Σε ενεστώτα χρόνο

Χθες, την τελευταία μέρα της έκθεσης “Σε Ενεστώτα Χρόνο” του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, αποφάσισα να διακόψω την παρατεταμένη μου απραξία των προηγούμενων ημερών και να πάω επιτέλους να δω τι γίνεται τόσο καιρό στο Μέγαρο Μουσικής για το οποίο όλοι(;) έχουν μια καλή κουβέντα να πουν (και τη λένε). Χωρίς μεγάλες προσδοκίες λοιπόν, φόρτωσα στο mp3 player το Τhird των Portishead (για το οποίο πάλι είχα διαβάσει ουκ ολίγα πικρόχολα σχόλια στο διαδίκτυο, αλλά με έτρωγε η περιέργεια) και βγήκα στο πηγαιμό για τη Σύγχρονη Ελληνική Τέχνη (ΣΕΤ).

Οι εντυπώσεις μου απροσδόκητα θετικές! Είχα αρχίσει να φοβάμαι πως σιγά σιγά αρχίζει να παγιώνεται στο μυαλό μου το στερεότυπο της σύγχρονης τέχνης (ειδικά της ελληνικής) ως δημιουργίας δίχως κόπο, δίχως σκέψη, δίχως βάθος. Όμως νομίζω πως οι επιμελητές της συγκεκριμένης έκθεσης κατάφεραν να δώσουν ένα καίριο χτύπημα σε αυτό το στερεότυπο. Η επιλογή των καλλιτεχνών αλλά και των έργων ήταν πολύ εύστοχη, δεν ξέρω πόσο αντιπροσωπευτική ήταν, αλλά σίγουρα κάλυπτε όλο το φάσμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας (από ζωγραφική μέχρι live performance), τα έργα στην πλειονότητά τους ήταν πολύ ενδιαφέροντα, πρωτότυπα, έξυπνα και νομίζω σε παρακινούσαν να σκεφτείς πάνω και πέρα από αυτά.

Κρατούσα σημειώσεις για να γράψω αναλυτικά για μερικά που μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση, όμως μετά από 2 ώρες το τετραδιάκι μου γέμισε ονόματα και τίτλους έργων και θα χρειάζονταν μερικά σεντόνια για να μιλήσω για όλα. Ενδεικτικά μόνο να αναφέρω τους σκοτεινούς πίνακες του Ηλία Παπαηλιακή (Τα όνειρα της αϋπνίας) και τα Νοτισμένα Τοπία του Βαγγέλη Γκόκα, τα πολύ συμπαθητικά γλυπτά του Κωστή Βελώνη, το φωτογραφικό ασπρόμαυρο βίντεο Case Study του Γιώργου Δριβά, τις σφαίρες της Ντιάννας Μαγκανιά που δεν χόρταινα να κοιτάζω μέσα τους, τη φωτογραφική (και όχι μόνο) αποτύπωση του ταξιδιού του Αλέξανδρού Γεωργίου στην Ινδία και φυσικά (γραφιστική εμμονή) τις αφίσσες του Χριστόδουλου Παναγιώτου.

Κρίμα που δεν είχα χρόνο να δω Τη Συνέντευξη του Στέφανου Τσιβόπουλου που αποκωδικοποιούσε τις τεχνικές και τα μέσα που χρησιμοποιούν τα media για να παρουσιάσουν ένα πόλεμο. Υποψιάζομαι από το λίγο που είδα πρέπει να είναι εξαιρετικά διαφωτιστικό.

Ο πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας αποτελεί ένα ορόσημο της σύγχρονης ιστορίας των Βαλκανίων και της Ευρώπης αλλά ο τρόπος με τον οποίο έχει καλυφθεί από τα media αποτελεί το πιο κατάλληλο παράδειγμα για το πως η εικονοποίηση της ιστορίας και της πραγματικότητας μπορεί να ερμηνευθεί και να παρερμηνευθεί την ίδια στιγμή. Στόχος του project είναι να προσεγγίσει τον τρόπο με τον οποίο ως θεατές διαβάζουμε και εισπράττουμε την πληροφορία που είναι κρυμμένη μέσα στην εικόνα.

