5 useless information about Fight Club

Τις τελευταίες μέρες περνάω φάση προσωπικής κρίσης, προσπαθώ να διασχίσω το σκοτεινό μονοπάτι της αυτογνωσίας και να κερδίσω την ικανότητα του να αγνοείς όλα όσα δεν έχουν σημασία. Όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα δικό τους τρόπο να το κάνουν αυτό. Εγώ έχω το Fight Club. (δείξτε κατανόηση…)

1. Κάθε ταινία DVD ξεκινά με μια προειδοποίηση. Το Fight Club με αυτή.

2. Οι περισσότεροι θα προσέξατε πως γίνεται χρήση μιας απαγορευμένης διαφημιστικής μεθόδου γνωριμίας με το alter ego του πρωταγωνιστή, Tyler. Εικόνες που εμφανίζονται για ένα μόνο καρέ στη ροή της ταινίας και δίχως να καταλάβετε τι έχετε δει, σας έχει εντυπωθεί. Πόσοι όμως τις έχετε μετρήσει;

Λοιπόν, είναι 4! (εκτός αν κάνω τρομερό λάθος για το οποίο θα επιβάλω τιμωρία τον εαυτό μου να δει ξανά όλη τη ταινία frame by frame) Στο φωτοτυπικό μηχάνημα, στον γιατρό για την αϋπνία, το πρώτο βράδυ στην εκκλησία των Μεθοδιστών και στη σκηνή που η Μάρλα χάνεται στο δρομάκι μετά το group therapy “Seize the day” για τη φυματίωση. (Καμένος ε; Μήπως ξέρει κανείς κανένα καλό frame by frame viewer, δεν μπορούσα να πετύχω με τίποτα το συγκεκριμένο καρέ με τον Tyler, γαμώτο)

3. Σε περίπτωση που θέλετε να αγοράσετε σαπούνι με 99,44% καθαρό ανθρώπινο λίπος ή μόλις ανατινάχτηκε το διαμέρισμά σας και θέλετε ένα φίλο για να μείνετε, ορίστε η κάρτα με το τηλέφωνο του Tyler Durden.

4. Αυτό είναι ένα από τα μικρά χαϊκού ποιματάκια που έγραψε κι έστειλε με e-mail ο πρωταγωνιστής. Αν το δείτε στο γραμματοκιβώτιό σας μη νομίζετε πως είναι άλλο ένα απλό spam…

5. Τέλος αν θέλετε να προτείνεται αυτοκίνητο στους εχθρούς σας, ορίστε η κάρτα του αφεντικού του πρωταγωνιστή.

Ο αόρατος εχθρός κι εμείς

Είναι τελικά κι αυτό μέρος των εθνικών μας μύθων, για να μεγαλώνουν γερά παιδιά της Ελλάδος παιδιά; Δεν μπορώ να καταλάβω προς τι αυτός ο παροξυσμός με τους «εμπρηστές»; Μοιάζει σα να τους χρειαζόμαστε απελπισμένα, γιατί τι θα απογίνουμε χωρίς βαρβάρους, θα καταρρεύσει όλο το κοσμοείδωλο της αυταπάτης μας…

Όσοι μιλάνε με στοιχεία, λένε περίπου τα εξής: Μόνο το 1% των πυρκαγιών έχουν αποδοθεί τελεσίδικα σε εμπρηστές. Σε συντριπτικό βαθμό οι πυρκαγιές οφείλονται στα διάσπαρτα σκουπίδια, γυάλινα και πλαστικά καθώς και στις παράνομες και μη χωματερές που βρίσκονται διάσπαρτες στην επικράτεια. Όμως αυτό είναι κάτι που δεν μας ενδιαφέρει να αλλάξουμε, να διορθώσουμε, θα έχει επιπτώσεις στην καλοπέρασή μας. Εμείς θέλουμε τους αλήτες τους εμπρηστές που ευθύνονται για το 1, 5, 10% (το πολύ) των πυρκαγιών.

