48o Φεστιβάλ Kινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Παρασκευή πρωί, σταθμός Λαρίσης, το δρομολόγιο των 9:20 έχει τρελή πελατεία. Ούτε που κατάλαβα πως πέρασε η ώρα, βουνά, λαγκάδια, κάμποι σε fast forward. Στη Θεσσαλονίκη ήλιος, αχρείαστη η ομπρέλα σκέφτηκα, έκανα λάθος – αλλά δεν πειράζει. Με το Δημήτρη γρήγορα στην Αριστοτέλους για πρόγραμμα κι ύστερα στις 40 εκκλησίες, άκου όνομα, σπίτι για ανασύνταξη.

Αυτή η Ναυαρίνου, τι ομορφιά, τι κτήρια, τι χρώμα… σας χαρίζω όλες τις χάρες της πόλης, αφήστε με εδωπέρα να φωτογραφίζω!

Αρκετές φωτογραφίες μετά, κι ενώ η βροχή έκανε αισθητή την παρουσία της, περνούσαμε τις πύλες του Odeon Platia! Τι σκατά θα γίνει με αυτά τα Multiplex δε ξέρω, αλλά γιατί μου βάλατε τη Πόλη της Ελπίδας εκεί; Απελπίστηκα πριν καν μάθω πως το αριστούργημα του John Sayles είχε ήδη ξεκινήσει…

Βόλτα στη Προβλήτα, πολλές ομπρέλες, κόκκινο χρώμα παντού, ναι είναι αλήθεια πως η περσινή αφίσα του φεστιβάλ μου φάνηκε μαγική, όμως το φετινό κόκκινο είναι αποπλάνηση…

Το επόμενο πρωί, φωτογραφικό σκανάρισμα στη Bauhaus παραμελημένη πλην γοητευτική πανεπιστημιούπολη και μετά στο Ολύμπιον, Baby, its you!, John Sayles χάρηκα ειλικρινά που σε γνώρισα, να κάποιος που ξέρει να αφηγηθεί μια ιστορία!

Κι από χαρά σε λύπη, τι λύπη, θυμό κι απογοήτευση, μα γιατί τελειώσαν τα εισιτήρια για το AFR, κι εγώ που ήμουν, ποιος πολυκατοικία φωτογράφιζα, να πάρει… Το Focus του φεστιβάλ φέτος είναι όλα τα λεφτά και οι ταινίες που παρουσιάζονται top στη λίστα μου για το χειμώνα. Αχ, γιατί να μη μείνω παραπάνω, γιατί να μην έχω λεφτά, γιατί…

William Klein στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, respect! (μέχρι 10/1)

Η ταινία Fugitive Pieces του Τζέρεμι Ποντέσουα δεν μου ακουγόταν – ούτε και ήταν – πολλά υποσχόμενη, καλή, λίγο πιο μελό από όσο βαστούσε η απογοητευμένη μου διάθεση, δυστυχώς όμως ήταν η μόνη με εισιτήρια εκείνο το απόγευμα. By the way, βαριέμαι να ακούω κάθε χρόνο από σκηνοθέτες, παραγωγούς, συμπαραγωγούς και κάθε καρυδιάς αμύγδαλο τη γνωστή καραμέλα – γκρίνια για την έλλειψη υποστήριξης από το κράτος που δήθεν δικαιολογεί την βαρετή μέχρι ύπνου ελληνική παραγωγή. Το «πούτσος και ξύλο» σας θυμίζει κάτι μήπως;

Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις τους ρυθμούς μιας ολόκληρης πόλης να προσαρμόζονται στο φεστιβάλ, ε; Ή μόνο εγώ το είδα αυτό; Μ’ άρεσε πολύ ο κόσμος του φεστιβάλ, η ατμόσφαιρα στη Προβλήτα και στο Ολύμπιον… Τι λύπη να βλέπω τα βουνά, τα λαγκάδια και τους κάμπους να με παίρνουν μακριά από όλα αυτά και να με ξαναρίχνουν στην αγκαλιά της άπληστης Αθήνας. Έχω ακόμα τις φωτογραφίες όμως, ε;

Η τρίτη στη σειρά φωτογραφία αποτελεί τέκνο της καλλιτεχνική ευφυΐας του φίλου μου του Δημήτρη κι όχι αποκύημα της τουριστικής μου σαχλαμάρας! ;-D

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s