβάζουμε και εισπράττουμε την πληροφορία που είναι κρυμμένη μέσα στην εικόνα.

Όσο για το Third των Portishead νομίζω δεν θα μπορούσα να διαλέξω καταλληλότερο μέρος για να το ακούσω για πρώτη φορά, νομίζω πως πραγματικά αλληλεπιδρούσε σε πλήρη αρμονία με το περιβάλλον της έκθεσης, σκοτεινό και ταυτόχρονα ποιητικό, υπέβαλλε τη διάθεση και με κρατούσε διαρκώς σε εγρήγορση μπροστά σε κάθε έργο. Δεν ξέρω αν κάποιοι περίμεναν κάτι άλλο από τη νέα δουλειά του συγκροτήματος, δεν ξέρω γιατί (ξανά) διχάστηκαν οι κριτικοί αλλά εγώ δηλώνω πια φανατικός του συγκεκριμένου άλμπουμ!

Η μόνη μικρή γκρίνια από την έκθεση είναι το αιώνιο παράπονό μου (κι ένας από τους λόγους που λατρεύω το Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς) είναι το ότι δεν επιτρέπουν φωτογραφίες καθώς και το μικρό μπάχαλο με τις καρτέλες των έργων, άστοχα τοποθετημένες, σε πολύ χαμηλό ύψος και με πολύ μικρά γράμματα, αν πρέπει καθένας να σκύβει για να διαβάζει τη κάθε μία του θα φύγουν όλοι με λουμπάγκο από την έκθεση.

Όπως και να ‘χει, φαίνεται πως το ΕΜΣΤ κάνει πολύ καλή δουλειά (για μουσείο που δεν έχει στέγη) και οι επόμενες εκθέσεις του που άκουσα ετοιμάζονται στο Ωδείο Αθηνών, (ναι, αυτό το ξεχασμένο στη μοίρα του αριστούργημα του Δεσποτόπουλου) αναμένονται εξίσου ενδιαφέρουσες.

ΥΓ. Αν τώρα συγκρίνει το Υπ. Πολιτισμού την ποιότητα των δραστηριοτήτων του ΕΜΣΤ και του Μουσείου Design Θεσσαλονίκης, που είναι και τα δύο άστεγα, την ποιότητα των εκθέσεών τους με άλλα μεγάλα (και με μεγαλύτερους προϋπολογισμούς) μουσεία της χώρας ίσως να βγάλει επικίνδυνα συμπεράσματα, δε νομίζετε;

Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης: Site | Blog

Advertisements

2 responses to “Σε ενεστώτα χρόνο

  1. sbouboux

    Ωρέ κοίταξε να δεις και εγώ τις τελευταίες μέρες άκουσα αυτό το άλμπουμ! Δεν ξέρω αλλα μου φάνηκε λιγάκι μονότονο (βέβαια δε με λες και φαν του συγκροτήματος, οπότε η γνώμη μου δε μετράει και τόσο). Αλλά είναι πάντα και σε σχέση με το περιβάλλον όπου ακούς κάτι ή τι κάνεις εκείνη τι στιγμή.

  2. “Αλλά είναι πάντα και σε σχέση με το περιβάλλον όπου ακούς κάτι ή τι κάνεις εκείνη τι στιγμή.”

    Αυτή είναι περίπου και η δικιά μου θεωρία. Το έχω μελετήσει το θέμα και κατέληξα πως η μουσική που μας αρέσει οφείλετε κατά κύριο λόγο σε υποκειμενικούς παράγοντες (τι μας θυμίζει, με ποιον/ποια την ακούσαμε πρώτη φορά, τι διάθεση είχαμε κτλ) παρά σε αντικειμενικούς.

    Έχει ψωμί πάντως ο δίσκος των Portishead, αν και πράγματι κινείται στον ίδιο ρυθμό σε όλη τη διάρκεια. (Αυτό μου άρεσε εμένα!)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s