Planet Terror

Σε γενικές γραμμές δεν είμαι fan των b-movies. Δηλαδή δεν θα έπαιρνα ποτέ από το videoclub τέτοια ταινία. Κι αν έχω δει κάμποσες από αυτές, αυτό οφείλεται αποκλειστικά στις αϋπνίες μου και στο Star.

Έλα όμως που μου αρέσει τρελά ο Tarantino… (σε ποιον δεν αρέσει). Μ’ αρέσει κι ο Robert Rodriguez… Δεν γνωρίζω τις βαθύτερες αιτίες αυτής της διαστροφής, όμως όπως και εκατομμύρια άνθρωποι στο κόσμο, ομολογώ πως οι τύποι ξέρουν να φτιάχνουν ταινίες που γουστάρεις να βλέπεις.

Χθες είδα επιτέλους το παρεξηγημένο αδερφάκι του Death Proof, το Planet Terror. Μιλάμε για ένα επικών διαστάσεων b-movie, φόρος τιμής στη δεκαετία των βιντεοταινιών και των γενιών με μεγάλωσαν με αυτές (σκέφτεστε κάτι ανάλογο για την Ελλάδα – Stathis Psaltis and friends!) Πραγματικά σε ρουφά η πολυθρόνα μπροστά στο μεγαλείο!

Είναι άκρως συγκινητική και θεαματική όλη η προσπάθεια αναβίωσης της ατμόσφαιρας των b-movies, κοντινά πλάνα σε σκηνές έντασης, υπερβολικά αγωνιώδη μουσική (σήμερα μόνο στα δελτία ειδήσεων ακούς τέτοια κομμάτια!) ψευτοεφέ (βάζω στοίχημα πως χρησιμοποιήθηκαν οι καλύτεροι στα οπτικά εφέ για να τα αναπαραστήσουν πιστά – ειρωνεία), θόρυβος και σκουπιδάκια στην οθόνη (σαν παλιό καλό σινεμά), μέχρι και χαμένα καρέ, που σε πετάνε σε άλλη σκηνή χωρίς να ξέρεις τι έγινε! Και πάνω απ’ όλα βία, σεξ και αίμα! Πολύ αίμα!

Από αισθητική και μόνο άποψη η ταινία είναι αριστουργηματική, ειρωνική, αυτοσαρκαστική, προσεγμένη και στη παραμικρή της λεπτομέρεια. Και τώρα σε αναμονή για το Sin City 2…

Useless note 1: Σαν τους παλιούς καλούς σκηνοθέτες b-movies, έτσι κι ο Rodriguez, ανέλαβε πολλά πόστα στη ταινία, παραγωγός, σκηνοθέτης, διευθυντής φωτογραφίας, συνθέτης της μουσικής της ταινίας… (ξέρεις πόσα χρήματα γλιτώνεις;)

Useless note 2: Αρχικά είχε επιλεγεί για τη σύνθεση της μουσικής της ταινίας ο John Carpenter. Τελικά όμως ο Rodriguez αποφάσισε να το κάνει μόνος του (χρησιμοποιώντας όμως κομμάτια από το soundtrack του Escape from New York του πρώτου) και τα κατάφερε εξαίσια παραδίδοντας ένα κατά τη γνώμη μου σπουδαίο soundtrack, τόσο ζοφερό και έντονο, όσο και νοσταλγικό και συγκινητικό.

Useless note 3: Η πρωταγωνίστρια της ταινία, Rose McGowan, εκτός από υπέροχο κορμί (δες την ταινία) αποδεικνύει πως έχει και υπέροχη φωνή ερμηνεύοντας μερικά από τα ομορφότερα κομμάτια του soundtrack.

Destroy Athens: yes, but how?

Πήγα κι εγώ στη Καταστροφή της Αθήνας. Μεσημέρι με απόγευμα. Ο ουρανός με το ζόρι βαστούσε να μην μας κάνει μούσκεμα. Το Γκάζι είχε μια περίεργη, θλιμμένη ομορφιά. Κι οι εκκωφαντικές εκρήξεις της Πρώτης Μέρας μας έβαλαν αμέσως στο κλίμα.

