Πάλι εσύ μπροστά μου;

Κόσμος πολύς με τσάντες στο χέρι ή έτοιμος να αλώσει τα μαγαζιά, καιρός εκπτώσεων βλέπεται. Μανάδες να τσακώνονται με τις κόρες τους που δεν ήθελαν να αγοράσουν το ρούχο που φόρεσαν. Αγόρια που θα αγοράσουν ότι τους πει η μαμά, ο μπαμπάς, ο φίλος, η κοπέλα τους, ή πολύ απλά κάτι που θα αρέσει στην πωλήτρια, για να μη φύγουν με άδεια χέρια από το μαγαζί. Και εγώ να σκέφτομαι ότι πρέπει να κοιτάξω για καμιά μπλουζίτσα.
Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ πολύ όμως, καθώς μπροστά μου βλέπω ένα μαλάκα. Ή μάλλον τρεις μαλάκες. Απλώς τον έναν τον συναντάω συνέχεια. Κοίτα να δεις που θα έρθει σε μένα, λέω από μέσα μου. Δεν περνάνε μερικά δευτερόλεπτα και… «φιλαράκο να σου πω λιγάκι…» – όχι τώρα βιάζομαι, βγήκε από μέσα μου, αντί για το… τι να μου πεις γαμώ το κεφάλι σου, αφού κάθε φορά μπροστά μου σε βλέπω.
Ήταν πέρυσι το Γενάρη όταν περπατώντας στο κέντρο της Πάτρας άκουσα κάποιον να μου φωνάζει. Ήταν ένα παιδί γνωστό φατσικά από το σχολείο που ερχόταν πριν το εγκαταλείψει (όπως εικάζω). Για να ξεκινήσει την «ιστορία» του. «Φιλαράκο να σου πω λιγάκι… ξέρεις εγώ με έναν άλλο έχουμε μπλέξει σε κάποια φάση…» και το ένα και το άλλο. Και μέσα σε πολλά άλλα που μου τα έλεγε όντας κολλημένος πάνω μου ήρθε και στο κυρίως πιάτο που είναι τα λεφτά… Φυσικά πήρε τον πούλο όχι λεφτά. Από τότε δεν ξέρω ρε γαμώτο πως γίνεται και τον πετυχαίνω συνέχεια. Στο κέντρο, στη Γούναρη, στη Μαρούδα, σε κάτι δρόμους πίσω από τα Ψηλαλώνια. Και κάθε φορά έχει και την απαίτηση να τον ακούσω κι από πάνω. Επειδή δηλαδή έμπλεξες όπως λες, πρέπει να το πληρώσω εγώ; Ή κάποιος άλλος, γιατί έχω ακούσει και από άλλους ότι τον συναντάνε. Είναι και φάτσα χαρακτηριστική, είναι και αλλήθωρος δε γίνεται να μην τον θυμάσαι.
Αλλά πιο πολύ με εντυπωσιάζει η επιμονή τους. Ήταν πριν λίγα χρόνια που ήμουν με κάτι παιδιά και ήρθε ένας άλλος τύπος να ζητήσει λεφτά (λες και έχω μαγνήτη πάνω μου πέφτουν, γράφει πουθενά στο κούτελό μου ότι έχω κάνα ταμείο με λεφτά και τα μοιράζω στο δρόμο ρε πούστη μου) και επειδή εγώ δεν του απάντησα ήθελε και τα ρέστα από πάνω. Λες και είναι υποχρέωσή μου να δίνω λεφτά σε όποιον μου ζητάει στο δρόμο.
Τέλος πάντων αρκετά εκνευρίστηκα σήμερα. Ας κοιταχτούν στον καθρέπτη και ας αναρωτηθούν ότι είναι κοτζαμ παλικάρια, στην καλύτερη ηλικία και ας κάνουν κάτι καλύτερο στη ζωή τους…

Υ.Γ.1: Τόσους και τόσους θα ήθελα να πετύχω στο δρόμο. Τον ίδιο μαλάκα τυχαίνει να συναντάω συνέχεια. Καλά κάνω εγώ που όταν κοιτάζω ένα γνωστό βιβλίο στο βιβλιοπωλείο, αυτό φεύγει αεροπλανικώς απέναντι…

Υ.Γ.2: Μην πάει και σε πετύχω μπροστά μου πάλι έτσι; Την έβαψες…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s