Όσοι έχουν κάτι να κρύψουν, να καλύψουν ανεπάρκειες, ελλείψεις, ευθύνες, μιλούν για οργανωμένο σχέδιο. Για το νέο εθνικό εχθρό. Ένα εχθρό αόρατο. Αυτό τους βολεύει. Πάντα είναι χρήσιμοι στην εξουσία τέτοιοι εχθροί. Απειλητικά τηλεφωνήματα, ξεκαθάρισμα λογαριασμών, εμπρηστικοί μηχανισμοί με μπιτόνια βενζίνης (κάντε μια βόλτα στο δάσος της περιοχής σας, θα δείτε άφθονα πεταμένα από δαύτα), μέχρι και για ελικόπτερο που πετούσε χαμηλά και πέταξε το μηχανισμό κι έφυγε άκουσα…

Και σα να μην έφταναν οι άνθρωποι της εξουσίας, έρχονται και τα αιώνια θύματα να συνεισφέρουν το δικό τους λιθαράκι στην εθνική παράκρουση για τα δικά τους 10 δευτερόλεπτα διασημότητας: «Εμπρησμός είναι, 100% σας λέω…», «Τον είδα με τα μάτια μου, μέρα μεσημέρι…», «Έμοιαζε με ανθρωπόμορφο τέρας από τη σειρά του Hercules»… Έλεος ρε γαμώτο…

Και θα μου πείτε, καλά, εσύ τι στοιχεία έχεις και τα λες αυτά, μπορεί να είναι και εμπρησμός… Ναι, γιατί όχι, ακόμα κι εξωγήινοι μπορούν να βάζουν τις φωτιές, όμως γιατί πρέπει εγώ να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας κι όχι αυτοί που με θεωρούν ελέφαντα; Οι πλειονότητα των πυρκαγιών ξεκινά το διάστημα 1 με 4 κάθε μεσημέρι. Σας φαίνεται πιο λογικό να βγήκε ο καυλωμένος πυρομανής μέσα στο ντάβανο να πετάξει το στουπί του; Και μάλιστα να μην είναι ένας αυτός, αλλά εκατοντάδες καυλωμένοι πυρομανείς σε όλα τα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο; Μήπως είναι πιο λογικό να ευθύνεται για αυτό οι συνεχόμενες υψηλές θερμοκρασίες που σημειώνονται ένα μήνα τώρα; Τι γνώμη θα είχε ο θείος Ockham;

Υπάρχουν κι αυτοί που θα μιλήσουν για τα συμφέροντα. Σύμφωνοι, συμφέροντα υπάρχουν και μάλιστα μεγάλα. Όμως εδώ υπάρχει κι άλλος ένας μύθος: ότι τα αυθαίρετα, οι βίλες και τα ξενοδοχεία χτίζονται κρυφά σε ένα βράδυ. Λυπάμαι αλλά μόνο ο Αλαντίν έχει αυτή την ικανότητα. Όλοι οι άλλοι καταπατητές το κάνουν σιγά σιγά, μπροστά στα μάτια όλων μας, αρχών και πολιτών. Πως γίνεται όλοι αυτοί οι λαλίστατοι για τους κινδύνους μετά από κάθε πυρκαγιά δήμαρχοι και νομάρχες να μην έχουν τίποτα να πουν μετά από δύο χρόνια, να μην μπορούν να ελέγξουν την ίδια την περιοχή τους;

Για άλλη μια φορά προσπαθούμε να βρούμε την πιο βολική για μας λύση στο πρόβλημα, τον εύκολο φταίχτη, ένα φάντασμα. Και συνειδητά ή όχι, δίνουμε άφεση αμαρτιών στους πραγματικούς φταίχτες, υπουργούς, δημάρχους, νομάρχες, υπευθύνους καθαριότητας και διαχείρισης κονδυλίων και στο τέλος σε εμάς τους ίδιους.

turkey_2007

Σχετικά με τις τουρκικές εκλογές νομίζω ταιριάζει η παραπάνω εικονογράφηση (με πολύ νόημα) του τούρκου σχεδιαστή Κadir Οzdemir που δημοσιεύθηκε πριν ένα χρόνο στο 5ο τεύχος του Bak Magazine, ένα υπέροχο τούρκικο περιοδικό design.

Αφιερωμένη στους πρόσκαιρα θιασώτες και στους αθεράπευτα αρνητικούς!

Γλυφάδα

Glyfada beach, originally uploaded by sbouboux.

