This is the Zodiac speaking…

Δεν ξέρω αν πήγα να δω ένα νέο Seven, σίγουρα όμως δεν ήμουν προετοιμασμένος για αυτό το Zodiac… Μια βδομάδα μετά κι αισθάνομαι ακόμα αμηχανία. 

Η τελευταία ταινία του David Fincher έχει να κάνει με έναν κατά συρροή δολοφόνο που έσπειρε το τρόμο (μαζική υστερία αν το προτιμάς) στη Καλιφόρνια των 70’s με να στέλνει επιστολές με γρίφους στις αρχές και τις εφημερίδες της περιοχής απειλώντας για περισσότερους φόνους και την ατελείωτη αναζήτηση της πραγματικής του ταυτότητας. Η υπόθεση βασίζεται στα αληθινά γεγονότα και τις υποθέσεις του Robert Graysmith όπως τις κατέγραψε στα βιβλία του.

 

Αρχικά η ταινία μοιάζει με λεπτομερές ντοκιμαντέρ ή ακαδημαϊκή μελέτη για τα γεγονότα της εποχής. Μια πραγματική καταιγίδα πληροφοριών απλώνεται μπροστά σου για περίπου δυόμιση ώρες, ακριβείς περιγραφές, γρίφοι και πιθανές λύσεις, αναζήτηση προτύπων, υποθέσεις επί υποθέσεων που δεν οδηγούν πουθενά. Κι όλα αυτά μέσα σε ένα σκηνικό ακόρεστης τελειομανίας του Fincher για την πιστή αποτύπωση τόσο της εικόνας, όσο και της ατμόσφαιρας της εποχής των παιδικών του χρόνων.

Όμως αυτό ήταν απλά το περιτύλιγμα από ένα δώρο αγνώστου αποστολέα. Βγαίνοντας από το Μικρόκοσμο στη Συγγρού εκείνο το βράδυ, δεν είχα όρεξη για πολλές κουβέντες με την παρέα, κοιτούσα αφηρημένα τα πρόσωπα των άλλων, τα αυτοκίνητα που περνούσαν, τα φώτα των strip shows, τη παρακμή που βγάζει αυτός ο δρόμος μόλις νυχτώνει, κι όμως δεν ήμουν ακριβώς εκεί. Αυτή βέβαια είναι τυπική συμπεριφορά ενός οπαδού του Fincher μετά από μια ταινία του, όμως δεν ήταν μόνο αυτό, ήξερα πως είχα δει κάτι διαφορετικό από μια φοβερή ταινία, όμως δεν μπορούσα να εντοπίσω τι ήταν αυτό.

 Όλες οι ταινίες του Fincher είναι σα σκοτεινά σύγχρονα παραμύθια, στις παρυφές του κόσμου έτσι όπως εμείς τον ξέρουμε, σε βάζουν να σκεφτείς απ’ την ανάποδη για να σου δείξουν αυτό που μέσα στη ρουτίνα της ζωής σου δε βλέπεις. Όλες εκτός από αυτή… 

Γιατί το Zodiac δεν είναι πια άλλο ένα παραμύθι. Είναι η αλήθεια, έτσι όπως τη βλέπεις κάθε μέρα εκεί έξω, όπως τη βιώνεις. Δεν ευθύνεται για αυτό το ότι βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Όχι, όχι, είναι πολλά παραπάνω. Η μελέτη του Fincher τελικά, δεν αφορά τα γεγονότα μιας εποχής αλλά (για να το θέσω κάπως βαρύγδουπα) την ανθρώπινη συνθήκη. Δεν είναι ένα συναίσθημα που μπορείς να μεταδώσεις με λέξεις, είναι όμως σα να σε παρασέρνει αυτός ο απόλυτος ρεαλισμός της ταινίας και κάποια στιγμή μέσα από στους πρωταγωνιστές βρίσκεις τον ίδιο σου τον εαυτό, τις δικές σου εμμονές, τη δική σου αγωνία για απαντήσεις, για νόημα, τους συμβιβασμούς σου και τις αυταπάτες σου. Τα ανοιχτά ερωτηματικά σου. Το Zodiac είναι ένας σκοτεινός καθρέφτης που βάζει τον καθένα μας – συνειδητά ή ασυνείδητα – να κοιτάξει μέσα σ’ αυτόν ο Fincher.

