Ένα βήμα πιο κοντά…

Ξέρετε πως είναι να βλέπεις κάποιον μετά από 12 χρόνια και 10 μήνες; Εγώ δεν ήξερα μέχρι χθες. Όταν βρισκόμουν στο μαγαζί ενός παιδιού που κάποτε ήταν συμμαθητής μου. Εκείνη τη στιγμή που είσαι 50% με τη σκέψη τι κάνω εγώ εδώ, και 50% να συνεχίσεις. Όταν έχεις κάποια χρόνια να δεις ένα άτομο που γνωρίζεις και βρίσκεσαι ένα κλικ από το να ξαναϊδωθείς, νιώθεις κατά κάποιον τρόπο άγχος να σε πνίγει. Αναρωτιέσαι αν θα σε αναγνωρίσει, αν θα σε θυμηθεί, αν τελικά έχει τη διάθεση να σε συναντήσει. Άγχος που λίγο αργότερα θα το διαδεχθεί η χαρά του να τα ξαναλές με ένα άτομο από το παρελθόν.
Και όταν σε χωρίζουν πλέον ένα τραπεζάκι και δυό καφέδες, ανακαλύπτεις ότι έχεις τόσα πολλά να πεις που δεν ξέρεις από πού θα ξεκινήσεις. Μοιραία οδηγείσαι στο να ξεκινήσεις από εκεί που έμεινες, επιχειρώντας να ψαλιδίσεις τα χρόνια που πέρασαν. Και κάπου εκεί, όταν ξαναβάζεις τα κομμάτια του παζλ σε μια σειρά συνειδητοποιείς το πόσο πολύ εξαρτώνται όλα από τον παράγοντα τύχη…
Αν δεν είχα αγοράσει το free τον περασμένο Απρίλη (μετά από πολύ καιρό), από το δρόμο όπου ήταν η παλιά μου γειτονιά, θα είχα μάθει για το zoo; Θα είχα μιλήσει με μια κοπέλα που πήγαινε στο ίδιο σχολείο με μένα; Θα είχα μάθει ότι ο κολλητός της, ένα παιδί που καθόμασταν στο ίδιο θρανίο στο δημοτικό, δουλεύει σε ένα μαγαζί στην παλιά πόλη;
Βέβαια κάποιος θα μπορούσε να πει ότι όπως τυχαία συνάντησα έναν άλλο, ή όπως συναντήθηκα με μια συμμαθήτριά μου θα μπορούσε να γινόταν το ίδιο και με άλλους. Όμως καθισμένος σε εκείνο το τραπεζάκι είμαι σίγουρος πλέον ότι η ζωή είναι ένα σύνολο συμπτώσεων. Συμπτώσεων που συμβαίνουν με τυχαίο τρόπο…
Τουλάχιστον τώρα μπορώ να πω με σιγουριά ότι θέλω να ενώσω όσο περισσότερα κομμάτια από το παζλ των παιδικών μου αναμνήσεων, και προς αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσω να κινούμαι όσες μέρες θα είμαι στο νησί των Φαιάκων…

Υ.Γ.: Το υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι το περιοδικό free θα το αγοράζω όσο πιο συχνά γίνεται!

Υ.Γ.2: Επιτέλους είδα κάποιον από αυτούς που ήθελα. Μέχρι τώρα δεν παίρνετε χαμπάρι πόσους άσχετους συναντούσα στο δρόμο κάθε μέρα! Ακόμα και ένα παιδί από το λύκειο όπου πήγαινα στην Πάτρα, 2 χρόνια μικρότερος (τον ξέρεις Wabbit, εκείνος ο ΚΝιτης, Κούκουνα δεν τον λέγανε;). Που πριν καν μου πει τι κάνει στην Κέρκυρα μου περνιότανε για τη νίκη της Πανσπουδαστικής σε σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών. Ορίστε είχα τους καημούς μου, είχα και τον άλλο να μου λέει βλακείες!

Υ.Γ.3: Σιγά-σιγά ανακαλύπτω ότι όλοι είναι εδώ τριγύρω, απλώς εγώ μαλακιζόμουνα τόσο καιρό…

Advertisements

2 responses to “Ένα βήμα πιο κοντά…

  1. Ρε άσε τις κακίες για τον ξαδερφό μου… Ο καθένας με τον πόνο του ξέρεις. (Τι έκανε στη Κέρκυρα ο άτιμος;;; Για κανα φεστιβάλ;)

    Εγώ πάλι με τους περισσότερους από το παρελθόν, αν και μερικές φορές τους νοσταλγώ χωρίς κανένα λόγο, δε γουστάρω παρτίδες κι όταν πέφτω πάνω σε κιανένα στη Πάτρα (πόσο μάλλον στην Αθήνα) μου γαμάει τη μέρα κανονικότατα… (Ωχ, ήταν ανάγκη…) Ο Πασχαλίδης σε ένα τραγούδι του το λέει καλύτερα από μένα: “Πεθαμένες καλησπέρες δεν γουστάρω να μου πουν”. Επίσης έχεις δει το Σπασμένα Λουλούδια με το τύπο που συναντά τις παλιές του γκόμενες;;; Είναι πολύ ρεαλιστικό!

    Βέβαια κάποιες φορές (λίγες) οι καλησπέρες μόνο πεθαμένες δεν είναι και γι’ αυτό και μόνο σου εύχομαι καλή τύχη στην αποστολή σου!

    Ελπίζω όμως να μη στηρίζεσαι τόσο πολύ στα τυχαία συμβάντα και να μη σε οδηγήσουν σε τρομερά εσφαλμένες και ίσως ολέθριες για τη ζωή σου αποφάσεις: όπως να παίρνεις το Free κάθε μήνα… Έλεος!!!!!

    Υ.Γ. Μ’ αρέσει που το μπλογκ έχει “ξεπέσει” σε πριβέ κουβεντούλα! Τρελά!!!!

  2. Ουσιαστικά όμως είναι σαν να τα γνωρίζω τώρα αυτά τα άτομα. Όταν έφυγα δεν είχαν διαμορφωθεί φιλίες με τη μετέπειτα έννοια, και έτσι είναι σαν να ξαναγνωριζόμαστε. Δεν είναι το ίδιο με τους γνωστούς από Πάτρα. Εκεί μεγάλωσα, διαμόρφωσα κάποιες φιλίες, σταμάτησα κάποιες, άρχισα νέες. Έτσι γίνεται. Εδώ είναι αλλιώς, έφυγα απότομα κατά κάποιον τρόπο και αποκόπηκα για αρκετά χρόνια.
    Εν τω μεταξύ έχω γίνει σαν κάτι τύπους σε ταινίες που πάνε από εδώ ρωτάνε, μαθαίνουν κάτι, πάνε από εκεί μαθαίνουν κάτι άλλο. Στο τέλος βέβαια θα είμαι με 3-4 τηλέφωνα σίγουρα. Αλλά μήπως και εδώ να έμενα θα είχα επαφή με περισσότερους από το δημοτικό;

    Βασικά ο ξαδέρφος σου έμενε Μπενίτσες και την ημέρα που τον είδα θα έφευγε…

    Για τα περί τύχης θύμισέ μου να σου πω και άλλα όταν βρεθούμε από κοντά.Αν και από εδώ και πέρα δεν έχει τίποτα στην τύχη!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s