Όσο για το Third των Portishead νομίζω δεν θα μπορούσα να διαλέξω καταλληλότερο μέρος για να το ακούσω για πρώτη φορά, νομίζω πως πραγματικά αλληλεπιδρούσε σε πλήρη αρμονία με το περιβάλλον της έκθεσης, σκοτεινό και ταυτόχρονα ποιητικό, υπέβαλλε τη διάθεση και με κρατούσε διαρκώς σε εγρήγορση μπροστά σε κάθε έργο. Δεν ξέρω αν κάποιοι περίμεναν κάτι άλλο από τη νέα δουλειά του συγκροτήματος, δεν ξέρω γιατί (ξανά) διχάστηκαν οι κριτικοί αλλά εγώ δηλώνω πια φανατικός του συγκεκριμένου άλμπουμ!

Η μόνη μικρή γκρίνια από την έκθεση είναι το αιώνιο παράπονό μου (κι ένας από τους λόγους που λατρεύω το Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς) είναι το ότι δεν επιτρέπουν φωτογραφίες καθώς και το μικρό μπάχαλο με τις καρτέλες των έργων, άστοχα τοποθετημένες, σε πολύ χαμηλό ύψος και με πολύ μικρά γράμματα, αν πρέπει καθένας να σκύβει για να διαβάζει τη κάθε μία του θα φύγουν όλοι με λουμπάγκο από την έκθεση.

Όπως και να ‘χει, φαίνεται πως το ΕΜΣΤ κάνει πολύ καλή δουλειά (για μουσείο που δεν έχει στέγη) και οι επόμενες εκθέσεις του που άκουσα ετοιμάζονται στο Ωδείο Αθηνών, (ναι, αυτό το ξεχασμένο στη μοίρα του αριστούργημα του Δεσποτόπουλου) αναμένονται εξίσου ενδιαφέρουσες.

ΥΓ. Αν τώρα συγκρίνει το Υπ. Πολιτισμού την ποιότητα των δραστηριοτήτων του ΕΜΣΤ και του Μουσείου Design Θεσσαλονίκης, που είναι και τα δύο άστεγα, την ποιότητα των εκθέσεών τους με άλλα μεγάλα (και με μεγαλύτερους προϋπολογισμούς) μουσεία της χώρας ίσως να βγάλει επικίνδυνα συμπεράσματα, δε νομίζετε;

Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης: Site | Blog

About the Obama phenomenon

Mosaic picture of Obama by Charis Tsevis

Even if I don’t believe in easy and generic definitions, I could describe my political views as libertarian. I am usualy standing for liberty and freedom, economical and social. I m sympathising the west democratic culture and I would like to see it succeed. I used to be very political active once. It was when I was younger and I thouht that a political theory could change the world.
Growing older I realize that ideologies alone cannot improve people’s lifes. In any ideology or political theory there are pros and cons. And at the end of the day, even if quite all political ideologies are supose to be there to help people and human societies, none can make it without the right people. By people I mean leaders and society. A leader alone cannot make anything good if his people don’t want and/or don’t know how to face progress. And societies need leader to be the symbol of their will and their hopes. I think that any mature person could easily accept that the above are common sense.
So, it makes common sense to me to support Barack Obama to be the next president of the United States. He might not be the ideal candidate for a libertarian, but he seems the right guy to give a new perspective to the western democratic system.

Charis Tsevis @ Flickr

“When I was driving home the other day and listening to NPR – my masochist streak – they happened to have a long segment on Barack Obama. It was very favorable, really enthusiastic. Here is a new star rising in the political firmament. I was listening to see if the report would say anything about his position on issues – any issue. Nothing. It was just about his image. I think they may have had a couple words about him being in favor of doing something about the climate. What are his positions? It doesn’t matter. You read his articles. It’s the same. He gives hope. He looks right into your eyes when you talk to him. That’s what’s considered significant. Not ‘Should we control our own resources? Should we nationalize our resources? Should we have water for people? Should we have health care systems? Should we stop carrying out aggression?’ No. That’s not mentioned. Because our electoral system, our political system, has been driven to such a low level that issues are completely marginalized. You’re not supposed to know the information about the candidates.”

Noam Chomsky @ What We Say Goes (New York: Metropolitan, 2007)

Λίγο πριν την καταιγίδα..

Enplw, originally uploaded by sbouboux.

