Εσωστρέφεια 2

γιατί είμαι τόσο φοβισμένος
όλο ζητάω ίχνη να βαδίσω
μα στο τέλος πάντα μετανιώνω
δεν είναι αυτό για μένα
και πάντα ανέτοιμος βρε παιδάκι μου
σήμερα αύριο μεθαύριο
οι μέρες κυλούν, οι ζωές κυλούν
εσύ μου μιλάς κι όμως δεν ακούω τίποτα
λέξεις μικρές, λέξεις που με τρομάζουν
μέλλον, πάθος, αγάπη, ζωή
μικρός είμαι ακόμα, όλη η ζωή μπροστά μου
ποιος λέει όχι
αλλά και πάλι, και πάλι
εκείνη η φωνούλα σου σπάει τ’ αυτιά
κάθε φορά που λέμε καληνύχτα
λίγο πριν, λίγο μετά, τότε με πιάνει
αβοήθητος και φοβισμένος
σα να θέλω, μα να μη θέλω αρκετά
σα να ξέρω, μα να μην το αποδέχομαι
τι μπορεί να λέει αυτό για μένα
εικόνες, εικόνες και ήχοι
διάσπαρτες, ασύνδετες
δικές μου, κι όμως κάποιου άλλου
κάπου ανάμεσα καταστρώνω σχέδια
δεν θα με βγάλει πουθενά αυτό
είναι όμως το μόνο που ξέρω
να κάνω τόσο καλά..?

Advertisements

Comments are closed.