X-Files: I want to believe…

ή αλλιώς: «X-Files: The zombies return»…

Η αλήθεια είναι ότι υπήρξα φαν της σειράς στα γυμνασιακά μου χρόνια. Κακά τα ψέματα τα «X-Files» ήταν ότι καλύτερο γυρίστηκε στο χώρο του science fiction για τη μικρή οθόνη. Οι πρώτες χρονιές ήταν αυτές που έφτιαξαν το μύθο. Μερικές ιστορίες που γυρίστηκαν στα πλαίσια της σειράς ήταν φοβερές, πολύ καλά γυρισμένες, και πολλές φορές με ένα πραγματικά ευφάνταστο σενάριο.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον πρώτο χρόνο, έναν τύπο που μπορούσε να μεταβάλλει το μέγεθός του και να γλιστρήσει μέσα από κάθε λογής σχισμές. Ξύπναγε κάθε 30 χρόνια από τη νάρκη για να σκοτώσει και να τραφεί (“Squeeze“). Ή ένα επεισόδιο σε κάποια βάση στην Αρκτική όπου ο Μώλντερ και η Σκάλυ βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν οργανισμό που προσέβαλε ανθρώπους (“Ice“). Ή την ιστορία με τις κατσαρίδες («War of the Coprophages») και πόσες άλλες που αυτή τι στιγμή μου διαφεύγουν.

Εκτός από τις παράξενες ιστορίες, υπήρχαν και οι χαρακτήρες μορφές: το ψιλοσπασικλάκι που ασχολιόταν με κάθετι παράξενο και το δούλευαν οι συνάδελφοί του, η φωνή της λογικής που τον συνόδευε, ο τύπος που κάπνιζε μανιωδώς τσιγάρα και έκανε τη βρώμικη δουλειά της συγκάλυψης με το προσωνύμιο «καρκίνος».

Μετά την επιτυχία ήρθε και η ταινία (”X-Files: Fight the Future“), αρκετά καλή για το είδος της. Αργότερα η «κοιλιά» έκανε την εμφάνισή της, κάπου στην πορεία εξαφανίστηκε ο Μώλντερ (μάλλον δεν τα βρίσκαν στη μοιρασιά), κάποιος άλλος συνέχιζε την αναζήτηση, η Σκάλυ είχε μια περίεργη εγκυμοσύνη. Και ήρθε το τέλος, πράγμα φυσιολογικό όταν η σειρά πλέον είχε αρχίσει να κουράζει.

Όμως επειδή το όνομα των «X–Files» συνοδεύεται εκτός από παραφυσικά – μεταφυσικά – ανεξήγητα φαινόμενα και με έναν πλούσιο τραπεζικό λογαριασμό, οι συντελεστές βαδίζουν στα γνωστά χνάρια μαζί με άλλους, όπως για παράδειγμα το «Sex and the City» που μοιάζει σαν μια τελευταία αρπαχτή πριν οι πρωταγωνίστριες περάσουν και τα τρίτα «άντα».

Στην πραγματικότητα κανένας τους δεν έκανε καμιά σημαντική επιτυχία σε άλλη ταινία και έτσι γυρίζουν στη σιγουριά που τους προσφέρει το μεγάλο κοινό που δημιούργησαν τη δεκαετία του ’90.

Όσον αφορά την καινούργια ταινία είμαι σίγουρος ότι ο Μώλντερ θα κυνηγάει και πάλι να σώσει καμιά κοπέλα με ιδιαίτερες δυνατότητες που βλέπει οράματα και περίεργους εφιάλτες τα βράδια… Σαν ταινία φαντάζομαι ότι θα είναι αρκετά καλή και σίγουραθα είναι ευχάριστη στην παρακολούθηση. Όμως προσωπικά δε θα ήθελα να συνεχίζεται αυτή η προσπάθεια νεκρανάστασης και να μείνει ήσυχος ο μύθος των «X-Files», γιατί ο κύκλος της σειράς έχει κλείσει προ πολλού. Εκτός και αν εκεί στο Hollywood φαντάζονται σε καμιά εικοσαριά χρόνια τον Μώλντερ με τη μαγκουρίτσα του και τα γυαλιά μυωπίας, να προσπαθεί να λύσει ανεξήγητα φαινόμενα όπως γιατί τελειώνει γρήγορα το χαρτί της τουαλέτας, ή τι εξαφανίζει τις μασέλες από τα ποτήρια τα βράδια, στο χώρο ενός καπη αυτή τη φορά…

Ο Αμπού από την Ουαγκαντουγκού..

