The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford

Όταν η Αυγή είδε το Sunshine, μου είπε πως ελπίζει ταινίες σαν αυτή και το Children of Men να παρακινήσουν κι άλλους εκεί πέρα στη Δυτική Ακτή να φτιάξουν τόσο καλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Να ξαναανακαλύψουν την ουσία της επιστημονικής φαντασίας.

Όταν βγήκαμε από την αίθουσα του Απόλλωνα το Σάββατο το βράδυ ήθελα να της πω πως ελπίζω κι εγώ να αποτελέσει ένα τέτοιο παράδειγμα Η Δολοφονία Του Τζέσε Τζέιμς Από Το Δειλό Ρόμπερτ Φόρντ. Όπως και το Zodiac, έτσι κι αυτή, είναι μια σταγόνα γάλα μέσα στις μύγες του αμερικάνικου σινεμά.

Δεν ξέρω ακριβώς τι είναι αυτό που κάνει τις δύο αυτές ταινίες να μοιάζουν μεταξύ τους. Αισθάνομαι όμως πως έχει να κάνει με το ότι μιλάνε για τους ανθρώπους και τις επιλογές τους με τρόπο καθαρό και ουσιαστικό, χωρίς σεναριακά κολπάκια, δίχως την ανάγκη για φτηνή επίδειξη, πέρα από το καλό και το κακό, το ηθικό και το ανήθικο, χωρίς να τις ενδιαφέρει το τι και το πως, αλλά το γιατί, αφήνοντάς σε να ψάξεις και να καταλάβεις τις αιτίες των επιλογών τους μόνος σου, και τελικά μαθαίνοντάς σε δυο τρία πράγματα ακόμα και για τον ίδιο σου τον εαυτό. Αφηγούνται μια ιστορία, ή ένα παραμύθι, κι όμως σου μιλάνε για την αληθινή ζωή και τους αληθινούς ανθρώπους – αν μπορείς να τις ακούσεις!

Όπως και να ‘χει, η Δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς από το δειλό Ρόμπερτ Φόρντ είναι ένα αισθητικό αριστούργημα, άψογη και ποιητική σκηνοθεσία, ο Μπραντ Πιτ στο καλύτερο ίσως ρόλο της καριέρας του, και ο Κέισι Άφλεκ ένας σπουδαίος “δειλός Φόρντ”, κάτω από την μουσική που έγραψε το Nick Cave (ο οποίος κάνει εμφάνιση έκπληξη στη ταινία!) με τον Warren Ellis και πραγματικά σου σφίγγει το στομάχι (αν και το δικό μου σφίγγει πολύ εύκολα).

Advertisements

3 responses to “The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford

  1. μαϊστα, υποσχομενη η ταινια, πολυ υποσχομενη. Το Sunshine αν και απο επιστημονικης πλευρας δεν ελεγε πολλα, απο την μερια της φαντασιας ηταν θαυμασιο, ηταν αισθητικα πανεμορφο.

    Το Ζοντιακ επισης πολυ καλο, αν και να πω την αληθεια και σε αυτο και στο Sunshine κατι μου ελειπε…

  2. SG, πράγματι μου το έχουν πει κι άλλοι, ότι κάτι έλειπε από το Ζοντιακ (κυρίως) και ως ένα βαθμό νομίζω το καταλαβαίνω.

    Φοβάμαι πως τα τελευταία χρόνια το αισθητικό μέρος της ταινίας έχει καθοριστική επίδραση σε μένα, σε βαθμό αποπλάνησης.

    Όμως αυτό το “κάτι μου έλειπε”, αυτή η μετέωρη αίσθηση του “και τώρα τι έγινε” κατά ένα πολύ περίεργο τρόπο (που μάλλον ξεφεύγει από τα κινηματογραφικά κριτήρια κι έχει να κάνει περισσότερο με τη δική μου ψυχική διάθεση) αποτελεί για μένα ένα από τα συν της ταινίας. Κατά κάποιο τρόπο το βλέπω σαν μια αντανάκλαση του πραγματικού κόσμου, μιας και νομίζω πως έτσι είναι και η ζωή – ποτέ δεν σου αφήνει το αίσθημα του ολοκληρωμένου (ή σχεδόν ποτέ).

    Αλλά αυτή είναι η δική μου ματιά…

    Όπως και να ‘χει όμως, η Δολοφονία… είναι σίγουρα πιο “ολοκληρωμένη” ταινία από το Ζοντιακ και το Sunshine, trust me!

  3. Pingback: Connecting News, Commentaries and Blogs at NineReports.com -

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s