Ας τα πάρουμε ανάποδα όμως. Ας μη μιλήσω κι εγώ για τα τόσα αξιόλογα της Μπιενάλε. Αλλά για τα ανάξια λόγου (ανάξια για μένα, όχι πιθανώς για σένα). Δεν αξίζουν κι αυτά δυο λέξεις; Ας είμαστε λίγο ανατρεπτικοί, το απαιτεί και το πνεύμα της έκθεσης νομίζω.

Η διάρκεια. Μεγάλη, αναμφισβήτητα. 4 ώρες κι αν… Κι αυτό όχι τόσο για το πλήθος των έργων (το οποίο είναι όντως μεγάλο), όσο για το πλήθος των video art και τη δική τους διάρκεια. Για παράδειγμα η εγκατάσταση των The Otolith Group με 13 τηλεοράσεις που έπαιζαν 13 επεισόδια μιας σειράς ντοκιμαντέρ/συζητήσεων 10-15 λεπτών το καθένα ήθελε από μόνη της δύο ώρες. Ήταν πολύ ωραία η ιδέα να αναστήσουν τη χαμένη εκπαιδευτική λειτουργία της τηλεόρασης αλλά πόσο τηλεόραση να δω πια σε μια Μπιενάλε; 2-3 επεισόδια και έφυγα… (ο Καστοριάδης απαραιτήτως σε αυτά!)

Βαθιά ανάσα, είμαι μόνο στην αρχή. Τα video art όμως μόλις αρχίζουν, και αυξάνονται γεωμετρικά στη συνέχεια… Η εποχή της κινούμενης εικόνας απλώνεται μπροστά μου. Πεδίο δόξης λαμπρό για τους σύγχρονους καλλιτέχνες. Η προσδοκίες όμως αρχίζουν και γίνονται υποψίες και οι υποψίες απογοήτευση. Τι κάνω ο μπουζουκόβιος στο Μέγαρο και πως ακούν οι άλλοι τέτοιες ανοησίες; Βρε λες;

Λοιπόν νομίζω πως η σύγχρονη τέχνη μαστίζεται από την εμμονή του σοκ, της αποτύπωσης του αναπάντεχου και ακραίου, δίχως ντροπή, δίχως δισταγμό, δίχως όριο… Όμως ξεχνάνε νομίζω πως ζούμε στην εποχή που έχουν ειπωθεί τα πάντα κι έχουμε δει πολύ περισσότερα από αυτά. Ακόμα κι η Τασούλα από το χωριό βλέπει τηλεόραση! Κι αφού το βάρος πέφτει στο τι θα δείξεις κι όχι στο πως και το γιατί, καταλήγεις στη απόλυτη κοινοτυπία. Η βαρεμάρα της video art, το χασμουρητό της Σύγχρονης Τέχνης.

Ύστερα από ένα μεγάλο αριθμό κοινότυπων σαχλαμαρών – ένας μαύρος τσολιάς να ζουλάει τουρτάκια στη ταράτσα του, ένας άλλος να τραβάει μαλακία έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, δυο γκόμενες να κόβουν βόλτες στη φύση, ένας να ξερνάει και ένας προηγούμενος να αδυνατεί να στήσει 5 πανό στη Κουμουνδούρου, νομίζω πως έχω χάσει πολύ χρόνο και διάθεση για να παρακολουθήσω την υπόλοιπη διαδρομή της έκθεσης. Δεν ξέρω αν έχασα το νόημα, όμως τι διαφορά έχουν αυτές οι προχειροφτιαχμένες ταινιούλες από τις ανοησίες που έχει γεμίσει το YouTube?

Δηλαδή θέλετε να με πείσετε πως δεν υπήρχε τίποτα πιο ανατρεπτικό και πρωτότυπο εκεί έξω, αξιόλογοι κύριοι (και κυρία) επιμελητές από αυτά; Η Καταστροφή της Αθήνα μέσα από την πλήξη; Είναι κι αυτό μια άποψη.

Εντάξει, δεν είμαι και ειδήμων στο θέμα απλά μου τη σπάει. Μου τη σπάει όλα αυτά τα δήθεν μοντέρνα και απελευθερωμένα είναι στην ουσία απίστευτες κοινοτοπίες. Και μου τη σπάει πιο πολύ που μοιάζουν (και δεν πείθομαι εύκολα ότι δεν είναι) τόσο φτωχά και εύκολα, δίχως σκέψη, δίχως ουσία – κυρίως δίχως κόπο και δουλειά. Διαφορετική οπτική γωνία θα μου πείτε…

Spamites!

