Monthly Archives: January 2008

Βρωμίσαμε…

Το καλάθι των αχρήστων μου δεν είναι τόσο μεγάλο για να χωρέσει όλα τα σκουπίδια αυτού του τόπου. Ακόμα και αν φτιάχναμε το μεγαλύτερο σκουπιδοτενεκέ του κόσμου, θα ξεχίλιζε. Τόσοι και τόσοι θα κέρδιζαν με την αξία τους μια θέση εκεί μέσα. Και σίγουρα ο πάτος θα έπρεπε να είναι πολύ βαθιά. Σκεφτόμουν τη λύση της χωματερής, αλλά τότε μάλλον θα μολύναμε ανεπανόρθωτα το περιβάλλον…

Advertisements

Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης Ι

Σκηνή 1

Κορδωμένοι δημοσιογράφοι, σε παράθυρα, σε τραπέζια, σε πάνελς, το μάτι τους γυαλίζει, ροζ υπονοούμενα, συναδελφικές μπηχτές, σεξ – χρήμα – εξουσία, τα μέσα έκαναν ποδαρικό στο 2008 με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Κεντάνε, ζωγραφίζουν, πως το λέμε… το απόλυτο σόου!

Σκηνή 2

Καημένοι πολιτικοί, πασχίζουν ακόμα να διαφημιστούν δυσφημίζοντας τον εαυτό τους, αυτή τη φορά χωμένη σε μια γωνίτσα του πλάνου, στο ρόλο που μάλλον τους ταιριάζει περισσότερο από κάθε άλλο, ταπεινοί σχολιαστές των media, του πολέμου των συγκροτημάτων, ένος στημένου παιχνιδιού που κάποτε νόμιζαν πως ήταν βασικοί πρωταγωνιστές.

Σκηνή 3

Τηλεθεατές βουβοί, βουλιαγμένοι στον καναπέ, μέσα στην ατέλειωτη αποχαύνωση το μάτι τους παίζει, κάτι είδαν, κάτι πρόσεξαν, το έπιασαν το υποοούμενο, την κατάλαβαν την μπηχτή, χα, σε τσάκωσα πονηρέ πολιτευτή, τη πάτησες ανόητε δημοσιογραφίσκε, τώρα νομίζει πως ξέρει το παιχνίδι, τώρα τον αφήσαν να πιστεύει πως είναι insider, πως δεν τον εξαπατούν πια, δεν του γλιτώνουν – ξεσκεπάστηκαν!

H κοινή γνώμη φυσικά καταλαβαίνει. Ξέρει ότι αυτή τη στιγμή, σε κυβερνητικά, δικαστικά, εκδοτικά, δημοσιογραφικά γραφεία, γίνονται τα αληθινά παζάρια, ασκούνται οι πραγματικοί εκβιασμοί, προσφέρονται τα αμοιβαία ανταλλάγματα και κλείνονται οι πραγματικές συμφωνίες. Tα ντιλ γίνονται αλλού. Στις οθόνες των τηλεοράσεων εκτυλίσσονται μόνο οι πολιτικές και προσωπικές επικοινωνιακές στρατηγικές άμυνας που θα συσκοτίσουν και θα μπερδέψουν τα πράγματα. Eλπίζοντας πως η κοινή γνώμη, όπως συνηθίζει, θα ασχοληθεί περισσότερο με ένα λουρί σκύλου και έναν κρατικό αξιωματούχο στα τέσσερα. Oι αδύναμοι κρίκοι με συνοπτικές διαδικασίες θα εξοντωθούν. Kλεισμένοι στον Kορυδαλλό, σ’ έναν ακάλυπτο, στις ρόδες ενός φορτηγού. Aς πρόσεχαν. Tο παιχνίδι έχει κινδύνους. Kάθε νέο επεισόδιο είναι πιο απροκάλυπτο, πιο σκληρό, πιο επαγγελματικό από το προηγούμενο. Eκβιασμοί, δολοφονίες κρατικών λειτουργών, αυτοκτονίες κυβερνητικών στελεχών. Kαθώς η ταινία της παρακμής φτάνει στο τέλος, το φινάλε γίνεται όλο και πιο άγριο.

Φώτης Γεωργελές, Athens Voice

Μονό για αυτό το η κοινή γνώμη φυσικά καταλαβαίνει έχω μερικές μικρές αμφιβολίες. Όχι για το αν μπορεί, αλλά για το αν θέλει.

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford

Όταν η Αυγή είδε το Sunshine, μου είπε πως ελπίζει ταινίες σαν αυτή και το Children of Men να παρακινήσουν κι άλλους εκεί πέρα στη Δυτική Ακτή να φτιάξουν τόσο καλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Να ξαναανακαλύψουν την ουσία της επιστημονικής φαντασίας.

