Words Attack Wish You Happy 2009

Ελληνικά Πανεπιστήμια 2008

Ξεκίνησα να γράφω ένα μάλλον υπερβολικά συναισθηματικό και αναπόφευκτα κλισέ κείμενο για αυτές τις εικόνες…

Μα η οργή ή η ντροπή μου (που είναι ακόμα πιο μεγάλη), εκτός από αυτονόητη είναι ανούσια αφού δεν μπορεί να συνοδευτεί από κάτι που θα μπορούσε να αλλάξει αυτή τη θλιβερή κατάσταση.

Προς το παρόν λοιπόν απλά κοιτάζω.

woo hoo!

Ξέρω ότι πολύ θα μιλήσουν για αρπαχτή. Πολύ θα πουν ότι τώρα που ξέμειναν από έμπνευση πρέπει κάπως να βγάλουν και λεφτά. Και τι καλύτερο από το να (ξανα)πουλήσουν το brandname των blur. Άλλωστε είναι και της μόδας τελευταία να έχουμε επανασυνδέσεις συγκροτημάτων. Μπορεί να έχουν και δίκιο.

Όμως κάθε φορά που μαθαίνω για τον Damon Albarn και την παρέα του, μου έρχεται στο νου ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει. Τι λέω, το καλύτερο όλων!  Ένα κομμάτι που πρωτοάκουσα παίζοντας fifa ‘98 και που για καιρό δεν ήξερα τι ήταν! Μα δεν είναι άλλο από το “song 2“. Αυτό το εκπληκτικής ενέργειας δίλεπτο. Ένα τραγούδι που ίσως δεν  διεκδικεί δάφνες ποιότητας, ούτε στιχουργικά, ούτε ίσως και μουσικά. Αλλά είναι απλά υπέροχο. Είναι δύο υπέροχα λεπτά απόλυτης μουσικής τρέλας. Από εκείνα που ακόμα και μετά εκατοντάδων εκτελέσεων (ναι ναι, εκατοντάδες φορές το έχω ακούσει τα τελευταία δέκα χρόνια!) είναι σαν να το ακούς για πρώτη φορά. Εδικά δε σε live είναι από τα τραγούδια που μπορούν να κάνουν ακόμα και τους πιο μουτζούφληδες, ακόμα και κάποιον που δε χορεύει με τίποτα, να κάνει ένα ολόκληρο γήπεδο να χοροπηδήσει φωνάζοντας εκστασιασμένο “woo hoo”! 

Θα μου πει κάποιος,  ε δεν έχουν μόνο αυτό οι blur.. Κι όμως, είναι από εκείνες τις φορές που ένα και μόνο τραγούδι  αρκεί για να φτιάξει ένα μύθο. Προσωπικά, όπως δε μπορώ να φανταστώ τους nirvana χωρίς “smells like teen spirit”, έτσι και οι blur δε θα μου έλεγαν και πολλά δίχως “song 2″.. Τυχεροί όσοι θα βρεθούν στο hyde park το επόμενο καλοκαίρι!

flakes @ lick your fingers if you like it

 

Ένα από τα κολλήματά μου αυτές τις εβδομάδες είναι και εκείνο το συγκρότημα που ακούει στο όνομα νιφάδες. Ξέρω δε σας λέει τίποτα, όμως αν το έγραφα στα αγγλικά, τότε δε θα ήταν άλλο από τους «flakes». Ένα ακόμα τέκνο της indie σκηνής. 20/10/2008 ήταν μια σημαντική μέρα για το συγκρότημα καθώς εκείνη την ημέρα κυκλοφόρησε σε άλμπουμ η πρώτη τους ολοκληρωμένη δουλειά, το «lick your fingers if you like it». Στη σελίδα τους στο myspace δηλώνουν ως έδρα τους κάτι ανάμεσα σε Λονδίνο και Πάτρα, που όπως δείχνουν τα πράγματα μπορεί να εξελιχθεί (ξέρω εδώ υπερβάλλω  ) σε μουσική βιομηχανία της αγγλόφωνης σκηνής στην Ελλάδα! Με επιρροές μεταξύ άλλων από Arctic Monkeys, Bloc Party, Interpol, Blur, The Killers, The Kooks, Franz Ferdinand, δε θα μπορούσαν παρά να τα σπάνε. Και αυτό ακριβώς σε κάνουν, να μη χορταίνεις να τους ακούς. Μέχρι την επόμενη δουλειά τους δεν έχουμε παρά να παραδοθούμε στα παθιασμένα φωνητικά της Yodashe και στους ροκ ήχους των υπόλοιπων παιδιών του συγκροτήματος.