Το τι λεφτά που μπορεί να κερδίσει κανείς διατηρώντας απλώς ένα mail, στο yahoo ή οπουδήποτε αλλού, δε λέγεται. Αφού όπως τα υπολογίζω, προσωπικά, τον έχω φάει ήδη τον Αμπράμοβιτς! Το τι λοταρίες που ούτε καν ήξερα πότε έλαβα μέρος, πόσες μεταφορές χρημάτων έχω διευκολύνει από τράπεζες της Νιγηρίας δε λέγεται!

Τελευταία έλαβα ένα email από τον παλιό μου φίλο τον Αμπού. Γύρισε πίσω στη χώρα του, την Μπουργκίνα Φάσο και δουλεύει πλέον σε μια τράπεζα στην Ουαγκαντουγκού. Ως γνωστόν οι αφρικανοί είναι πολύ λεφτάδες (!) με λογαριασμούς σε τράπεζες που έχουν το λιγότερο 6 μηδενικά. Μου διηγείται λοιπόν, μια πραγματικά “τραγική” ιστορία. Μια οικογένεια ενώ ταξίδευε αεροπορικώς, κατέπεσε το αεροπλάνο και ξεκληρίστηκε. Σκοτώθηκαν οι γονείς και τα έξι τους παιδιά, οι παππούδες, οι θείοι, τα ξαδέρφια, δεν έμεινε τίποτα. Αυτοί λοιπόν διέθεταν έναν τυπικό για αφρικανική χώρα λογαριασμό, περίπου 19.000.000 δολάρια. Μετά το τραγικό τέλος της οικογένειας τα λεφτά έμειναν χωρίς δικαιούχο. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά θα μεταφερθούν σε ένα θησαυροφυλάκιο ως αζήτητο κεφάλαιο. Μπορώ όμως εγώ σαν ξένος να τον βοηθήσω να μεταφέρει τα λεφτά αυτά σε τράπεζα του εξωτερικού. Φυσικά θα πάρω και τα ποσοστά μου, όπως και ο ίδιος, ενώ ένα σημαντικό ποσό θα πάει σε φιλανθρωπίες. Τι να κάνω και εγώ, να μη βοηθήσω τον παλιόφιλο τον Αμπού;

Πρέπει να έχω λάβει το λιγότερο καμιά πενηνταριά παρόμοια mail τα τελευταία 2-3 χρόνια (όπως και πάρα πολύ άλλοι). Συνήθως η ιστορία αφορά κάποια μικρή κοπέλα ή κάποιον νέο και είναι «τραγική». Μια κοπέλα που δε γνώρισε πατέρα γιατί σκοτώθηκε στον εμφύλιο, τα αδέρφια της τα πήραν οι αντάρτες για πολεμιστές και χάθηκαν σε κάποια ζούγκλα της κεντρικής Αφρικής, ενώ η μάνα της πέθανε στη φυλακή. Έμεινε μόνη με έναν τεράστιο λογαριασμό στην τράπεζα, δε μπορεί όμως να πάρει τα λεφτά γιατί δεν την αφήνουν. Και εδώ μπαίνεις εσύ που θα τη βοηθήσεις να μεταφέρει τα λεφτά στο εξωτερικό, με το αζημίωτο βέβαια. Στην πραγματικότητα όμως αν φας την πατάτα θα βρεθείς εσύ ο ευκολόπιστος να προσπαθείς να πείσεις την τράπεζα ότι εξαπατήθηκες.. Αναρωτιόμουν ποιος μπορεί να απαντήσει σε ένα τέτοιο μήνυμα και ακόμα χειρότερα να ακολουθήσει ότι του πουν. Το κακό είναι ότι υπάρχουν ιστορίες κυρίως από Αμερική όπου κάποιοι έκαναν ότι τους είπαν μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και βρέθηκαν φυσικά να χρωστάνε λεφτά στην τράπεζα με την οποία θα γινόταν υποτίθεται αυτή η μεγάλη συνδιαλλαγή..

Ένα πρωινό του Ιούλη..

…λιγάκι διασκεδαστικό!

Η αλήθεια είναι ότι η γραμματεία της σχολής μου είναι από τα μέρη εκείνα που πάντα απέφευγα. Αλλά τι να κάνεις είναι ένα αναγκαίο κακό!

