Μοντέλα ακτιβισμού: εσύ πως θα σώσεις τον κόσμο;

Κάποτε ο θείος Μπακούνιν κι ο θείος Μαρξ καλούσαν τους εργάτες να διαλέξουν ανάμεσα βόμβες και απεργίες. Σήμερα καλούμαστε να διαλέξουμε ανάμεσα στην κατανάλωση και τη φιλανθρωπία! Παράξενο πράγμα η πρόοδος, ε;

Από τη μια πλευρά ο Bono, η Oprah και το κοινό τους με κόκκινα μπλουζάκια να χτυπάνε παλαμάκια και να αυτοθαυμάζονται με ταπεινοφροσύνη (πάντα) για την καινούργια καλή άξια μίμησης πράξη τους, αφού τα κόκκινα μπλουζάκια είναι της καμπάνιας – πρωτοβουλίας (RED), να αγοράσουν φάρμακα για τα παιδιά που πεθαίνουν από AIDS στην Αφρική (διαβάστε το κόκκινο μανιφέστο τους εδώ!). Και δεν είναι μόνο μπλουζάκια, είναι εκατοντάδες προϊόντα με το σήμα (RED), από εσώρουχα μέχρι ipod, έτσι ώστε εσύ μπουνταλά πλην ευαισθητοποιημένε καταναλωτή, παράλληλα με το άδειασμα ενός πολυκαταστήματος να έχεις την ευκαιρία να κάνεις μια επιλογή με τις αγορές σου, την επιλογή να αλλάξεις τον κόσμο! Δεν είναι άλλη μια φιλανθρωπική προσπάθεια, είναι ένα επιχειρηματικό μοντέλο που ικανοποιώντας όλους τους εμπλεκόμενους  – και τους μανιώδεις καταναλωτές, και τα μεγάλα brands και τα παιδάκια στην Αφρική – επιχειρεί να φέρει την αλλαγή. Μα δεν είναι σπουδαία η ελεύθερη αγορά;

Όχι λέει από την άλλη πλευρά η (αντιπαθής στα μάτια μου αλλά εξαιρετικά influential) συγγραφέας του No Logo,  Naomi Klein, δηλώνοντας την υποστήριξή της στην καμπάνια BUY (LESS) CRAP, η οποία αφήνει να εννοηθεί πως όλα τα παραπάνω είναι ένα ακόμα διαφημιστικό κόλπο και μας καλεί να μην αγοράζουμε RED προϊόντα αλλά να δώσουμε τα χρήματα απευθείας στις οργανώσεις για τις οποίες προορίζονται. Αντιγράφω από το site:

The mission of BUY (LESS) on an individual level is to provide a means for people to donate directly to charity, to remind the that this is the most efficient way to support a cause, and to inspire less consumption overall. On a policy level, our mission is to raise causemer awareness and provoke public discussions – resulting in explicit transparency standards, the adoption of best practices for all cause related marketing efforts, and leading to greater causumer confidence and more assured revenue streams for charity.

Και η μάχη για την σωτηρία του κόσμου συνεχίζεται…

Υ.Γ. Η δική μου γνώμη συνοψίζεται στη φράση: χωρίς θυσία δεν υπάρχει πρόοδος. Δυστυχώς δεν έχω ούτε το χρόνο, ούτε το μυαλό να γράψω περισσότερα. Για όλο όμως αυτό τον trendy ακτιβισμό που παίζει πολύ τελευταία, δικτυακό και όχι, νομίζω ταιριάζει γάντι η παρακάτω αποστροφή της ψιλικατζούς:

“Και τώρα σου ζητούν μπανεράκια και καμπάνιες και ημέρες περιβάλλοντος και άλλα ανατρεπτικά. Κι εσύ ντρέπεσαι πιο πολύ που κάνανε την ανημπόρια σου κίνημα και επανάσταση. Έφτασε η εποχή, αυτοί που μπορούν στ΄αλήθεια να τρέξουν, να σε μιμούνται στην απραξία από μόδα. Έφτασαν να θεωρούνται δράση τα ντροπιαστικά που κάνεις επειδή δεν μπορείς τα παραπάνω. Έφτασε να φτάνει ένα μπάνερ για όλα. Κατά παραγγελία. Και θα σώσεις τον κόσμο, λένε. Ποιό κόσμο ρε μαλάκες; Εδώ που φτάσαμε είναι πολυτέλεια να καταφέρω να σώσω τον εαυτό μου.”
x-psilikatzou

Advertisements

2 responses to “Μοντέλα ακτιβισμού: εσύ πως θα σώσεις τον κόσμο;

  1. sbouboux

    Το να δίνουμε 10 λεπτά σε αυτόν που κάθεται στο φανάρι, να αγοράζουμε τη μπλουζίτσα που προωθεί μια προσωπικότητα για κάποια καμπάνια μπορεί να είναι κάτι, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα. Λειτουργεί μόνο ως μια προσωρινή επίδειξη φιλανθρωπίας, για να μην το προχωρήσω περισσότερο, κατά πόσο φτάνουν λεφτά που μαζεύονται με διάφορους τρόπους στον προορισμό τους. Όλο αυτό λειτουργεί θα έλεγα σαν τα συγχωροχάρτια που αγόραζαν κάποτε από τον Πάπα. Μας κάνει να νιώθουμε ότι εμείς κάναμε το χρέος μας πριν ξανακλειστούμε στον μικρόκοσμο του σπιτιού μας. Είναι κατά κάποιον τρόπο βολικό για μας, να αγοράσουμε ένα τέτοιο προϊόν για να δείξουμε ότι αντιδράσαμε.
    Η φιλανθρωπία είναι επιχείριση πλέον…

  2. H φιλανθρωπία ήταν εδώ και αιώνες επιχείρηση, και μάλιστα εξαιρετικά προσοδοφόρα – βλέπε Εκκλησία – απλά στις μέρες μπήκαν πολλοί στο παιχνίδι.

    Αυτό που εμένα με ενοχλεί περισσότερο είναι η ιδέα πως μπορούμε να αλλάξουμε το κόσμο χωρίς να αλλάξουμε τον εαυτό μας, πως εμείς θα συνεχίσουμε τη δική μας άπληστη καλοπέραση (είμαστε το προνομιούχο κομμάτι του πλανήτη!) και θα τη διευρύνουμε κιόλας, αλλά ταυτόχρονα μπορούμε να είμαστε ευαισθητοποιημένοι πολίτες, να ενδιαφερόμαστε για τη φτώχεια, το πόλεμο και την καταστροφή του περιβάλλοντος (που φυσικά συμβαίνει κάπου εκεί έξω, όχι όμως στη ζεστή μας φωλιά). Το να επιλέξουμε, αυτό είναι που κανείς δεν αντέχει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s