Δουλειές για Ρομπότ

scifi utopian

Αν έχεις δουλέψει σε τηλεφωνικό κέντρο το ξέρεις: this job sucks. Μπορεί κάποιες φορές να είναι εύκολη, άλλες εξαιρετικά δύσκολη, μπορεί να δουλεύεις με φίλους και να σπάτε πλάκα παρέα, μπορεί να έχεις ανάγκη τα χρήματα – κυρίως αυτό – κι αυτή είναι η καλύτερη προσωρινή δουλειά που μπορούσες να βρεις, όμως στο τέλος της ημέρας η ρουτίνα σε έχει τσακίσει, τα πόδια σου δε σε κρατάνε, σαν να δούλευες όλη μέρα στο γιαπί, πέφτεις στο κρεβάτι και δεν θες να ακούσεις ούτε ψίθυρο στα αυτιά σου μέχρι την άλλη μέρα το πρωί. Τουλάχιστον έτσι ήταν με μένα.

Είχα πάντα αυτή την απορία, από μικρό παιδί, πως γίνεται κάποιοι άνθρωποι να κάνουν τέτοιες δουλειές; Τι τέτοιες; Μα δουλειές για ρομπότ! Δουλείες που όχι μόνο δεν απαιτούν ούτε ελάχιστη κρίση, αλλά συστηματικά υποκαθιστούν κάθε ίχνος αυθορμητισμού και κριτικής σκέψης με τυποποιημένους αλγόριθμους εργασίας δημιουργώντας σου έτσι ένα είδος εξαρτημένων αντανακλαστικών (βλέπε σκύλος του Pavlov) μετατρέποντάς σε σταδιακά και σταθερά σε ένα καλοκουρδισμένο ρομποτάκι.

Αυτό ήταν πάντα το έσχατο όριο ενθουσιασμού μου με τις πάσης φύσεως ουτοπίες που γνώρισα ως τώρα: σε ποιον κομουνισμό, σοσιαλισμό, αναρχισμό, αναρχοκαπιταλισμό, παράδεισο θα ήταν κάποιος ευτυχισμένος αν έπρεπε να δουλεύει σε φάμπρικα; Ποια διέξοδο από την αλλοτρίωση μπορεί να υπάρξει σε επαγγέλματα όπως εργάτης ορυχείου, εργοστασίου, καθαρισμού; Πως είναι δυνατό κάποιοι άνθρωποι να είναι τόσο απελπισμένοι ώστε να ψάχνουν μόνιμη και σταθερή εργασία σε Mc-επαγγέλματα (ένα club, δύο cocacola και μια υπέροχη ζωή, παρακαλώ); Οι σύγχρονοι σκλάβοι που όλοι έχουμε ανάγκη και κανείς δεν δίνει δεκάρα. Generation X is all around us

Και μετά βυθίστηκα στην επιστημονική φαντασία. Οι μόνες ουτοπίες που ονειρεύομαι είναι εκείνες του Ασίμωφ, του Philip Dick και του Άρθουρ Κλάρκ. Οι ουτοπίες για μη πεπερασμένες ποσότητες ενέργειας και για τεχνολογίες που μπορούν να μας ελευθερώσουν από τη σκλαβιά της φύσης μας – τουλάχιστον της σωματικής… Για μένα κάποιες δουλειές δεν θα γίνουν ποτέ πιο ανθρώπινες, απλά πρέπει να σταματήσουν να γίνονται από αυτούς.

Πίσω στα τηλέφωνα λοιπόν… Πήρα τηλέφωνο στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού να κλείσω ένα ραντεβού. Ένα μαγνητοφωνημένο μήνυμα με ενημέρωνε πως έπρεπε να καλέσω το 1550. Ok λέω, άντε να δούμε. Εκεί μια νέα κασέτα προθυμοποιήθηκε να με καθοδηγήσει στο να κλείσω το ραντεβού. Έχω πολύ άσχημη εμπειρία από μαγνητοφωνημένες υπηρεσίες, πατήστε το 1, πατήστε το 3 και μετά 20 λεπτά στην αναμονή και να είμαι σε καρτοτηλέφωνο (δεν έχω τηλέφωνο σπίτι) και να περιμένει κι άλλος…

Όμως το να κλείνεις ραντεβού είναι καθαρά μια τυπική διαδικασία, και δεν χρειάζεσαι τίποτα παραπάνω από το ακολουθείς τις οδηγίες. Σε αντίθεση με το να παίρνεις στη Tellas για να ρωτήσεις για τέταρτη φορά μέσα στο μήνα, τελικά θα μου βάλετε αυτό το γαμωτηλέφωνο γαμώ την ευρυζωνικότητά μου γαμώ; Κι έτσι ακριβώς έγινε. Η διαδικασία είναι πλήρως αυτοματοποιημένη, σου παίρνει μόνο 5 λεπτά, δεν πατάς κουμπιά γιατί υπάρχει σύστημα αναγνώρισης φωνής (ένιωσα σα να μιλάω σε μακρινό ξάδερφο του HAL)… Ένα θα σας πω μόνο, κατάλαβε με την πρώτη το τμήμα που ήθελα όταν εγώ μέσα στο θόρυβο των αυτοκινήτων (καρτοτηλέφωνο, είπαμε) ψέλλισα μπουρδουκλωμένα τη λέξη “γαστρεντερολογικό” (ούτε να το γράψω δεν μπορώ)!

Και για να συνεχίσω τα καλά μου λόγια, γιατί στην Athens Voice έγραψαν πως για να κλείσεις ραντεβού στον Ευαγγελισμό παίρνεις σήμερα για τον Νοέμβριο, εγώ έκλεισα για την επόμενη βδομάδα και δεν πιστεύω να πιστεύετε πως είχα μέσο τον κομπιούτερ!

ΥΓ. Ελπίζω να μην υπάρχει ακόμα κάποιος που θα κλάψει για τις θέσεις εργασίας που δήθεν χάνονται από τέτοιου είδους αυτοματοποιημένες υπηρεσίες, ε;

Advertisements

3 responses to “Δουλειές για Ρομπότ

  1. Άμα δεν ακούς όμως την αισθησιακή φωνή της τηλεφωνήτριας δε λέει… Εγώ πήρα να κλείσω κάτι εισιτήρια και μου βγήκαν κάτι μαντραχαλαίοι… Άσε το άλλο, θες να ξεσπάσεις, να βρίσεις, πως θα απαντήσει το πρόγραμμα; Εκτός κι αν του βάλουν και τέτοιο λογισμικό οπότε πάω πάσο!

  2. Εσύ και οι όμοιοί σου που παίρνετε τηλέφωνα για να ξεσπάτε να το ρίξετε στα ηρεμιστικά και τα βάλιουμ. Δε μπορείς να φανταστείς τι τράβηξα στο 11880 με εσάς… Ούστ! Κάτω και οι αισθησιακές φωνές. Εμείς τα παλικάρια ψυχή δεν έχουμε;;; ουφ…

  3. Άντε ρε άλλοι βρίζουν εγώ θα την πληρώσω τώρα; Δύο εισιτήρια πήρα να κλείσω μόνο ο κακομοίρης! Το 11880 μόνο από τη διαφήμιση το ξέρω, ούτε γιατί υπάρχει δε γνωρίζω (πλήρης άγνοια!). 🙂
    Για γράψε κανα ποστ με περίεργα τηλεφωνήματα που σου έκαναν όσο δούλευες εκεί…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s