 

Αχ! Δεν φαντάζεσαι πόσο σε νιώθω techie! Κι εγώ από φίλη τη πάτησα… Ουφ!

ΥΓ. Ο φίλος μας στο μπανεράκι ονειρεύεται το έργο του Mark Manders από τη Μπιενάλε της Αθήνας.

δημιουργηκότητα και παιχνίδι

Κι ενώ εγώ μπορεί να περάσω ώρες κοιτώντας μια λευκή σελίδα στο Photoshop, έχοντας στο μυαλό μου ατελείωτες υπέροχες εικόνες από το τελευταίο τεύχος του Bak, εικαστικές αναλύσεις της αθηναϊκής επιθεώρησης τέχνης, συνεντεύξεις επί συνεντεύξεων από το IDN και το Candy, την ξενάγηση στο ινδικό web design από το Μάριο Λινάκη στο +design και μερικές εκατοντάδες σοβιετικές διαφημιστικές αφίσες… και στο τέλος να μην καταφέρω να σχεδιάσω τίποτα, η μικρότερη αδερφή μου μπροστά στην ίδια λευκή σελίδα με μερικά παιχνιδάκια με πολύχρωμα πινέλα και (μαγικά) φίλτρα φαίνεται πως τα καταφέρνει πολύ καλύτερα

48o Φεστιβάλ Kινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Παρασκευή πρωί, σταθμός Λαρίσης, το δρομολόγιο των 9:20 έχει τρελή πελατεία. Ούτε που κατάλαβα πως πέρασε η ώρα, βουνά, λαγκάδια, κάμποι σε fast forward. Στη Θεσσαλονίκη ήλιος, αχρείαστη η ομπρέλα σκέφτηκα, έκανα λάθος – αλλά δεν πειράζει. Με το Δημήτρη γρήγορα στην Αριστοτέλους για πρόγραμμα κι ύστερα στις 40 εκκλησίες, άκου όνομα, σπίτι για ανασύνταξη.

Αυτή η Ναυαρίνου, τι ομορφιά, τι κτήρια, τι χρώμα… σας χαρίζω όλες τις χάρες της πόλης, αφήστε με εδωπέρα να φωτογραφίζω!

Αρκετές φωτογραφίες μετά, κι ενώ η βροχή έκανε αισθητή την παρουσία της, περνούσαμε τις πύλες του Odeon Platia! Τι σκατά θα γίνει με αυτά τα Multiplex δε ξέρω, αλλά γιατί μου βάλατε τη Πόλη της Ελπίδας εκεί; Απελπίστηκα πριν καν μάθω πως το αριστούργημα του John Sayles είχε ήδη ξεκινήσει…

Βόλτα στη Προβλήτα, πολλές ομπρέλες, κόκκινο χρώμα παντού, ναι είναι αλήθεια πως η περσινή αφίσα του φεστιβάλ μου φάνηκε μαγική, όμως το φετινό κόκκινο είναι αποπλάνηση…

Το επόμενο πρωί, φωτογραφικό σκανάρισμα στη Bauhaus παραμελημένη πλην γοητευτική πανεπιστημιούπολη και μετά στο Ολύμπιον, Baby, it’s you!, John Sayles χάρηκα ειλικρινά που σε γνώρισα, να κάποιος που ξέρει να αφηγηθεί μια ιστορία!