 

Όταν πρωτοπήγα σε αυτήν την παραλία ήμουν δεν ήμουν 8 χρονών. Και από την πρώτη στιγμή κόλλησα. Μετά για αρκετά χρόνια δεν πάτησα το πόδι μου στην άμμο της. Μέχρι πέρυσι. Για μένα είναι μια από τις καλύτερες μου παραλίες, αν όχι η καλύτερη. Η φώτο δεν τη δείχνει σε όλο της το εύρος, αλλά μπορείτε να αφήσετε τη φαντασία σας να δουλέψει.
Είναι ίσως το πιο αναγνωρίσιμο μέρος στην Κέρκυρα μετά την πόλη, το Αχίλλειο και την Παλαιοκαστρίτσα. Πίχτρα στον κόσμο κατά περιόδους, πολλοί θα αφήσουν το αυτοκίνητο αρκετά μακριά από την παραλία και ψηλά. Αλλά αυτό το μέρος αξίζει…
Εγώ πάλι μέχρι και σαρδάμ έκανα και αντί να αναφερθώ για μια παραλία που είναι κοντά στην Πάτρα, έλεγα για τη Γλυφάδα της Κέρκυρας. Τι να πω, είναι το αγαπημένο μου μέρος…

Δουλειές για Ρομπότ

Αν έχεις δουλέψει σε τηλεφωνικό κέντρο το ξέρεις: this job sucks. Μπορεί κάποιες φορές να είναι εύκολη, άλλες εξαιρετικά δύσκολη, μπορεί να δουλεύεις με φίλους και να σπάτε πλάκα παρέα, μπορεί να έχεις ανάγκη τα χρήματα – κυρίως αυτό – κι αυτή είναι η καλύτερη προσωρινή δουλειά που μπορούσες να βρεις, όμως στο τέλος της ημέρας η ρουτίνα σε έχει τσακίσει, τα πόδια σου δε σε κρατάνε, σαν να δούλευες όλη μέρα στο γιαπί, πέφτεις στο κρεβάτι και δεν θες να ακούσεις ούτε ψίθυρο στα αυτιά σου μέχρι την άλλη μέρα το πρωί. Τουλάχιστον έτσι ήταν με μένα.

Είχα πάντα αυτή την απορία, από μικρό παιδί, πως γίνεται κάποιοι άνθρωποι να κάνουν τέτοιες δουλειές; Τι τέτοιες; Μα δουλειές για ρομπότ! Δουλείες που όχι μόνο δεν απαιτούν ούτε ελάχιστη κρίση, αλλά συστηματικά υποκαθιστούν κάθε ίχνος αυθορμητισμού και κριτικής σκέψης με τυποποιημένους αλγόριθμους εργασίας δημιουργώντας σου έτσι ένα είδος εξαρτημένων αντανακλαστικών (βλέπε σκύλος του Pavlov) μετατρέποντάς σε σταδιακά και σταθερά σε ένα καλοκουρδισμένο ρομποτάκι.

Αυτό ήταν πάντα το έσχατο όριο ενθουσιασμού μου με τις πάσης φύσεως ουτοπίες που γνώρισα ως τώρα: σε ποιον κομουνισμό, σοσιαλισμό, αναρχισμό, αναρχοκαπιταλισμό, παράδεισο θα ήταν κάποιος ευτυχισμένος αν έπρεπε να δουλεύει σε φάμπρικα; Ποια διέξοδο από την αλλοτρίωση μπορεί να υπάρξει σε επαγγέλματα όπως εργάτης ορυχείου, εργοστασίου, καθαρισμού; Πως είναι δυνατό κάποιοι άνθρωποι να είναι τόσο απελπισμένοι ώστε να ψάχνουν μόνιμη και σταθερή εργασία σε Mc-επαγγέλματα (ένα club, δύο coca-cola και μια υπέροχη ζωή, παρακαλώ); Οι σύγχρονοι σκλάβοι που όλοι έχουμε ανάγκη και κανείς δεν δίνει δεκάρα. Generation X is all around us…

Και μετά βυθίστηκα στην επιστημονική φαντασία. Οι μόνες ουτοπίες που ονειρεύομαι είναι εκείνες του Ασίμωφ, του Philip Dick και του Άρθουρ Κλάρκ. Οι ουτοπίες για μη πεπερασμένες ποσότητες ενέργειας και για τεχνολογίες που μπορούν να μας ελευθερώσουν από τη σκλαβιά της φύσης μας – τουλάχιστον της σωματικής… Για μένα κάποιες δουλειές δεν θα γίνουν ποτέ πιο ανθρώπινες, απλά πρέπει να σταματήσουν να γίνονται από αυτούς.