Όταν βγήκαμε από την αίθουσα του Απόλλωνα το Σάββατο το βράδυ ήθελα να της πω πως ελπίζω κι εγώ να αποτελέσει ένα τέτοιο παράδειγμα Η Δολοφονία Του Τζέσε Τζέιμς Από Το Δειλό Ρόμπερτ Φόρντ. Όπως και το Zodiac, έτσι κι αυτή, είναι μια σταγόνα γάλα μέσα στις μύγες του αμερικάνικου σινεμά.

Δεν ξέρω ακριβώς τι είναι αυτό που κάνει τις δύο αυτές ταινίες να μοιάζουν μεταξύ τους. Αισθάνομαι όμως πως έχει να κάνει με το ότι μιλάνε για τους ανθρώπους και τις επιλογές τους με τρόπο καθαρό και ουσιαστικό, χωρίς σεναριακά κολπάκια, δίχως την ανάγκη για φτηνή επίδειξη, πέρα από το καλό και το κακό, το ηθικό και το ανήθικο, χωρίς να τις ενδιαφέρει το τι και το πως, αλλά το γιατί, αφήνοντάς σε να ψάξεις και να καταλάβεις τις αιτίες των επιλογών τους μόνος σου, και τελικά μαθαίνοντάς σε δυο τρία πράγματα ακόμα και για τον ίδιο σου τον εαυτό. Αφηγούνται μια ιστορία, ή ένα παραμύθι, κι όμως σου μιλάνε για την αληθινή ζωή και τους αληθινούς ανθρώπους – αν μπορείς να τις ακούσεις!

Όπως και να ‘χει, η Δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς από το δειλό Ρόμπερτ Φόρντ είναι ένα αισθητικό αριστούργημα, άψογη και ποιητική σκηνοθεσία, ο Μπραντ Πιτ στο καλύτερο ίσως ρόλο της καριέρας του, και ο Κέισι Άφλεκ ένας σπουδαίος “δειλός Φόρντ”, κάτω από την μουσική που έγραψε το Nick Cave (ο οποίος κάνει εμφάνιση έκπληξη στη ταινία!) με τον Warren Ellis και πραγματικά σου σφίγγει το στομάχι (αν και το δικό μου σφίγγει πολύ εύκολα).

Χρώματα

Kantouni colour, originally uploaded by sbouboux.

Είχε περισσέψει λίγη μπογιά και επειδή δεν είχαν τι να την κάνουν άρχισαν να χρωματίζουν τον πεζόδρομο…

1st barcamp in Athens!

Μια πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία που αφορά το χώρο των New Media (και όχι μόνο) θα λάβει χώρα το Φεβρουάριο στην Αθήνα. Δεν ξέρω αν είναι η πρώτη στο είδος της αλλά σίγουρα είναι καινοτόμα σαν ιδέα. Βασισμένο πάνω στη φιλοσοφία των wikis, το Media Camp Athens σκοπεύει να διοργανώσει το 1ο Βarcamp στην Αθήνα.

Το MediaCampAthens σκοπεύει να ενώσει ενθουσιαστές των new media, ερεύνητες, μαθητές και επαγγελματίες για να μοιραστούν απόψεις και ιδέες για την παρούσα κατάσταση και το μέλλον του διαδικτύου, των καλών τεχνών, new media, interactive adveritsing και marketing − μέσα σε μια μέρα. Το MediaCampAthens ελπίζει να προσφέρει νέες ευκαιρίες εντός του κλάδου των new media στην Αθήνα. Τα θέματα μπορούν να περιλαμβάνουν τα εξής (και διάφορα άλλα επίσης). Web 2.0, πρωτοποριακές ιδέες, design, interactive advertising, wi-fi, mobile media/κινητή τηλεφωνία, business και marketing κτλ.

Τι είναι το Barcamp;

Πρόκειται για ένα είδος αντι-συνεδρίου, δηλαδή ένα συνέδριο στο οποίο ο σχεδιασμός, οι ενότητες και το περιεχόμενο δημιουργούνται και σχεδιάζονται από τους ίδιους τους συμμετέχοντες σε αυτό.

When you come, be prepared to share with barcampers.
When you leave, be prepared to share it with the world.

The Rules of Bar Camp

1st Rule: You do talk about Bar Camp.

2nd Rule: You do blog about Bar Camp.

3rd Rule: If you want to present, you must write your topic and name in a presentation slot.

4th Rule: Only three word intros.

5th Rule: As many presentations at a time as facilities allow for.

6th Rule: No pre-scheduled presentations, no tourists.