Υπήρχε μια εκκρεμότητα καθώς δεν είχα δει στη σχολή να έχουν βγάλει το βαθμό της διπλωματικής εργασίας. Ο τύπος που έχουμε εκεί στη γραμματεία λοιπόν, έψαχνε από εδώ, έψαχνε από εκεί, άνοιγε τα συρτάρια, σήκωνε φακέλους, τασάκια, πληκτρολόγια. Τίποτα. Αφού είχα αρχίσει να φοβάμαι μήπως υπήρχε κάνα άγνωστο αχαρτογράφητο ρήγμα ακριβώς κάτω από το γραφείο του και γλίστρησε μέσα το χαρτί με το βαθμό. Συνέχισε το ψάξιμο σε διπλανό γραφείο. Την ώρα που έλειπε αναγνωρίζω ένα αντίγραφο της εργασίας στη βιβλιοθήκη (θα ήτανε και κάνα μήνα αυτό εκεί!). Όταν με το καλό γύρισε, τον παρότρυνα να κοιτάξει στη βιβλιοθήκη δείχνοντάς του ακριβώς εκεί που είχα δει την εργασία (ε ήθελα να τη βρει μόνος του, μη μου πει ότι ψαχούλευα εκεί μέσα!). «Όχι, δεν είναι εκεί», ήταν η πληρωμένη απάντηση που πήρα. Καλά, λέω από μέσα μου, ας κάτσω στην καρέκλα να το απολαύσω! Συνέχισε με τηλέφωνα, την αναζήτηση του χαμένου βαθμού (δεν ξέρω αν πήρε και στη Νικολούλη) για να πάρει ως απάντηση ότι αυτοί που έπρεπε τον είχαν στείλει το βαθμό όταν φοράγαμε μπουφαν ακόμα, που λέει ο λόγος. Και δώστου πάλι ψάξιμο (φαντάζομαι εκείνη την ώρα θα σκεφτόταν - μπας και ήταν εκείνα τα χαρτιά που πέταξα όταν χύθηκε η φραπεδιά πάνω;), και πάλι από την αρχή τηλέφωνο. Επιφυλακτικά σηκώθηκε και πήγε να κοιτάξει στο μέρος που του είχα δείξει κάνα τέταρτο πιο πριν, για να με ρωτήσει ελάχιστα δευτερόλεπτα αργότερα «αυτή είναι;», δίνοντάς μου την εργασία. Βέβαια αυτός εκεί το βιολί του, συνέχισε να ψάχνει το βαθμό.

«Μα καλά ρε μπαγλαμά, δε βλέπεις ότι τον γράφει εδώ σε αυτή τη μοναδική παράγραφο που έχουν βάλει στην πρώτη σελίδα;», μου ήρθε να του πω, αλλά αρκέστηκα στο «Να, εδώ το λέει…».

Αρκετό καιρό τώρα, νομίζω ότι αυτό το παιδί χαραμίζεται εκεί μέσα. Οι δυνατότητές του θα άρμοζαν σε μια πιο πολύπλοκη θέση όπου θα μπορέσει επιτέλους να ξεδιπλώσει ολόκληρο το ταλέντο του…

my graffiti woman

Graffiti women swap stories in the dark
Graffiti women take photos at the dark
And tenement people who wander through the day
Graffiti people got nothing got no name
And you sleep but they’ll find you
And they’ll carve their number in your minds
And they’ll steal what they want from who they want, from time to time…

Suede

photoshOp_Art

conclusion!

…κάθε χρόνο και νωρίτερα!

Tokyo Interchange

Αυτό το Flickr Set μου πήρε τα μυαλά πρωί πρωί…

Ohayou goziamasu!!!

Η μουσική πάει παντού;

Ci sei dentro, originally uploaded by Könrad.

Σίγουρα όποιος είχε κάποτε μια οικοδομή δίπλα από το σπίτι του (ή αν έχει βρεθεί γενικότερα σε οικοδομή) θα διαπίστωνε ότι τα άσματα που συνοδεύουν τη δουλειά ξεκινάνε από τραγούδια στυλ Ξανθόπουλου και «Μάνα γιατί με γέννησες», περνάνε σε Καζαντζίδη για να φτάσουν εκεί προς τις απογευματινές ώρες σε λαϊκο-ποπ ακούσματα, άντε μέχρι Πλούταρχο και Κολέτσα. Τις προάλλες που άκουγα πρωί πρωί τα πολύ βαριά για την ώρα λαϊκά (τα τύπου Ξανθόπουλου), φανταζόμουνα πως θα ήταν αν σε ένα περιβάλλον σαν αυτό της οικοδομής βρισκόταν κάποιος να βάλει κάτι άλλο. Να, κάτι σαν τον “best” ας πούμε. Αμέσως μου ήρθε η εικόνα κάποιων που ανάμεσα στο μυστρί και το πηλοφόρι θα ρωτούσαν για να μάθουν ποιος παίζει απόψε στo τάδε κλαμπ, ποιος είναι στη «guest dj zone» το βράδυ και άλλα τέτοια. Φανταζόμουνα να κάνουν διάλειμμα για φαγητό με τη Σημίτη και να περιμένουν το απογευματάκι να ακούσουν την Εύα. 100% αταίριαστη εικόνα! Σαν ιδέα μου μοιάζει με το να βλέπεις διευθυντικό στέλεχος εταιρείας, με την καραφλίτσα του, το κουστουμάκι και τη γραβατούλα του να περιπλανιέται γύρω από τη σκηνή σε metal συναυλία!