Πίσω στα τηλέφωνα λοιπόν… Πήρα τηλέφωνο στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού να κλείσω ένα ραντεβού. Ένα μαγνητοφωνημένο μήνυμα με ενημέρωνε πως έπρεπε να καλέσω το 1550. Ok λέω, άντε να δούμε. Εκεί μια νέα κασέτα προθυμοποιήθηκε να με καθοδηγήσει στο να κλείσω το ραντεβού. Έχω πολύ άσχημη εμπειρία από μαγνητοφωνημένες υπηρεσίες, πατήστε το 1, πατήστε το 3 και μετά 20 λεπτά στην αναμονή και να είμαι σε καρτοτηλέφωνο (δεν έχω τηλέφωνο σπίτι) και να περιμένει κι άλλος…

Όμως το να κλείνεις ραντεβού είναι καθαρά μια τυπική διαδικασία, και δεν χρειάζεσαι τίποτα παραπάνω από το ακολουθείς τις οδηγίες. Σε αντίθεση με το να παίρνεις στη Tellas για να ρωτήσεις για τέταρτη φορά μέσα στο μήνα, τελικά θα μου βάλετε αυτό το γαμωτηλέφωνο γαμώ την ευρυζωνικότητά μου γαμώ; Κι έτσι ακριβώς έγινε. Η διαδικασία είναι πλήρως αυτοματοποιημένη, σου παίρνει μόνο 5 λεπτά, δεν πατάς κουμπιά γιατί υπάρχει σύστημα αναγνώρισης φωνής (ένιωσα σα να μιλάω σε μακρινό ξάδερφο του HAL)… Ένα θα σας πω μόνο, κατάλαβε με την πρώτη το τμήμα που ήθελα όταν εγώ μέσα στο θόρυβο των αυτοκινήτων (καρτοτηλέφωνο, είπαμε) ψέλλισα μπουρδουκλωμένα τη λέξη “γαστρεντερολογικό” (ούτε να το γράψω δεν μπορώ)!

Και για να συνεχίσω τα καλά μου λόγια, γιατί στην Athens Voice έγραψαν πως για να κλείσεις ραντεβού στον Ευαγγελισμό παίρνεις σήμερα για τον Νοέμβριο, εγώ έκλεισα για την επόμενη βδομάδα και δεν πιστεύω να πιστεύετε πως είχα μέσο τον κομπιούτερ!

ΥΓ. Ελπίζω να μην υπάρχει ακόμα κάποιος που θα κλάψει για τις θέσεις εργασίας που δήθεν χάνονται από τέτοιου είδους αυτοματοποιημένες υπηρεσίες, ε;

Πάλι εσύ μπροστά μου;