Λίγο πριν το ξέσπασμα. Λίγο πριν αφρίσει η πρόσκαιρα ήρεμη θάλασσα. Λίγο πριν ασπρίσουν οι βουνοκορφές που σκιαγραφούνται στο βάθος. Λίγο πριν την ηρεμία της μικρής λωρίδας γης, καταπιεί η οργή του ουρανού.

Stop Haunt Me Everyday

Φοβερή τεχνική από τον Tony Ariawan από την Ινδονησία, στη συλλογή του με τίτλο Stop Haunt Me Everyday. Enjoy!

Παρασκευή και Σάββατο η Πάτρα τα σπάει!!!

Manifest Festival II
by Mojo Radio
2o Φεστιβάλ ελληνικής pop/rock και ηλεκτρονικής μουσικής
“Πτωχοκομείο” Πατρών
28-29 Μαρτίου 2008

Παρασκευή 28 Μαρτίου
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΗΤΑ
Ιδιαίτερες συστάσεις δεν χρειάζονται για έναν από σημαντικότερους καλλιτέχνες της ελληνικής μουσικής σκηνής… Eπίσημη παρουσίαση του καινούργιου του album «Άργος»!
SIGMATROPIC
Μετά τη κυκλοφορία του νέου τους album, ‘Dark Outside’ και ένα πρώτο σκέλος περιοδείας στα τέλη του 2007, το γκρουπ από την Αθήνα επανέρχεται στη Πάτρα μετά από πολύ καιρό! Οι Sigmatropic στο νέο άλμπουμ έχουν περιλάβει εξαιρετικές συνεργασίες με ονόματα όπως η Carla Torgerson των Walkabouts και ο Jim Sklavounos των Nick Cave & Bad Seeds.
PLAYGROUND NOISE
Όπως και στο Manifest 1, στο φεστιβάλ παρουσιάζονται τα νέα σχήματα της πόλης! Οι Playground Noise είναι ένα Πατρινό συγκρότημα που κινείται στο χώρο της αγγλόφωνης κιθαριστικής μουσικής και κλείνει τη πρώτη μέρα του 2ου Manifest. Αυτή τη περίοδο ετοιμάζεται το πρώτο δισκογραφικό βήμα για λογαριασμό της Inner Εar.

Σάββατο 29 Μαρτίου
CRAIG WALKER
O Craig Walker είναι ο τραγουδιστής των Archive έως πρόσφατα και έρχεται στη χώρα μας κατευθείαν από την Ιρλανδία για να παρουσιάσει για πρώτη φορά την επερχόμενη δισκογραφική του δουλειά, κομμάτια από συνεργασίες και soundtracks και, φυσικά, πολλά αγαπημένα τραγούδια των Archive!
MATISSE
Μετά την επανακυκλοφορία του Toys Up σε deluxe edition με επιπλέον cd με ρεμίξ και videos (συν το ρεμίξ στο ‘She Bop’ από την καμπάνια της BSB) και με νέο τραγουδιστή, τον Alex, οι Matisse θα περιοδεύσουν σε 25 πόλεις της Ελλάδας τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο. Μετά από πολλά χρόνια θα κάνουν στάση και στη Πάτρα, παίζοντας στο 2ο Manifest
ABBIE GALE
Μετά τις προσδοκίες που δικαιολογημένα δημιούργησαν με το ντεμπούτο τους άλμπουμ «Family Life» οι Abbie Gale επανέρχονται μετά από δύο χρόνια με το 2ο album τους που φέρνει τον συμβολικό τίτλο «2» και που αποτελεί ταυτόχρονα την παρθενική κυκλοφορία της Inner Ear. Η μπάντα είναι από τα καλύτερα Ελληνικά acts που μπορούμε να δούμε αυτή τη στιγμή on stage.
TRANSISTOR
Οι transistor θα παρουσιάσουν μέρος του επερχόμενου, ντεμπούτο album τους το οποίο ηχογραφείται σε παραγωγή του Δημήτρη Παπασπυρόπουλου (Best Radio). Είναι η πρώτη φορά που η Αθηναϊκή μπάντα επισκέπτεται τη Πάτρα και ανοίγει τη δεύτερη μέρα του Manifest 2.

