Destroy Athens: yes, but how?

Πήγα κι εγώ στη Καταστροφή της Αθήνας. Μεσημέρι με απόγευμα. Ο ουρανός με το ζόρι βαστούσε να μην μας κάνει μούσκεμα. Το Γκάζι είχε μια περίεργη, θλιμμένη ομορφιά. Κι οι εκκωφαντικές εκρήξεις της Πρώτης Μέρας μας έβαλαν αμέσως στο κλίμα.

Ας τα πάρουμε ανάποδα όμως. Ας μη μιλήσω κι εγώ για τα τόσα αξιόλογα της Μπιενάλε. Αλλά για τα ανάξια λόγου (ανάξια για μένα, όχι πιθανώς για σένα). Δεν αξίζουν κι αυτά δυο λέξεις; Ας είμαστε λίγο ανατρεπτικοί, το απαιτεί και το πνεύμα της έκθεσης νομίζω.

Η διάρκεια. Μεγάλη, αναμφισβήτητα. 4 ώρες κι αν… Κι αυτό όχι τόσο για το πλήθος των έργων (το οποίο είναι όντως μεγάλο), όσο για το πλήθος των video art και τη δική τους διάρκεια. Για παράδειγμα η εγκατάσταση των The Otolith Group με 13 τηλεοράσεις που έπαιζαν 13 επεισόδια μιας σειράς ντοκιμαντέρ/συζητήσεων 10-15 λεπτών το καθένα ήθελε από μόνη της δύο ώρες. Ήταν πολύ ωραία η ιδέα να αναστήσουν τη χαμένη εκπαιδευτική λειτουργία της τηλεόρασης αλλά πόσο τηλεόραση να δω πια σε μια Μπιενάλε; 2-3 επεισόδια και έφυγα… (ο Καστοριάδης απαραιτήτως σε αυτά!)

Βαθιά ανάσα, είμαι μόνο στην αρχή. Τα video art όμως μόλις αρχίζουν, και αυξάνονται γεωμετρικά στη συνέχεια… Η εποχή της κινούμενης εικόνας απλώνεται μπροστά μου. Πεδίο δόξης λαμπρό για τους σύγχρονους καλλιτέχνες. Η προσδοκίες όμως αρχίζουν και γίνονται υποψίες και οι υποψίες απογοήτευση. Τι κάνω ο μπουζουκόβιος στο Μέγαρο και πως ακούν οι άλλοι τέτοιες ανοησίες; Βρε λες;

Λοιπόν νομίζω πως η σύγχρονη τέχνη μαστίζεται από την εμμονή του σοκ, της αποτύπωσης του αναπάντεχου και ακραίου, δίχως ντροπή, δίχως δισταγμό, δίχως όριο… Όμως ξεχνάνε νομίζω πως ζούμε στην εποχή που έχουν ειπωθεί τα πάντα κι έχουμε δει πολύ περισσότερα από αυτά. Ακόμα κι η Τασούλα από το χωριό βλέπει τηλεόραση! Κι αφού το βάρος πέφτει στο τι θα δείξεις κι όχι στο πως και το γιατί, καταλήγεις στη απόλυτη κοινοτυπία. Η βαρεμάρα της video art, το χασμουρητό της Σύγχρονης Τέχνης.

Ύστερα από ένα μεγάλο αριθμό κοινότυπων σαχλαμαρών – ένας μαύρος τσολιάς να ζουλάει τουρτάκια στη ταράτσα του, ένας άλλος να τραβάει μαλακία έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, δυο γκόμενες να κόβουν βόλτες στη φύση, ένας να ξερνάει και ένας προηγούμενος να αδυνατεί να στήσει 5 πανό στη Κουμουνδούρου, νομίζω πως έχω χάσει πολύ χρόνο και διάθεση για να παρακολουθήσω την υπόλοιπη διαδρομή της έκθεσης. Δεν ξέρω αν έχασα το νόημα, όμως τι διαφορά έχουν αυτές οι προχειροφτιαχμένες ταινιούλες από τις ανοησίες που έχει γεμίσει το YouTube?

Δηλαδή θέλετε να με πείσετε πως δεν υπήρχε τίποτα πιο ανατρεπτικό και πρωτότυπο εκεί έξω, αξιόλογοι κύριοι (και κυρία) επιμελητές από αυτά; Η Καταστροφή της Αθήνα μέσα από την πλήξη; Είναι κι αυτό μια άποψη.

Εντάξει, δεν είμαι και ειδήμων στο θέμα απλά μου τη σπάει. Μου τη σπάει όλα αυτά τα δήθεν μοντέρνα και απελευθερωμένα είναι στην ουσία απίστευτες κοινοτοπίες. Και μου τη σπάει πιο πολύ που μοιάζουν (και δεν πείθομαι εύκολα ότι δεν είναι) τόσο φτωχά και εύκολα, δίχως σκέψη, δίχως ουσία – κυρίως δίχως κόπο και δουλειά. Διαφορετική οπτική γωνία θα μου πείτε…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s