 Ή τουλάχιστον έτσι ένιωσα εγώ… Κι έπειτα ήρθε η αμηχανία. Η αμηχανία που νομίζω θα ένιωθε ο καθένας κοιτάζοντας τη ζωή του μέσα σ’ ένα καθρέφτη. 

Συμφωνώ και δεν θα μπορούσα να το γράφω καλύτερα με το σχόλιο για την ταινία του Τάσου Ρέτζιου στο Soul αυτού του μήνα:

“…το Zodiac είναι μια από τις σημαντικότερες ταινίες των τελευταίων χρόνων. Αλλά είναι πραγματικά πολύ δύσκολο – και ίσως λίγο άβολο – να εντοπίσεις ακριβώς το γιατί. Είναι δύσκολο, όπως δύσκολο είναι να εστιάσεις στο πως δημιουργούνται συλλογικοί φόβοι, μαζικές αγωνίες και κυρίαρχες εμμονές. Δεν γίνεται να εστιάσεις, απλώς έρχεται μια μέρα, κοιτάζεις πίσω σου και βλέπεις ότι είσαι κυκλωμένος από τις εικόνες που έπλασες εσύ ο ίδιος, από τις καταστάσεις που εσύ ο ίδιος τους έδωσες τα χαρακτηριστικά τους και – κυρίως αυτό – από μάχες και αγώνες χαμένους που έγιναν χωρίς αντιπάλους και χωρίς… διακύβευμα.”

 More Serial Killers on the Screen

Την περασμένη Τετάρτη, δύο μέρες αφότου είδα το Zodiac, πήγα στο Ινστιτούτο Goethe για να δω το Μ, μια ταινία του πρωτοπόρου του κινηματογράφου Fritz Lang (βλ. Metropolis). Η ιστορία είχε να κάνει με ένα ψυχοπαθή δολοφόνο που σκότωνε μικρά κορίτσια κι έπειτα έστελνε γράμματα στην αστυνομία και στις εφημερίδες σκορπώντας το τρόμο και την αγωνία στο Βερολίνο του 1931.

Πέρα από την τόσο σύγχρονη σκηνοθεσία του για προπολεμικό φιλμ, αυτό όμως που με εντυπωσίασε είναι η εκπληκτική ομοιότητα του σεναρίου με αυτό του Zodiac. Η ιστορία των serial killers στη μεγάλη οθόνη φαίνεται πως έχει βαθιές ρίζες τελικά, και το Zodiac πολλούς προγόνους. Θυμηθείτε το συγκλονιστικό Citizen X του Chris Gerolmo, για τον μανιακό δολοφόνο γυναικών στη Σοβιετική Ένωση!

 

Η ταινία ήταν εξαιρετική (όση έχει διασωθεί) – αν ψήνεστε για ανασκαφές στην 7η τέχνη, θα ξαναπροβληθεί τη Δευτέρα 1/10 στις 21:00.

Advertisements

2 responses to “This is the Zodiac speaking…

  1. sbouboux

    Επειδή ανέφερες το “seven” στην αρχή, έχω χάσει το μέτρημα για το πόσες φορές έχω δει αυτή την ταινία. Όσες φορές την πετυχαίνω κάθομαι και την παρακολουθώ. Αφού μέχρι και τους υπότιτλους έχω μάθει απέξω! Για μένα υπερέχει σε κλίμα, ερμηνεία, σενάριο, φωτογραφία από ταινίες του είδους…

  2. Pingback: The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford « Words Attack

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s