The Society of the Spectacle

Όταν πρωτοδιάβασα (προσπάθησα να διαβάσω) τη Κοινωνία του Θεάματος πριν περίπου 4 χρόνια θεωρούσα τον εαυτό μου οπαδό της αναλυτικής σκέψης, πρωτογνώριζα φιλοσόφους σαν τον Hume, τον Kant και τον Frege οι οποίοι φρόντισαν να γκρεμίσουν διανοητικές πλάνες αιώνων και να βάλουν σε μια τάξη αυτό το χάος που ονομάζεται φιλοσοφία. Και έπειτα ήρθαν οι Γάλλοι! Μεταμοντερνισμός σου λέει, και εκεί που υπήρχε αίτιο και αποτέλεσμα, πείραμα και παρατηρητής, ομιλία και γραφή τώρα δεν υπάρχει τίποτα και υπάρχουν όλα, καμία διαχωριστική γραμμή, καμία τάξη. Και παρόλο που ήταν τόσο συναρπαστική η ιδέα του Debord, είμαστε και ζούμε σαν θέαμα και θεατές ταυτόχρονα, μετά τις πρώτες παραγράφους το κείμενο κλώτσαγε, τα αναλυτικά αντανακλαστικά μου χτυπούσαν κόκκινο, τα κεφάλαια διαδέχονταν το ένα το άλλο κι όλο και πιο πολύ μου έμοιαζαν με ανούσιες ποιητικές ατάκες – ένα παραμιλητό, καρπός ισχυρού κοκτέιλ μεταμοντέρνων παραισθησιογόνων ουσιών. Σταμάτησα στα μισά, σχεδόν έξαλλος!

Μα να που τα έφερε έτσι ο καιρός και ξανάπεσε στα χέρια μου αυτό το τόσο παρεξηγημένο κείμενο, που πολλοί μιλούν γι’ αυτό μα λίγοι έχουν καταφέρει τελικά να το διαβάσουν, και σελίδα με τη σελίδα καίει τα τελευταία μου εγκεφαλικά κύτταρα. Συνεχίζω να πιστεύω πως αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν στα καλά του όταν το έγραφε, συνεχίζω να παλεύω να διακρίνω ψίχουλα νοήματος πίσω από την ποιητικότητα των παραγράφων του και ακόμα έχω αμφιβολίες πως θα καταφέρω να το τελειώσω χωρίς να παρασυρθώ σε επιφανειακή ανάγνωση. Όμως αυτό το μεταμοντέρνο σκουπίδι έχει μεταμορφωθεί στα μάτια μου στο απόλυτο μανιφέστο του σύγχρονου κόσμου. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο που να περιγράφει καλύτερα τη πραγματικότητα που μας περιβάλλει. Κι αν η δομή του είναι τόσο χαοτική, ίσως τελικά να μην υπάρχει καλύτερος τρόπος να περιγράψεις τη πραγματικότητα από αυτόν τον τόσο συναρπαστικό μα τόσο δυσεπίλυτο γρίφο.

Κι έτσι για να πάρετε μια ιδέα σας παραθέτω τις πρώτες πέντε παραγράφους (τα εύκολα) με τις οποίες ξεκινάει το κείμενο:

1 In societies dominated by modern conditions of production, life is presented as an immense accumulation of spectacles. Everything that was directly lived has receded into a representation.

2 The images detached from every aspect of life merge into a common stream in which the unity of that life can no longer be recovered. Fragmented views of reality regroup themselves into a new unity as a separate pseudoworld that can only be looked at. The specialization of images of the world evolves into a world of autonomized images where even the deceivers are deceived. The spectacle is a concrete inversion of life, an autonomous movement of the nonliving.

3 The spectacle presents itself simultaneously as society itself, as a part of society, and as a means of unification. As a part of society, it is the focal point of all vision and all consciousness. But due to the very fact that this sector is separate, it is in reality the domain of delusion and false consciousness: the unification it achieves is nothing but an official language of universal separation.

4 The spectacle is not a collection of images; it is a social relation between people that is mediated by images.

5 The spectacle cannot be understood as a mere visual deception produced by mass-media technologies. It is a worldview that has actually been materialized, a view of a world that has become objective.

The Society of the Spectacle by Guy Debord

Advertisements

3 responses to “The Society of the Spectacle

  1. Και εξαιρετικό και πότε τα έγραφε, ε…

  2. anonymous

    How to talk like a Situationist

    1. Learn French. No self-respecting situationist would dream of not knowing it.
    2. Always use the most obscure language possible. Get lots of big scholarly words from a dictionary and use them often.
    Poor: “Things are bad.”
    Better: “The formative mechanism of culture amounts to a reification of human activities which fixates the living and models the transmission of experience from one generation to another on the transmission of commodities; a reification which strives to ensure the past’s domination over the future.”
    3. In particular, the words “boredom” (as in “there’s nothing they won’t do to raise the standard of boredom”), “poverty” (of the university, of art), and “pleasure” are important tools in the young situationist’s kit, and use of them will greatly enhance your standing in the situationist community.
    4. Make frequent reference to seventy year-old art movements like Dada and Surrealism. Work the subject into your conversations as often as possible, however irrelevant.
    5. Vehemently attack “The University” and “Art” whenever possible (phrases like “the scrap-heap of Art” or “the stench of Art” are particularly effective). Attend as prestigious a school as possible and make sure your circle of friends contains no less than 85% artists.
    6. Cultivate a conceit and self-importance bordering on megalomania. Take credit for spontaneous uprisings in far-flung corners of the world, sneer at those who oppose or disagree with you.
    7. Denounce and exclude people often. Keep your group very small and exclusive — but take it for granted that every man, woman, and child in the Western Hemisphere is intimately familiar with your work, even if no more than ten people actually are.
    8. Detournement: Cut a comic strip out of the paper (serious strips like ‘Terry and the Pirates’ and ‘Mary Worth’ are preferred), and change the dialogue. Use lots of situationist language. What fun!
    9. Use Marxian reverse-talk. This is a sure-fire way of alerting people to the fact that you are a situationist or are eager to become one: “the irrationality of the spectacle spectacularises rationality,” “separate production as production of the separate.”
    10. Invoke “the proletariat,” factories, and other blue-collar imagery as often as possible, but do not under any circumstances asociate with or work with real proletarians. (Some acceptable situationist jobs are: student, professor, artist.)
    11. By all means avoid such repugnant proletarian accoutrements as: novelty baseball hats, rock group T-shirts, ‘Garfield’ or ‘Snoopy’ posters (no matter how “political”), and vulgar American cigarettes like ‘Kent’ or ‘Tareyton’.

  3. @Evangelos: Τρομαχτικό μάλλον! Καλά, έχω φάει κόλλημα, όσο διαβάζω τόσο τρομάζω!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s