Φαντασιώσεις για ένα κολλαριστό πουκάμισο (με γραβάτα)

Στη ντουλάπα μου θα βρεις πέντε τζην παντελόνια, δύο παλιά πουκάμισα που τα φοράω στη χάση και στη φέξη, δύο φούτερ και έξι μακό μπλούζες, καμιά δεκαριά t-shirts, μια ζακέτα, δύο τζάκετ και δύο μπουφάν πάνω κάτω. Ακριβώς ότι και θα βρεις στη ντουλάπα ενός δεκαπεντάχρονου. Δεν με ενοχλεί αυτό, αντιθέτως, μόνο που να, τελευταία αισθάνομαι όλο και πιο συχνά σαν εκείνον τον δεκαπεντάχρονο που ξαφνικά όλοι οι φίλοι του άρχισαν να πηγαίνουν βόλτα για καφέ κι εκείνος τους περίμενε να πάνε να παίξουν μπάλα.

Ειλικρινά, τα αισθήματά μου παραμένουν ίδια, κάθε φορά που ένας φίλος μου επιδεικνύει όλο καμάρι το καινούργιο του κουστούμι, λευκό πουκάμισο, σακάκι, ακριβά δερμάτινα παπούτσια και πολλές φορές γραβάτα. Στην αρχή απορία, δηλαδή τι περιμένει να του πω, είναι ένα ρούχο τυπικό, ελάχιστα άνετο, που λερώνει και ζαρώνει εύκολα. Στη συνέχεια αδιαφορία, καλά, προς τι ο ενθουσιασμός και η επίδειξη; Και τέλος ανασφάλεια, να υποθέσω πως σιγά σιγά θα αρχίσω κι εγώ να ντύνομαι έτσι αλλιώς θα μοιάζω με μικρό, θα με κόψουν από παρέα, δε θα γυρίσει να με κοιτάξει γυναίκα και θα μείνω στο τέλος μόνος; Άραγε φταίει που πάντα καθυστερώ τόσο πολύ να προσαρμοστώ στις επιταγές της ηλικίας μου ή που εκείνες είναι τόσο γελοίες;

Εντάξει, η αλήθεια είναι πως δεν είναι όλα τα κουστούμια σαν αυτά του πατέρα μας που βαρεθήκαμε να βλέπουμε κάθε μέρα, και υπάρχουν στιγμές που ακόμα κι εγώ φαντάζομαι τη στιγμή που θα φορέσω εκείνο το κατάμαυρο κοστούμι, με στενή κομψή γραμμή να εφαρμόζει στην πλάτη, και την κοπέλα από απέναντί να χαζεύει το λαιμό μου, εκεί που ξεπροβάλει από τον κολλαριστό γιακά του πουκαμίσου και τον καλοδεμένο κόμπο της γραβάτας (τσσς)… μόνο που αυτή η μέρα στο εφηβικό μου μυαλό μοιάζει πολύ πολύ μακρινή.

Μοντελάκι!

Cat modelling!, originally uploaded by sbouboux.

5-6 πόζες αργότερα και ενώ προσπαθούσα για πιο κοντινά, με βαρέθηκε και κρύφτηκε κάτω από το αυτοκίνητο! Έχει πάντως μια άνεση με το φακό αυτή η γάτα. Η μόνη που δεν κυνήγαγα για να φωτογραφίσω!

In memory of Sir Arthur Charles Clarke, 1917-2008

Timidly the waters touched the worn gravestone that for more than three hundred years had lain before the vanished altar. The church that had sheltered it so long had given it some protection at the last, and only a slight discoloration of the rock told of the fires that had passed this way. In the corpse-light of the dying land, the archaic words could still be traced as the water rose around them, breaking at last in tiny ripples across the stone. Line by line the epitaph upon which so many millions had gazed slipped beneath the conquering waters. For a little while the letters could still be faintly seen; then they were gone forever.

Good frend for lesvs sake forbeare,

To digg the dvst encloased heare

Blest be ye man yt spares thes stones,

And cvrst be he yt moves my bones.

Undisturbed through all eternity the poet could sleep in safety now: in the silence and darkness above his head, the Avon was seeking its new outlet to the sea.

Arthur Clarke @ The Curse (1953)

Big City, Great Escape by Στέφανος Τσιτσόπουλος

Σε τρεις μήνες από σήμερα κανένας δεν θα ασχολείται με το ασφαλιστικό. Ο ήλιος θα καίει, τα νερά της θάλασσας θα στραφταλίζουν και η άγρια ομορφιά της νιότης θα τρέχει αδέσποτη χωρίς τηλεκοντρόλ. Το ασφαλιστικό κι ο φόβος των γερατειών είναι παθογένειες του μουντού καιρού και του κρύου χειμώνα.

