Γιατί δεν ψηφίζω (part 1)

Και για ποιο λόγο να ψηφίσω δηλαδή;

Μάλλον είχαμε εξαντλήσει νωρίς όλα τα θέματα και τη σιωπή εδώ και μερικά λεπτά έσπαγε μόνο οι μουσικές από το ραδιόφωνο και τα περαστικά αυτοκίνητα.

– Έρχονται κι εκλογές, ε;
– Ναι, όπως όλα τα περιοδικά φαινόμενα του σύμπαντος.
– Τι θα κάνεις;
– Μπορώ να κάνω κάτι;
– Εννοώ τι θα κάνεις στις εκλογές;
– Ότι όλοι οι Έλληνες… θα λιώσω στη τηλεόραση κι όσο αντέξω.
– Ναι, exit polls, φαγωμάρα, σημαιούλες και μπαλονάκια στις πλατείες…
– Ποιοι είναι όλοι αυτοί με τις σημαιούλες; Τους πληρώνουν;
– Δεν ξέρω, νομίζω είναι η ψυχολογία του Έλληνα, έχει ανάγκη για πανηγυρισμούς…
– Άλλη μία ποδοσφαιρική ασθένεια μάλλον.
(σιωπή για λίγο)
– Δεν είμαι σίγουρη γι’ αυτό που θα ψηφίσω.

– Κανείς δεν είναι, είναι σα να δηλώνεις γιατρούς στο ΤΕΒΕ. Τους διαλέγεις από τη λίστα κι εύχεσαι να μη χρειαστεί ποτέ να μάθεις αν είναι καλοί ή όχι.
– Με καθησύχασες τώρα. Εσύ τι θα ψηφίσεις;
– Τίποτα.
– Τίποτα;
– Ακριβώς.
– Νόμιζα πως είσαι πολιτικοποιημένος…
– Είμαι.
– Ε, δεν έχεις καμία άποψη…
– Φυσικά κι έχω, αλλά είναι διαφορετική από των άλλων.
– Με κανένα δε συμφωνείς περισσότερο από τους άλλους;
– Όχι αρκετά για να τον ψηφίσω.
– Τι να σου πω; Και τι θα κερδίσεις μ’ αυτό;
– Κατ’ αρχήν, 25€ από το ταξίδι στη Πάτρα…
– Α, δεν θα κατέβεις ούτε για να ρίξεις άκυρο;
– Έχει διαφορά;
– Δεν έχει;
– Όχι δεν έχει, και τα δύο δεν προσμετρούνται πουθενά.
– Δεν σε καταλαβαίνω. Νόμιζα πως πιστεύεις πως πρέπει να ενδιαφερόμαστε για τα κοινά. Θα μείνεις έτσι απαθής και θα αφήσεις τους άλλους να αποφασίσουνε για σένα; Ειδικά μετά από αυτά που έγιναν τον Αύγουστο;
– Εσύ για αυτά θα ψηφίσεις;
– Όχι, αλλά είναι ένας λόγος παραπάνω νομίζω.
– Ποιοι είναι οι άλλοι λόγοι;
– Ποιοι είναι οι άλλοι λόγοι ρε Χάρη, σ’ αυτό το κωλοσύστημα οι εκλογές, όπως κι αν είναι, είναι η μόνη σου ευκαιρία να επηρεάσεις άμεσα αυτούς που αποφασίζουν για σένα όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Δεν σου φτάνει αυτός;
– Και πως ακριβώς νομίζεις ότι τους επηρεάζεις; Ρε γαμώτο, έχω πραγματικά κουραστεί. Στη προεκλογική περίοδο υπάρχουν τα λόγια, οι δεσμεύσεις, τα προγράμματα, οι προτεραιότητες που πρέπει να έχει η χώρα για να βαδίσει στη νέα εποχή, ωραία όλα αυτά και συμφωνώ. Όμως κι εγώ, κι εσύ και αυτοί ξέρουν πως δεν είναι ακριβώς έτσι όμορφα τα πράγματα. Πίσω από τη βιτρίνα και τις διαφημίσεις το παιχνίδι είναι πολύ βρώμικο. Άσχετοι που τελικά θα εκλεγούν βουλευτές γιατί έχουν διασυνδέσεις, τάζουν σε όλους χάρες που αφού εκλεγούν θα τους δεσμεύουν, κυνηγούν τυφλά τη διασημότητα, κάνουν κριτική για τη κριτική, νοθεύουν τις όποιες απόπειρες διαλόγου με φωνές και λαϊκισμούς, όποιος πει το πιο κραυγαλέο και πρωτάκουστο κερδίζει.
– Μα δεν υπάρχουν κι εξαιρέσεις μέσα σ’ όλους αυτούς;
– Εγώ νομίζω απογοητευτικά λίγες κι αδύναμες να αλλάξουν το τοπίο, εγκλωβισμένες μέσα σε ασφυκτικούς κομματικούς μηχανισμούς. Κουράστηκα από τα κόμματα εξουσίας που δεν μπορούν να συμφωνήσουν πουθενά, από φόβο εφευρίσκουν κάθε μέρα νέα χαρακώματα να κρυφτούν, κουράστηκα από τα σκοροφαγωμένα κουστουμάκια της δήθεν αριστεράς, κουράστηκα από το λαϊκισμό τους. Συνεχίζουν όλοι να παίζουν το παιχνίδι με κανόνες που δεν αφορούν κανένα λογικό άνθρωπο πια.
– Και η αποχή είναι η λύση;
– Φυσικά και δεν είναι λύση ούτε στη προτείνω. Ούτε απέχω από ιδεολογία ή άποψη. Είμαι απλά απογοητευμένος, απαισιόδοξος και εξαιρετικά απρόθυμος να μπω στη λογική τους. Όμως για μένα πολιτική δεν είναι μόνο οι εκλογές, πολιτική είναι το τι κάνεις κάθε μέρα. Αν κάνεις ανακύκλωση ή όχι, το πόσο συμμετέχεις στη διαφθορά, αν ανέχεσαι το γιατρό που ζητάει φακελάκι, αν λαδώνεις την πολεοδομία για το αυθαίρετο, αν αντιδράς στην αδικία του διπλανού σου, αν βρήκες δουλειά με μέσο, το πόσο καλά κάνεις τη δουλειά σου, το πόσο ενημερωμένος είσαι, το πόσο ευγενικός είσαι, το πόσο ανοιχτόμυαλος, αν μαθαίνεις καινούργια πράγματα. Πολιτική είναι να σκέφτεσαι και να είσαι έτοιμος να αναλάβεις τις ευθύνες των πράξεών σου. Είτε μας αρέσει είτε όχι, τα πράγματα δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη, όχι πριν αλλάξει η νοοτροπία όλων μας.
– Τι να σου πω, ίσως να είχες δίκιο αν ήσουν λιγότερο κουφιοκέφαλος πολυλογάς ξερόλας.
– Κι εγώ σ’ αγαπώ καλή μου…

(ξανά σιωπή)

Πάντα της σπάω τα νεύρα όταν προσπαθώ να μιλήσω σοβαρά, έχω το χάρισμα. Δεν μ’ αρέσει αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να απαλλαγώ απ’ αυτό…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s