Κι από χαρά σε λύπη, τι λύπη, θυμό κι απογοήτευση, μα γιατί τελειώσαν τα εισιτήρια για το AFR, κι εγώ που ήμουν, ποιος πολυκατοικία φωτογράφιζα, να πάρει… Το Focus του φεστιβάλ φέτος είναι όλα τα λεφτά και οι ταινίες που παρουσιάζονται top στη λίστα μου για το χειμώνα. Αχ, γιατί να μη μείνω παραπάνω, γιατί να μην έχω λεφτά, γιατί…

William Klein στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, respect! (μέχρι 10/1)

Η ταινία Fugitive Pieces του Τζέρεμι Ποντέσουα δεν μου ακουγόταν - ούτε και ήταν – πολλά υποσχόμενη, καλή, λίγο πιο μελό από όσο βαστούσε η απογοητευμένη μου διάθεση, δυστυχώς όμως ήταν η μόνη με εισιτήρια εκείνο το απόγευμα. By the way, βαριέμαι να ακούω κάθε χρόνο από σκηνοθέτες, παραγωγούς, συμπαραγωγούς και κάθε καρυδιάς αμύγδαλο τη γνωστή καραμέλα – γκρίνια για την έλλειψη υποστήριξης από το κράτος που δήθεν δικαιολογεί την βαρετή μέχρι ύπνου ελληνική παραγωγή. Το «πούτσος και ξύλο» σας θυμίζει κάτι μήπως;

Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις τους ρυθμούς μιας ολόκληρης πόλης να προσαρμόζονται στο φεστιβάλ, ε; Ή μόνο εγώ το είδα αυτό; Μ’ άρεσε πολύ ο κόσμος του φεστιβάλ, η ατμόσφαιρα στη Προβλήτα και στο Ολύμπιον… Τι λύπη να βλέπω τα βουνά, τα λαγκάδια και τους κάμπους να με παίρνουν μακριά από όλα αυτά και να με ξαναρίχνουν στην αγκαλιά της άπληστης Αθήνας. Έχω ακόμα τις φωτογραφίες όμως, ε;

Η τρίτη στη σειρά φωτογραφία αποτελεί τέκνο της καλλιτεχνική ευφυΐας του φίλου μου του Δημήτρη κι όχι αποκύημα της τουριστικής μου σαχλαμάρας! ;-D

Εσείς οι ζωντανοί;

 

Και ξέρω και δεν ξέρω. Μα ποιον στο διάολο νοιάζει τι κάνω εγώ με τη ζωή μου; Μπορεί να κρύβομαι ή απλά μπορεί να μην υπάρχει κανείς για να του εμφανιστώ. Όταν δεν υπάρχει κανείς για να σου σβήσει το φως πριν κοιμηθείς μαθαίνεις να το κάνεις μόνος. Εκπαιδεύεσαι – ταλαιπωρείσαι λίγο καιρό – αλλά που θα σου πάει, στο τέλος γίνεσαι ξεφτέρι. Αυτό που θέλω να πω είναι πως ίσως να μη φταίει που είμαι τόσο μίζερος. Γιατί όλα τελικά είναι θέμα οπτικής. Ίσως και να μην είναι, δεν ξέρω – που να ξέρω εγώ. Εδώ άλλοι κι άλλοι… Όμως στο κάτω κάτω της γραφής όλα έτσι φαίνονται. Τη μια μέρα ακούς Rose McGowan στο λεωφορείο για Ζωγράφου και σκέφτεσαι δε γαμιέται ρε, στη τελική τι έχω να χάσω; Και την επόμενη μια σουβλιά στο σβέρκο κι ένας μαλάκας να κορνάρει και να φωνάζει. Ναι εντάξει, θα πας στη δουλειά σου, θα γλείψεις, θα βλαστημήσεις, θα πάρεις τα λεφτά σου και μετά θα γυρίσεις σπίτι. Πέντε λεπτά πάνω, πέντε κάτω έχει τόση σημασία πια; Και το μετά; Τι γίνεται με το μετά; Ερωτήσεις εκτός χρόνου… Λυπάμαι, περάστε πάλι αύριο. 8 με 2. Προσωπικές ιστορίες δυστυχίας. Καθημερινή μιζέρια κι απελπισία. Ψυχανάλυση. Στο ντιβάνι. Στο τιμόνι. Στον δήθεν φίλο. Στον Johnnie Walker… Τηλεόραση και ηρεμιστικά. Εκείνη η λέξη που δεν τολμάς να πεις. Το πρωί δουλεύεις. Το πρωί δουλεύω. Το πρωί δουλεύουμε. Άντε να τα λέμε, μη χαθούμε… Να κανονίσουμε… Να τα βρούμε… Θα σε πάρω τηλέφωνο… Στο τέλος της μέρας πρέπει πάλι μόνος να κλείσεις το φως. Όμως αύριο;!