Άλλο ένα, άλλο ένα…

Το μποτιλιάρισμα και η αιθαλομίχλη είναι προτιμότερα από το καθαρό αέρα και τα λοιπά βουκολικά της ανέμελη ζωής στην επαρχία. Παρ’ όλη την ασχήμια τους, Αθήνα και Θεσσαλονίκη παραμένουν ιδανικά καταφύγια για να εξαφανιστείς και να ζήσεις ελεύθερος, σε αντίθεση με τις μικρές πόλεις που το πεπερασμένο του χώρου, της προοπτικής και τον ιδεών κάνει τους ανθρώπους πιο μικρόνοες και πιο μικρόψυχους. Big city, great escape.

Στέφανος Τσιτσόπουλος @ Soul 23

Βράδυ Κυριακής..

Βράδυ Κυριακής. Οι ποδοσφαιρόφιλοι μόλις έχουν επιστρέψει σπίτι μετά το γήπεδο και τις μπύρες. Αλλά για αυτούς η αγωνιστική ημέρα δεν έχει τελειώσει. Θα ανοίξουν την τηλεόραση για το κυρίως πιάτο, την ουσία, την πραγματική τους αγωνία. Την πραγματική τους δόση που αν δεν την πάρουν δε θα πέσουν ήσυχοι για ύπνο.

Αδικήθηκε η ομάδα τους; Πόσα πέναλτι έπρεπε να είχε πάρει; Πόσες κόκκινες και πόσες κίτρινες έπρεπε να δείξει ο διαιτητής στον αντίπαλο; Πόσα πλάγια δόθηκαν ανάποδα; Πόσες καθυστερήσεις κρατήθηκαν;

Και για όλες αυτές τις έγνοιες τους θα βρουν την παρηγοριά στην αγαπημένη τους εκπομπή. Εκεί όπου θα δουν και θα ξαναδούν από 50 διαφορετικές λήψεις (Χ10 φορές την κάθε μια) την κάθε αμφισβητούμενη φάση. Όπου η κάμερα θα ζουμάρει τόσο πολύ μέχρι σημείου να πιτσιλίζουν το σαλόνι σταγόνες από τον ιδρώτα του αντιπάλου και να μυρίζεις την ιδρωμένη κάλτσα του ποδιού που βλέπεις στην τηλεόραση. Και βέβαια όλα αυτά υπό το σχολιασμό «έγκριτου» πρώην διαιτητή (που ένας θεός ξέρει τι έκανε όταν αυτός είχε σφυρίχτρα στο στόμα), από τα χείλη του οποίου κρέμονται όλοι οι καναπεδόπληκτοι ποδοσφαιρόφιλοι.

Αυτός θα τους βγάλει από τη δύσκολη θέση αν τους πει αυτό που περιμένουν γεμάτοι αγωνία να ακούσουν. Τι; Ότι η ομάδα τους αδικήθηκε.

Και έτσι την άλλη μέρα στη δουλειά στο πανεπιστήμιο, στο σχολείο, στο καφενείο θα έχουν κάτι να αντιπαραθέσουν στην καζούρα. Τα δέκα πέναλτι, τις 25 κίτρινες και τις 10 κόκκινες, τα 50 ανάποδα πλάγια και τα 25 offside που σφυρίχτηκαν λανθασμένα, σύμφωνα πάντα με τη γνώμη του τηλεσχολιαστή πρώην διαιτητή και νυν τηλεδιαιτητή.

Το είπε ο τάδε στην εκπομπή.

Και η βαρυσήμαντη άποψη του ειδικού θα ειπωθεί και θα ξαναειπωθεί, θα γραφτεί σε κάθε φυλλάδα και θα ξαναδιαβαστεί. Λες και όλοι αυτοί οι καναπεδόπληκτοι δεν έχουν ματάκια, δεν έχουν δική τους άποψη για αυτό που βλέπουν. Πρέπει κάποιος να τους τη βάλει στον εγκέφαλο. Ή καλύτερα πρέπει να τους πει αυτό που θέλουν να ακούσουν.

Αλλά είπαμε, το είπε ο τάδε. Και αφού το είπε ο τάδε έτσι θα είναι.