Κόσμος πολύς με τσάντες στο χέρι ή έτοιμος να αλώσει τα μαγαζιά, καιρός εκπτώσεων βλέπεται. Μανάδες να τσακώνονται με τις κόρες τους που δεν ήθελαν να αγοράσουν το ρούχο που φόρεσαν. Αγόρια που θα αγοράσουν ότι τους πει η μαμά, ο μπαμπάς, ο φίλος, η κοπέλα τους, ή πολύ απλά κάτι που θα αρέσει στην πωλήτρια, για να μη φύγουν με άδεια χέρια από το μαγαζί. Και εγώ να σκέφτομαι ότι πρέπει να κοιτάξω για καμιά μπλουζίτσα.
Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ πολύ όμως, καθώς μπροστά μου βλέπω ένα μαλάκα. Ή μάλλον τρεις μαλάκες. Απλώς τον έναν τον συναντάω συνέχεια. Κοίτα να δεις που θα έρθει σε μένα, λέω από μέσα μου. Δεν περνάνε μερικά δευτερόλεπτα και… «φιλαράκο να σου πω λιγάκι…» – όχι τώρα βιάζομαι, βγήκε από μέσα μου, αντί για το… τι να μου πεις γαμώ το κεφάλι σου, αφού κάθε φορά μπροστά μου σε βλέπω.
Ήταν πέρυσι το Γενάρη όταν περπατώντας στο κέντρο της Πάτρας άκουσα κάποιον να μου φωνάζει. Ήταν ένα παιδί γνωστό φατσικά από το σχολείο που ερχόταν πριν το εγκαταλείψει (όπως εικάζω). Για να ξεκινήσει την «ιστορία» του. «Φιλαράκο να σου πω λιγάκι… ξέρεις εγώ με έναν άλλο έχουμε μπλέξει σε κάποια φάση…» και το ένα και το άλλο. Και μέσα σε πολλά άλλα που μου τα έλεγε όντας κολλημένος πάνω μου ήρθε και στο κυρίως πιάτο που είναι τα λεφτά… Φυσικά πήρε τον πούλο όχι λεφτά. Από τότε δεν ξέρω ρε γαμώτο πως γίνεται και τον πετυχαίνω συνέχεια. Στο κέντρο, στη Γούναρη, στη Μαρούδα, σε κάτι δρόμους πίσω από τα Ψηλαλώνια. Και κάθε φορά έχει και την απαίτηση να τον ακούσω κι από πάνω. Επειδή δηλαδή έμπλεξες όπως λες, πρέπει να το πληρώσω εγώ; Ή κάποιος άλλος, γιατί έχω ακούσει και από άλλους ότι τον συναντάνε. Είναι και φάτσα χαρακτηριστική, είναι και αλλήθωρος δε γίνεται να μην τον θυμάσαι.
Αλλά πιο πολύ με εντυπωσιάζει η επιμονή τους. Ήταν πριν λίγα χρόνια που ήμουν με κάτι παιδιά και ήρθε ένας άλλος τύπος να ζητήσει λεφτά (λες και έχω μαγνήτη πάνω μου πέφτουν, γράφει πουθενά στο κούτελό μου ότι έχω κάνα ταμείο με λεφτά και τα μοιράζω στο δρόμο ρε πούστη μου) και επειδή εγώ δεν του απάντησα ήθελε και τα ρέστα από πάνω. Λες και είναι υποχρέωσή μου να δίνω λεφτά σε όποιον μου ζητάει στο δρόμο.
Τέλος πάντων αρκετά εκνευρίστηκα σήμερα. Ας κοιταχτούν στον καθρέπτη και ας αναρωτηθούν ότι είναι κοτζαμ παλικάρια, στην καλύτερη ηλικία και ας κάνουν κάτι καλύτερο στη ζωή τους…

Υ.Γ.1: Τόσους και τόσους θα ήθελα να πετύχω στο δρόμο. Τον ίδιο μαλάκα τυχαίνει να συναντάω συνέχεια. Καλά κάνω εγώ που όταν κοιτάζω ένα γνωστό βιβλίο στο βιβλιοπωλείο, αυτό φεύγει αεροπλανικώς απέναντι…

Υ.Γ.2: Μην πάει και σε πετύχω μπροστά μου πάλι έτσι; Την έβαψες…

Patra’s Street Art

 

Αχ, τυχερή Vicky, για χάρη σου κάποιος έβαψε τις σκάλες της Αγιού Νικολάου με το ονομά σου.

Τυχερή… (κι εσύ, κι εμείς!)

 

… and some News from Patra TV:

Συνελλήφθησαν λέει γραφιτάδες στην Πλαζ της Πάτρας (για βανδαλισμό;) ενώ βάφανε ύστερα από άδεια (και πληρωμή) από τον αντιδήμαρχο Πολιτισμού. Η αστυνομία φαίνεται πως συνεχίζει αδέκαστη τον αγώνα της!

Very angry about the environment

Μιλώντας για διαφήμιση, μήπως είδατε τις νέες τηλεοπτικές διαφημίσεις/κοινωνικά μηνύματα για την ευαισθητοποίηση και την προστασία του περιβάλλοντος που προβάλλονται αυτές τις μέρες και στη Ελλάδα; Μόνο τη Κυριακή πέτυχα 5 σε MEGA και ΝΕΤ! Τελικά πολύ μεγάλη «μπίζνα» έγινε αυτή η οικολογία. Όχι ότι θα μας κακοπέσει αν βγει κάτι καλό από αυτή τη «μπίζνα» βέβαια (ωφελιμισμός speaking).

Ως προς τις διαφημίσεις τώρα είδα δύο οργανώσεων, της Live Earth (λόγω και της ημέρας προφανώς) και φυσικά αυτής που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση, της Greenpeace.