Και για όσους θα είναι Αθήνα αυτές τις ημέρες, οι flakes θα εμφανιστούν ως support group στους Puressence την επομένη των Χριστουγέννων στη σκηνή του Gagarin.

γιατί είναι τόσο δύσκολο αυτό το κάτι θετικό ρε γαμώτο?

Δε θ’ αφήσω αυτές τις μέρες να με πάρουν από κάτω
τους φόβους που με τρέφουν

θα τους κάνω κάτι άλλο
θα αλλάξω τη ζωή μου σε κάτι θετικό
και κάθε άσχημη ενέργεια θα τη στείλω στο καλό
θα δώσω σημασία σ’ αυτά που εσύ πετάς
μιας και στο τίποτα μπορείς να βρεις

αυτό που ζητάς
Στα σκουπίδια βρίσκουν τα σκυλιά φαγητό
Τις περιοχές αυτές τις προστατεύει ο θεός
όπως τους άνεργους, τους άστεγους,

κι όσους ζουν στο μέλλον
Σε αυτούς που αγαπούν και πιστεύουν, φιλιά στέλνω
Τώρα που τα σύννεφα προς το βορρά φεύγουν
και χιλιάδες παιδιά σ’ αυτόν τον κόσμο μεγαλώνουν
ρίχνοντας το βλέμμα τους σε πλαστικά καλώδια
σε κτίρια, σε φώτα ή σε γυμνασμένα πόδια

Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
τους φόβους που σε τρέφουν

να τους κάνεις κάτι άλλο
κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
Μη γυρνάς την πλάτη,

μη ζεις στο ψέμα
πολέμησε το άδικο

και κάθε είδους βία
σκέψου θετικά

και μη γελάς

με ηλίθια αστεία…

london project

Με όπλο του μια κάμερα και τον πενηντάρη φακό της τριγυρίζει στους δρόμους του Λονδίνου και φωτογραφίζει αγνώστους! Νέους, γέρους, γυναίκες και άντρες, πρόσωπα όμορφα και άσχημα, χαμογελαστά ή σκυθρωπά.. Είναι κάτι σαν μωσαϊκό, ένας ανθρώπινος χάρτης των ατόμων που ζουν σε μια μεγαλούπολη. Η ζωντανή πλευρά μιας πόλης.

(set στο flickr)

anathema @ fuzz club

Σκηνή πρώτη: ήταν το 2003 όταν βρέθηκε στα χέρια μου εκείνο το κόκκινης απόχρωσης χάρτινο άλμπουμ, με μια φιγούρα να απεικονίζεται σε μια βάρκα στη μέση του πουθενά. Ήταν το “natural disaster” και δεν είχα ιδέα τι είδους μουσική θα άκουγα εκεί μέσα.

Σκηνή δεύτερη: το 2005 σε κάτι σαν τουρνέ(!) με τη σχολή στα βουνά και στα λαγκάδια της κεντρικής και βόρειας ελλάδας, οι ταξιδιάρικοι ήχοι του “judgment” πλημμύριζαν το λεωφορείο και έδεναν απίστευτα όμορφα με τα χειμωνιάτικα και συχνά ομιχλώδη τοπία. 

Σκηνή τρίτη: Σάββατο βράδυ, εκεί γύρω στις δέκα ήταν που τα παιδιά από το Λίβερπουλ ανέβηκαν στη σκηνή του fuzz club. Και από εκεί και πέρα; Οι μελωδίες τους, η ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν τα τραγούδια τους, μετέφεραν στο κοινό μια απίστευτη ενέργεια και κατάφερναν πρώτα να το μαγέψουν και μετά να το απογειώσουν. Με μια λέξη απολαυστικοί. Και μετά δυόμισι ωρών να έχεις καταλάβει γιατί οι anathema αποτελούν ένα από τα αγαπημένα σου συγκροτήματα..

Και για να πάρετε μια ιδέα από εκείνη τη βραδιά: “a natural disaster”, “jugdment + panic”, “deep”, “anyone anywhere“..