Τελικά η νέα ταινία του Roy Andersson με έβαλε σε σκέψεις…

απολογισμοί και συμπεράσματα

 

 

…Αν τελικά εγώ είμαι ο θύτης,
ο υπέρτατος αλήτης
που ένα άλλο καλοκαίρι
αντί φιλιού έδωσε το χέρι…
Μα η απόρριψη το ξέρει
πως δεν υπάρχει κακός,
υπάρχει μόνο ένα χέρι
που μας σβήνει τη νύχτα το φως
Κι ο ευεργέτης μου το ξέρει
πόσο με αγάπησε αυτός,
σαν αδερφός το μεσημέρι
και τη νύχτα σαν θεός
Χειραψία / Gay Anthem for the New Millennium

Φωτογράφηση στην Κέρκυρα

Γουστάρω να φωτογραφήσω όλη την Κέρκυρα. Το κακό είναι ότι δεν το έχω, δε μπορώ να περιφέρομαι στο κέντρο με τη φωτογραφική ανά χείρας και να τραβάω ότι θέλω, δε νιώθω άνετα. Την προηγούμενη εβδομάδα που βρέθηκα στην Κέρκυρα, ξεκίνησα από το παλιό φρούριο αυτό που τόσο καιρό έχω στο μυαλό μου, την καταγραφή της μέσα από το φωτογραφικό φακό. 170 φωτογραφίες μετά και υπάρχουν πάρα πολλά άλλα που θέλω να τραβήξω μέσα στην πόλη και έξω από αυτή. Αλίμονο, μόνο στο παλιό φρούριο έβγαλα φωτογραφίες. Την επόμενη φορά που θα έχουν κλείσει και τα καταστήματα για χειμώνα, θα είναι μια καλή ευκαιρία να “βγάλω” όλη την παλιά πόλη με την ησυχία μου!

Κατάληψη παντού!

Οι αυριανοί καταληψίες είναι οι σημερινοί μαθητές δημοτικού, αυτοί που χαραμίζουν τα καλύτερά τους χρόνια στην ανία και την ηλιθιότητα ενός πέρα για πέρα αποτυχημένου εκπαιδευτικού συστήματος.

Αν βαρέθηκες να ακούς βαρύγδουπες πολιτικές αναλύσεις απογοητευτικών εθνοπατέρων, θλιβερών συνδυκαλιστών και ανόητων κι αυτάρεσκων ειδικών, αν πιστεύεις πως είναι ανοησία να ψάχνεις να βρεις λογική σε αιτήματα του τύπου “θέλουμε τρίγωνες τυρόπιτες και φρεντοτσίνο”, και κυρίως αν δεν έχεις ξεχάσει πως κατά πάσα πιθανότητα κι εσύ κάποια στιγμή της ζωής σου βρέθηκες να κοιτάς τον κόσμο πίσω από τα κάγκελα της αλυσοδεμένης πόρτας του σχολείου σου, σιγομουρμουρίζοντας “είμαι δεκαεξάρης και σας γαμώ τα λύκεια” τότε μάλλον είναι η στιγμή να παραδεχτείς πως πίσω από αυτό το άθλιο και αδιέξοδο έθιμο των καταλήψεων κρύβεται μόνο μία απείρως πιο σημαντική και πικρή αλήθεια: School Sucks!

Ακόμα και η αφεντιά μου, που στις 7 από τις 8 φορές που κλήθηκα να ψηφίσω (να χαρώ εγώ δημοκρατικές διαδικασίες) για κατάληψη έριξα ΚΑΤΑ, δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ πως στη θέα του κλειστού σχολείου η ιδέα πως δεν θα χρειαστεί για μερικές μέρες να υποφέρω τις φάτσες και τις ανοησίες μερικών τύπων σαν τους Μπουγιούκο, Ρέππα, Σταματάτο (my god, δε μπορώ ούτε να τους θυμηθώ) με έκανε να αισθάνομαι στιγμιαία λίγη από την απερίγραπτη χαρά του θανατοποινίτη John Coffey στο Green Mile, όταν βγαίνοντας από τη φυλακή για ένα μόνο βράδυ μυρίζει τα φύλλα που έχουν πέσει στη γη ένω οι άλλοι τον κοιτάζουν απορρημένοι!