Και οι δύο οργανώσεις πρόβαλαν παιδιά ως μια προσπάθεια να πειστούν οι μεγαλύτερη λόγω της αθωότητάς τους. Όμως ενώ η οργάνωση του φίλου μας του Al σχεδόν εκλιπαρούσε μέσα από τα αθώα παιδικά ματάκια για ευαισθητοποίηση, οι πράσινοι ακτιβιστές  τα έχωσαν κανονικότατα (αν κι όχι όπως στην παραπάνω εικόνα) μέσα από ένα τσαντισμένο νεαρό με τα χάλια του κόσμου που του παραδίδουν οι μεγάλοι.

Ένα θέμα σίγουρα είναι η επιθετικότητα αυτής της διαφήμισης και το αν αυτό βοηθάει τελικά στο να ακουστεί (και να πείσει) το μήνυμα. Προσωπικά δεν το βρίσκω αυτό πρόβλημα, δεν με ενοχλεί – κάθε άλλο. Επίσης πιστεύω πως είναι πιο ρεαλιστική (αν και ακραία) η απεικόνιση ενός παιδιού σε αυτή τη διαφήμιση, από την στερεότυπη αντίληψη για τα παιδιά που χρησιμοποιεί η Live Earth στη δική της.

Αυτό που με ενόχλησε με αυτή τη διαφήμιση είναι ότι μένει στο θυμό. Σε αντίθεση με την διαφήμιση της Life Earth, δεν προτείνει λύσεις, απλά πουλάει τσαμπουκά (στην κυριολεξία, όχι μεταφορικά). Προτείνει στους μεγάλους να παραδεχτούν πως τα έκαναν σκατά και να κάτσουν στα αυγά τους αφήνοντας τον κόσμο στα παιδιά (ή μάλλον στη ίδια την Greenpeace).

Γενικά έχω ένα θέμα με την οργάνωση, νομίζω πως είναι υπερβολικά πατερναλιστική, κατέχει όλες τις λύσεις και κάθε άλλο παρά προωθεί ένα διάλογο με επιχειρήματα. Όλα μοιάζουν ασπρόμαυρα. Δεν ενδιαφέρεται για το μέσο που θα χρησιμοποιήσει για να φτάσει στο σκοπό της, δεν δίνει δεκάρα για τις συνέπειες που μπορεί να έχει αυτό. Στα πυρηνικά χρησιμοποιεί τον εντυπωσιασμό, στα μεταλλαγμένα το φόβο, και τώρα στο φαινόμενο του θερμοκηπίου το θυμό.

Θα μου πείτε έχει σημασία πως θα πειστεί ο άλλος να κάνει κάτι; Για μένα έχει πολύ μεγάλη αλλά αυτό είναι μεγάλη συζήτηση…

upd: Παρόμοια posts από Don’t Kiss The Frog και E-roosters . Χαίρομαι που δεν είμαι μόνος…

Τα 7 νέα θαύματα του κόσμου (?)

Λοιπόν, ολοκληρώθηκε επιτέλους η ηλεκτρονική ψηφοφορία για τα νέα 7 θαύματα του κόσμου. Άντε γιατί μας είχε φάει η αγωνία… Τα αποτελέσματα  μπορείτε να τα δείτε εδώ.

Προς μεγάλη απογοήτευση του υπουργού Πολιτισμού, αφού μερικούς μήνες πριν παρακαλούσε τους απανταχού Έλληνες να συμμετάσχουν όλοι στη ψηφοφορία, η Ακρόπολη δεν κατάφερε να συμπεριληφθεί σε αυτά. Πράγμα που το μόνο που αποδεικνύει είναι πως το ελληνικό δυναμικό στο διαδίκτυο δεν μπορεί να συγκριθεί με μεγαλύτερες χώρες (εκτός κι αν οι Έλληνες ψήφισαν με αντικειμενικά κριτήρια, πράγμα απίθανο).

Το θέμα είναι πως και να έμπαινε σε αυτή τη λίστα η Ακρόπολη, πάλι τίποτα δεν θα σήμαινε για την αξία και τη σπουδαιότητα του μνημείου (ίσως μόνο για τη δημοφιλία του). Δηλαδή τώρα ο υπουργός θα αποδεχτεί τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας και ξεχάσει τα διαφημιστικά του σχέδια ή θα συνταχτεί με την Unesco η οποία αμφισβητεί τα κριτήρια της επιλογής των μνημείων, και μετά θα κάνει μια νέα δικιά του ψηφοφορία;

Αυτό που θέλω να πω είναι πως βρίσκω άσκοπο γενικά στη διαφήμιση και στις δημόσιες σχέσεις το “εγώ είμαι καλύτερος από αυτόν” και το”αυτό είναι καλύτερο από το άλλο”.  Ας ξεφύγουμε επιτέλους από την παιδική ασθένεια της μιας και μοναδικής αλήθειας, των ατελείωτων ιεραρχήσεων στα πάντα (όλα πια πρέπει να είναι top10 και best of) κι ας αναγνωρίσουμε τη σχετικότητα των κρίσεων μας.

