Από το ημερολόγιο ενός κατατρεγμένου

Παρακολουθούσαμε επί εικοσιεπταώρου βάσεως κρυμμένοι σε ένα ντουλάπι στο Μαξίμου, πριν εξασφαλίσουμε μια σελίδα από το ημερολόγιο του πρωθυπουργού. Ιδού:

Είμαι ο καταλληλότερος, είμαι ο καταλληλότερος, είμαι ο καταλληλότερος. Από εκείνη την ημέρα που ο χοντρός πήδηξε από το παράθυρο, ο γιατρός μου έχει πει να σκέφτομαι θετικά και να αποφεύγω τις συγκινήσεις. Μου πρότεινε επίσης να πάω κάνα ταξιδάκι για να ξεχαστώ λιγάκι και γιατί χρειάζομαι τον καθαρό αέρα.

Χριστουγεννιάτικα πήρα τη Νατάσσα και αρχίσαμε να προχωράμε. Φτάσαμε μέχρι τα Γρεβενά. Εκεί ήλπιζα να αποκλειστούμε από τα χιόνια, αλλά που τέτοια τύχη. Ταξίδεψα μέχρι τη χώρα των παχύδερμων ιερών αγελάδων, στις μακρινές Ινδίες. Αλλά μόνο φωτιές μου άναψε αυτό το ταξίδι. Η Νατάσσα φαγώθηκε να της χτίσω ένα σπίτι σαν το Ταζ Μαχάλ, στη Ραφήνα. Είδα κι έπαθα να τη συνεφέρω. Γιατί με ποιο πρόσχημα θα το έχτιζα; Ως αναψυκτήριο; Και να με έτρωγε και εμένα καμία σαν τη Φάνη; Ως μνημείο πολιτιστικό; Ναι, τώρα που γίνεται της πουτάνας στο υπουργείο πολιτισμού αυτό θα μας έλειπε.

Έτσι στο ταξίδι μου στην Τουρκία ήθελα να την αφήσω σπίτι. Κι ας φώναζε καθώς έκλεινα την εξώπορτα «Πάλι μόνος σου με το θηλυκό Μητσοτάκη θα ταξιδέψεις; Θα σε φάει αυτή κακομοίρη μου, το είδα στο όνειρο…». Υπέκυψα και την  πήρα μαζί, αλλά την κλείδωσα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου.

Και πάλι καλά, γιατί εδώ στη χώρα του κουμπάρου μου βρήκα την ησυχία μου. Αν δεν ήταν κι αυτό το ιμάμ μπαϊλντί που μου έκατσε βαρύ στο στομάχι, θα ήταν όλα τέλεια. Άσε που τους άφησα όλους τους μπαγάσηδες με ανοιχτό το στόμα στις ομιλίες μου. Η αλήθεια είναι ότι το έχω το αγγλικό ο άτιμος. Αλλά και στα ανατολίτικα παζάρια, άλλοι έχουν το όνομα και άλλοι τη χάρη. Ο κουμπάρος όλο για την Κύπρο μίλαγε, για κάτι βράχια με κατσίκες στο Αιγαίο και για κάποιους δικούς του που μένουν στη Θράκη. Μόλις όμως του μίλησα για τη Χάλκη και το Πατριαρχείο τον αποστόμωσα. Δεν ήξερε τι να πει μετά από αυτό, την ουρά στα σκέλια που λένε. Αλλά το κορυφαίο ήταν όταν τους ανέλυσα τις αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκεί οι τούρκοι «κλάσανε μέντες».

Αχ να ήταν κάπου εδώ και ο φίλος μου ο Γιωργάκης. Τον θυμάμαι πριν λίγα χρόνια που έριχνε τις ζεϊμπεκιές του εδώ κοντά και τον νοσταλγώ. Έχει μπλέξει και αυτός με έναν χοντρό και φοβάται, τώρα που είναι επιδημία, μην πηδήξει πάνω του καμιά μέρα και τον πλακώσει. Κρίμα πάντως γιατί είναι πολύ καλό παιδί ο Γιωργάκης. Χωρίς αυτόν δεν ξέρω που θα ήμουν σήμερα. Ποιος ξέρει μπορεί να είχε βγει αληθινό το όνειρο της Νατάσσας και να με είχε φάει ο θηλυκός Μητσοτάκης.

Το κακό είναι ότι γυρίζω στην Αθήνα. Εκεί όπου όλοι θα ρωτάνε αν είδα το dvd. Εγώ δε βάζω τέτοια πράγματα σπίτι μου. Μια φορά έφερα το «Θερμοί γραμματείς: Αποστολή στην Άγρια Στύση» που είχε αφήσει κάποιος στο Μαξίμου (κομιστή τον φώναζαν, εγώ έτσι τον θυμάμαι). Είχε και ωραία υπόθεση με γκόμενες, μίζες εκβιασμούς, σκάνδαλα και πιστολίδι, αλλά η Νατάσσα κόντεψε να σηκώσει τη γειτονιά στο πόδι μόλις το είδε, φωνάζοντας «τρελάθηκες θα τα ακούσουν τα παιδιά και θα τους δημιουργηθούν τραύματα».

Δε μου πάει η καρδιά να γυρίσω στην πατρίδα και να ακούω όλους αυτούς να ξεκατινιάζονται. Αλλά έχω δώσει εντολή στον Θοδωρή να μου οργανώσει μια μακρινή περιοδεία. Οπουδήποτε. Όσο πιο μακριά τόσο πιο καλά. Ο γύρος της Ωκεανίας καλός μου ακούγεται. Τις προάλλες έμαθα ότι για να ταξιδέψεις στην Ανταρκτική με καράβι από την Αυστραλία, χρειάζεσαι 2,5 μήνες. Δηλαδή πέντε μήνες μακριά. Θα το έχω υπόψη μου, αν σφίξουν κι άλλο οι κώλοι τα πράγματα στην Ελλάδα.

Υ.Γ.: Να θυμηθώ πριν φύγω να παραγγείλω 10 50 κομμάτια κεμπάπ μη με πιάσει καμιά δείλια στο δρόμο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s