Το λιμάνι της Πάτρας και οι Αφγανοί (part 1)

Η μιζέρια την επαρχίας μου χτυπά τη πόρτα κάθε φορά που γυρίζω για λίγο στη Πάτρα. Τοκ, τοκ, είναι κανείς εδώ; Όχι ευχαριστώ, πήραμε, πήραμε…

Η μιζέρια της επαρχίας λοιπόν είναι διαφορετικής ποιότητας από εκείνης της Αθήνας, έτσι τουλάχιστον την καταγράφουν οι δικοί μου αισθητήρες. Είναι ένα ιδιαίτερο σπορ στο οποίο επιδίδονται με ζήλο οι περισσότεροι, μέρη του οποίου αποτελούν η γκρίνια (για όλα φταίνε οι άλλοι, όλοι μας χρωστάνε), το γλείψιμο (καλώς ήρθες υπουργάρα) και η αρπαχτή (το λένε και οικονομική ανάπτυξη της περιοχής). Μόνιμος αντίπαλος είναι το γνωστό πια αθηναϊκό κράτος!

Δεν χρειάζεται να ψάξει πολύ κανείς για να εντοπίσει αυτή τη μιζέρια, έρχεται και τον βρίσκει από μόνη της, αρκεί να ρίξει μια ματιά κανείς στα τοπικά μέσα – τηλεόραση, εφημερίδες. Κάθεσαι να δεις ένα δελτίο ειδήσεων ή ανοίγεις μια εφημερίδα και αυτό ήταν: σε παίρνει η μπόχα από τη μύτη και δεν σ’ αφήνει μέχρι να βρεθείς σε απόσταση ασφαλείας από επίμαχο αντικείμενο.

Για να μην θεωρητικολογώ όμως, ας μπω στο ψητό που είναι στην προκειμένη περίπτωση έχει τίτλο: «Το λιμάνι της Πάτρας και οι Αφγανοί». Οι πληροφορίες που μπόρεσα να βρω (μιας και το διαδίκτυο είναι ακόμα εξωτική λέξη για τα περιφερειακά μέσα προέρχονται από εδώ, εδώ κι εδώ (συν όσα – λίγα- γνωρίζω κι εγώ για το θέμα).

Η ιστορία έχει ως εξής, 6 χρόνια πριν για όσους δεν το θυμούνται ο Μπους, ο Μπλερ και η παρέα τους – με την παθητική συμμετοχή πολλών περισσότερων κρατών, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα (δεν κρίνω το γεγονός, απλά το επισημαίνω) – εισέβαλαν στη μακρινή χώρα του Αφγανιστάν και στη συνέχεια του Ιράκ, κάνοντας τους ήδη δυστυχισμένους πολίτες τους, ακόμα πιο δυστυχισμένους (όσους κατάφεραν να επιβιώσουν), οι οποίοι με τη σειρά τους, μην έχοντας πολλές επιλογές, αποφασίζουν (όλο και συχνότερα πια, εδώ μάλλον έχει δίκιο ο υπουργός Εσωτερικών) να ψάξουν για μια πιο ανθρώπινη ζωή στην εύπορη Δύση. Μετά από ένα μακρινό κι επικίνδυνο ταξίδι κι αφού έχουν πληρώσει το κάθε λαθρέμπορο με ότι έχουν και δεν έχουν φτάνουν (όσοι καταφέρουν να μείνουν ζωντανοί) στην όμορφη Ελλάδα μας. Η οποία τις περισσότερες φορές είναι απλά ένας ενδιάμεσος σταθμός προς τον τελικό προορισμό τους. Έτσι μπαίνουν από το Αιγαίο ή τον Έβρο και καταλήγουν στην Πάτρα και την Ηγουμενίτσα ώστε να φύγουν από εκεί για Ιταλία. Αυτά για πολλοί κάνουν πως τα ξεχνάνε…

Πίσω στη Πάτρα λοιπόν, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που καταφτάνουν κάθε μέρα, χρειάζονται ένα μέρος για να ξεκουραστούν, να βρούνε τους συμπατριώτες τους και να περιμένουν να βρουν ένα τρόπο (να τρυπώσουν σε καμιά νταλίκα – κρυφά ή επί πληρωμή – ως επί το πλείστον). Αυτό το μέρος έμελλε να είναι η οδός Ηρώων Πολυτεχνείου, ο παραλιακός δρόμος της Πάτρας.
End of Part 1 | Go to part 2

Advertisements

3 responses to “Το λιμάνι της Πάτρας και οι Αφγανοί (part 1)

  1. Pingback: Το λιμάνι της Πάτρας και οι Αφγανοί (Part 2) « Words Attack

  2. αριστεριστης

    ΕΙΣΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΦΓΑΝΟΙ? ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΑΣΗ ΛΟΙΠΟΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ‘ελληνων’ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΤΩΝ ΣΤΟ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ.

  3. καλά ρε αριστεριστή, κόψε κάτι!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s