Δεν είμαστε καλύτεροι από κανέναν άλλο, είμαστε απλά διαφορετικοί.

We missed you Mr. Anderson…

Θα σας πω ένα μυστικό: έχω δει το πρώτο Matrix πάνω από 70 φορές μέσα σε έξι χρόνια. Τις δύο συνέχειες του, καμιά 20αρια την καθεμία. I am a real matrix junkie! Θεωρώ την τριλογία ως το κορυφαίο cyberculture έπος που έχει γραφτεί.

Αυτά για την ψύχωσή μου. Χθες, καθώς χάζευα κάποιες ταινιούλες στο YouTube πέφτω πάνω στο αναπάντεχο! Matrix Re-entered? Play the video. Λίγες στιγμές σιωπής και μετά σοκ! Ήταν μόνο 47 δευτερόλεπτα αλλά πήγα να χάσω τα μυαλά μου. Είναι δυνατόν;;;

Η αλήθεια είναι πως ΟΧΙ, δεν είναι. Η φάση ήταν απλά μια φάρσα και μάλιστα περσινή (και βάλε). Αυτά παθαίνεις όταν περνάς τον καιρό σου Offline.

Με τη δεύτερη και μόνο προβολή ένας πραγματικός matrix junkie καταλαβαίνει πως κάτι δεν πάει καλά, οι σκηνές που κόβονται, η ανομοιομορφία των χρωμάτων και η παράξενη όψη του τίτλου στο τέλος δεν οφείλονται στην κακή ποιότητα βίντεο του YouTube. Κι όταν είδα την ημερομηνία που προστέθηκε το βίντεο (περσινή) η καρδιά μου επέστρεψε στη θέση της.

Δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν θέλω να δω τέταρτο matrix. Οι νέες πληροφορίες μιας ιστορίας μπορούν να δώσουν νέο νόημα, βάθος, οπτική αλλά μπορούν και να τη σκοτώσουν. Όχι δεν το θέλω αυτό το ρίσκο. Αρκετές ήταν οι εμπορικές προσθήκες στο 2 και 3. Ευχαριστώ δεν θα πάρω.

Το θέμα είναι όμως πως σε όλους τους απανταχού matrix junkies, ε, όσο να ‘ναι μας λείπει. Το συναίσθημα, οι ατέλειωτες μεταφυσικές συζητήσεις και καυγάδες, οι θεωρίες συνωμοσίας. Έκανα μια έρευνα και βρήκα αμέτρητα blogs κι όχι μόνο, θύματα της φάρσας. Το σύνδρομο στέρησης σε όλο του το μεγαλείο, σκέφτηκα!

Σε ένα μάλιστα ανακάλυψα και την πηγή αυτής της φάρσας. Οι σκηνές που προβάλλονται είναι από μια ιαπωνική ταινία του 2005 με τίτλο Casshern. Δεν ξέρω αν την έχει πάρει το μάτι σας, κυκλοφορεί και στη Ελλάδα όμως. Η ταινία είναι τίγκα στο έπος και τα εφέ (δεν φαντάζεστε) στυλιζαρισμένη μέχρι εκεί που δεν παίρνει, και παρά την υπέροχη φωτογραφία, για μένα δεν βλέπεται. (Κατά τύχη, ο τύπος με την ωραία μουτσούνα ήταν η default εικόνα στο title bar του συγκεκριμένου template που έχω δανειστεί για την ώρα από το WordPress και τους WP Designer.)

Αν παρόλα αυτά επιμένετε να ζητάτε κάτι από matrix, πριν ξαναπάτε στο βιντεοκλάμπ, δείτε ένα ανέλπιστο βιντεάκι με τη μάχη του Neo εναντίον του Robocop! Καλά ακούσατε! Έχει πολύ πλάκα, εκεί που εμφανίζεται ο Yoda! Ουάου!