Τόσο απλό, τόσο θλιβερό.

Η φωτογραφία είναι από το 11^ο Δημοτικό Σχολείο Καβάλας, με μαθητές από το 1951.

Τα Βαλκάνια και η ιστορία που δεν μας έμαθε κανείς

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους έχουν ατύπως καταστήσει υπουργούς Παιδείας και Εξωτερικών θλιβερές γραφικότητες σαν τους Άνθιμο, Καρατζαφέρη, Ψωμιάδη και την παρέα τους. 

“Στα τέλη του 20^ου αιώνα ο κόσμος μιλούσε για τα Βαλκάνια σαν να υπήρχαν ανέκαθεν. Διακόσια χρόνια νωρίτερα δεν είχαν ακόμα γεννηθεί.

…τα διάδοχα κράτη της Βαλκανικής κοιτάζουν πίσω προς το μεσαιωνικό ή το κλασικό παρελθόν για να βρουν τις εθνικές τους ρίζες και ενθαρρύνουν τους ιστορικούς τους να υπερπηδούν την οθωμανική περίοδο όσο γίνεται πιο γρήγορα, λες και τόσα χρόνια δε συνέβη τίποτα το αξιόλογο.

…Και αυτό όχι γιατί οι κάτοικοί τους έχουν ιδιαίτερη προδιάθεση στην προγονοπληξία, αλλά γιατί το να είσαι Ευρωπαίος έφτασε να σημαίνει, ούτε λίγο ούτε πολύ, να αρνείσαι τη νομιμότητα του οθωμανικού παρελθόντος. Η ανασύσταση ενός αξιοπρεπούς αντιστασιακού παρελθόντος με αγώνες υπέρ του έθνους και εναντίον της σουλτανικής εξουσίας έγινε για την εισδοχή στα ευρωπαϊκά σαλόνια.

…Έως πολύ πρόσφατα οι εθνικές ιστορίες παρουσίαζαν το παρελθόν σαν τον αναπόδραστο και απολύτως δίκαιο θρίαμβο του έθνους επί των εχθρών του. Πιο πρόσφατα, η δυσφήμιση του εθνικισμού εξέθρεψε μια νοσταλγία για τα χρόνια της Αυτοκρατορίας, μια νέα τάση στην ιστοριογραφία των οθωμανικών χρόνων δίνει έμφαση στη συνύπαρξη των εθνοτήτων και των θρησκευμάτων την εποχή των σουλτάνων και μεταμορφώνει την Αυτοκρατορία σ’ ένα είδος πολυπολιτισμικού παραδείσου avant la letter. Αλλά η ειδυλλιακή αυτή εκδοχή της οθωμανικής εξουσίας δεν είναι πολύ καλύτερη από την προηγούμενη απόρριψη – μόνο την αντισταθμίζει.

 Η αλήθεια είναι ότι η θρησκευτική συνύπαρξη ήταν για πολλούς αιώνες αναμφίβολα προσφιλέστερη στους Οθωμανούς απ’ ότι σε όλο σχεδόν το χριστιανικό κόσμο, αλλά σίγουρα δεν υπήρχε καμία έννοια θρησκευτικής ισότητας. Εθνικές συγκρούσεις δεν υπήρχαν, όχι όμως λόγω «ανεκτικότητας» αλλά επειδή δεν υπήρχε στα κεφάλια των υπηκόων του σουλτάνου η έννοια της εθνικότητας και επειδή ο χριστιανισμός τόνιζε την «κοινότητα των πιστών» και όχι την εθνοτική αλληλεγγύη. …όπως η Ευρώπη έδωσε στα Βαλκάνια τις κατηγορίες με τις οποίες αυτοπροσδιορίστηκαν, έτσι τους έδωσε και τα ιδεολογικά όπλα  - κυρίως με τη μορφή του νεότερου ρομαντικού εθνικισμού – με τα οποία να αυτοκαταστραφούν.” 

Θέλεις να διαβάσεις περισσότερα;

Mark Mazower, Τα Βαλκάνια, εκδόσεις Πατάκη, 2002, Αθήνα