Από την άλλη ας πάμε σε ένα περιβάλλον εντελώς διαφορετικό. Ας πούμε στα γραφεία μιας διαφημιστικής εταιρείας. Σε ένα καθαρό κλιματιζόμενο περιβάλλον, με τα laptop και τις TFT οθόνες των υπολογιστών, τα γκατζετάκια της apple, τα γραφειάκια με τα μικροσκοπικά χωρίσματα και άλλα τέτοια. Από τα μεγάφωνα παίζει μουσική για να ευχαριστεί τους εργαζομένους, αλλά όλως περιέργως το χώρο πλημμυρίζει το «Μπουκάρανε οι μάγκες στον τεκέ» και το «Χρόνια στον Περαία, μαγκίτης και αλανιάρης»! Επίσης και εδώ 100% αταίριαστη εικόνα, εκτός και αν μιλάμε για μια εναλλακτική εταιρεία όπου κάθε γραφείο έχει και το ναργιλέ του!

Ένας φοιτητής έχει πάει να διαβάσει σε μια πήχτρα στον κόσμο βιβλιοθήκη. Έχει και μερικά κομμάτια στο mp3 player μαζί του για να ακούσει εκείνη την ώρα. Κάθεται να διαβάσει και βάζει τη μουσική να παίζει μέσα από τα ακουστικά του. Όμως οι System of a Down που επέλεξε να τον συντροφέψουν δεν περιορίζονται από τα ακουστικά όσο χαμηλά και αν είναι ο ήχος, με αποτέλεσμα να φύγει αεροπλανικώς από το χώρο κυνηγημένος από τους εξοργισμένους συμφοιτητές του που του εκτοξεύουν τους τόμους των 500 και 1000 σελίδων της μοριακής βιοχημείας!

Η αλήθεια είναι ότι κάθε τραγούδι έχει την ώρα του και το χώρο του! Δεν ταιριάζουν τα πάντα παντού!

experimentations+worries

less work, more thoughts (and experimentations) και σήμερα…

από δευτέρα πάλι δουλειά….!!!

War of the Coprophages

…ή αλλιώς μεταμεσονύκτιο κυνηγητό με ένα baygon, μια εφημερίδα στο χέρι και τη… μεγάλη τερέζα!

Χρόνια τώρα η ανθρωπότητα ζει ανυποψίαστη την καθημερινότητά της, χωρίς να καταλαβαίνει ότι υπάρχει κάτι που απεργάζεται την καταστροφή της. Ζει εκεί έξω, στα σκιερά και υγρά μέρη των κατοικιών μας, σε υπονόμους, στις σωληνώσεις των αποχετεύσεων, στα σκουπίδια και μας παρακολουθεί. Εκείνο που είδε την απαρχή και το τέλος των δεινοσαύρων, περιμένει υπομονετικά τη σειρά του. Όταν θα ηγηθεί του είδους του στον αγώνα για την κυριαρχία. Ετοιμάζονται υπομονετικά στα ανήλιαγα και στενόχωρα σπίτια τους για την τελική νίκη. Μικρές ή μεγάλες, μαύρες ή καφετιές, με φτερά ή όχι, με πολλά ποδαράκια ή λίγα, ακονίζουν τις κεραίες τους με νυχτερινές εφόδους στα σπίτια ανυποψίαστων ανθρώπων, όταν αυτοί βρίσκονται στα κρεβάτια τους και κοιμούνται ήσυχοι. Θυσιάζονται κάτω από τις παντόφλες των ανθρώπων για τους συντρόφους τους, με σκοπό να μάθουν τις αδυναμίες μας. Και την κατάλληλη στιγμή, την ώρα της τελικής εφόδου εκατομμύρια από αυτές θα ξεχυθούν από τις κρυψώνες τους, για μια ζωή κάτω από τον ήλιο.

Δε θα τα αφήσουμε να νικήσουν. Με παντόφλα και baygon, θάνατος στις κατσαρίδες!