7th Rule: Presentations will go on as long as they have to or until they run into another presentation slot.

8th Rule: If this is your first time at BarCamp, you HAVE to present. (Ok, you don’t really HAVE to, but try to find someone to present with, or at least ask questions and be an interactive participant.)

Πότε και που;

Το Barcamp θα πραγματοποιηθεί το Σαββατο, στις 23 Φεβρουαρίου σε χώρο (στην Αθήνα) που θα ανακοινωθεί σύντομα. Αφορά όλους τους επαγγελματίες του χώρου, φοιτητές ή όσους γοητεύονται από το (τα) αντικείμενα και θα ήθελαν να συνεισφέρουν σε αυτό με όποιο τρόπο εκείνοι θεωρούν πως μπορούν (ομιλία, παρουσίαση ή ενεργή συμμετοχή σε αυτό). Η επιτυχία του εξαρτάται αποκλειστικά από τους συμμετέχοντες σε αυτό.

Ενδεικτική λίστα συμμετεχόντων:

1. Crystal M. Ginn
2. Vassilis Fourniadis
3. Nikos Drandakis

4. Maria Patsi
5. Alexandros Mylopoulos

6. Stella Arabatzi
7. Charis Tsevis

8. Nektarios Sylligardakis

9. Costas Vlachakis

10. Katerina Kotsana
11. Costas Vanis

12. Evangelos Liotzis

Καλή επιτυχία λοιπόν!

| Media Camp Athens site | Facebook Group |

Desktopography

|Classic by Pete Harrison|

Η επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή μου είναι πια αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μου. Όπως το ταβάνι πάνω από το κρεβάτι μου, η θέα από το παράθυρο, η διαδρομή Ζωγράφου – Κέντρο, έτσι κι αυτή. Είναι η διαδρομή από το ένα πρόγραμμα στο άλλο, τη χαζεύω όταν προσπαθώ να σκεφτώ κάτι, ή όταν δεν σκέφτομαι τίποτα απολύτως, εκτίθεμαι στη θέα της όλο και περισσότερο χρόνο μέσα στη μέρα. Αναπόφευκτα επηρεάζει τη διάθεσή μου – είτε υποστηρίζω, είτε όχι τις φιλοσοφίες τύπου Feng Shui!

Είμαι και λίγο ιδιότροπος όμως, δε θέλω όποια κι όποια εικόνα σαν ταπετσαρία (wallpaper). Όταν βλέπω την επιφάνεια εργασίας της αδερφής μου, με ηλίθιους ποπ σταρ, σε κακόγουστες πόζες και μάλιστα παραμορφωμένους για να καλύπτουν όλη την επιφάνεια της οθόνης – αχ, με πιάνει η καρδιά μου. Έχω πραγματικά κουραστεί να βλέπω πρόσωπα σε επιφάνειες εργασίας, δεν αντέχω να με κοιτάζουν κάθε τρεις και λίγο, όσο γλυκά και ανέμελα κι αν είναι τα πρόσωπά τους. Επίσης δεν μπορώ άλλο τις ντιζαϊνιές, glows, spatters, vector υπερθέαμα (τα λατρεύω αλλά όχι συνέχεια μπροστά μου – έλεος).

Γενικά αυτό που θέλω (και που πιστεύω πως με απολύτως αντικειμενικά κριτήρια είναι το ιδανικό – τσσσ!) είναι ένα σχετικά ουδέτερο background, να μη μου αποσπά την προσοχή όταν δεν χρειάζεται αλλά ταυτόχρονα να είναι ένα παράθυρο (έστω κι ονειρικό) διαφυγής όταν το έχω ανάγκη. Ζητάω πολλά;

Το Desktopography αποδείχθηκε η πιο απρόσμενη και ευτυχής λύση στο πρόβλημά μου. Πρόκειται για ένα project – έκθεση στο οποίο συμμετέχουν designers από όλο τον κόσμο σχεδιάζοντας wallpapers με θέμα τη φύση.

Designers spent around 90% of their waking life in front of a computer so the most appealing genre of a wallpaper would be one that has beautiful design mixed with all the important aspects of being outdoors.

Μέσα στις 3 εκθέσεις του Desktopography και τα περισσότερα από 70 wallpapers, σίγουρα θα βρεις αυτό που ταιριάζει και σε σένα!

Ανάμεσά τους κι εκείνο του δικού μας Στράτου Αγιάνογλου.

|Solarrise by Stratos Agianoglou|

(via Ubersuper)

100 posts on WordPress

Αυτό είναι το 100 post μας στο WordPress, επετειακό και πιο αυτοαναφορικό από όλα!!!