Εσείς οι ζωντανοί;

 

Και ξέρω και δεν ξέρω. Μα ποιον στο διάολο νοιάζει τι κάνω εγώ με τη ζωή μου; Μπορεί να κρύβομαι ή απλά μπορεί να μην υπάρχει κανείς για να του εμφανιστώ. Όταν δεν υπάρχει κανείς για να σου σβήσει το φως πριν κοιμηθείς μαθαίνεις να το κάνεις μόνος. Εκπαιδεύεσαι – ταλαιπωρείσαι λίγο καιρό – αλλά που θα σου πάει, στο τέλος γίνεσαι ξεφτέρι. Αυτό που θέλω να πω είναι πως ίσως να μη φταίει που είμαι τόσο μίζερος. Γιατί όλα τελικά είναι θέμα οπτικής. Ίσως και να μην είναι, δεν ξέρω – που να ξέρω εγώ. Εδώ άλλοι κι άλλοι… Όμως στο κάτω κάτω της γραφής όλα έτσι φαίνονται. Τη μια μέρα ακούς Rose McGowan στο λεωφορείο για Ζωγράφου και σκέφτεσαι δε γαμιέται ρε, στη τελική τι έχω να χάσω; Και την επόμενη μια σουβλιά στο σβέρκο κι ένας μαλάκας να κορνάρει και να φωνάζει. Ναι εντάξει, θα πας στη δουλειά σου, θα γλείψεις, θα βλαστημήσεις, θα πάρεις τα λεφτά σου και μετά θα γυρίσεις σπίτι. Πέντε λεπτά πάνω, πέντε κάτω έχει τόση σημασία πια; Και το μετά; Τι γίνεται με το μετά; Ερωτήσεις εκτός χρόνου… Λυπάμαι, περάστε πάλι αύριο. 8 με 2. Προσωπικές ιστορίες δυστυχίας. Καθημερινή μιζέρια κι απελπισία. Ψυχανάλυση. Στο ντιβάνι. Στο τιμόνι. Στον δήθεν φίλο. Στον Johnnie Walker… Τηλεόραση και ηρεμιστικά. Εκείνη η λέξη που δεν τολμάς να πεις. Το πρωί δουλεύεις. Το πρωί δουλεύω. Το πρωί δουλεύουμε. Άντε να τα λέμε, μη χαθούμε… Να κανονίσουμε… Να τα βρούμε… Θα σε πάρω τηλέφωνο… Στο τέλος της μέρας πρέπει πάλι μόνος να κλείσεις το φως. Όμως αύριο;!

Τελικά η νέα ταινία του Roy Andersson με έβαλε σε σκέψεις…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s