back in black

Άσχετο 1: oι ημερομηνίες περνάνε: 31/7 για “going youth festival”, 26/10 για “athens photo festival”, 31/10 για “16^ος πανελλήνιος διαγωνισμός φωτογραφίας”.. τουλάχιστον να τραβήξω τίποτα της προκοπής για τη photobiennale Θεσσαλονίκης.. 31 δεκέμβρη είναι η τελευταία ημερομηνία..

Άσχετο 2: μέχρι τότε ξεκίνησε νέος διαγωνισμός στο dpgr με θέμα “1, 2, 3, 4..”!

Άσχετο 3: (λόγια εκεινού του τύπου που γράφει εδώ μέσα ως “harris r.”) “Τι να στείλεις ρε καραμήτρο.. Έχουν αρκετό υλικό για τη φωτιά για ολόκληρο το χειμώνα, δε χρειάζονται άλλο!!” DD

a dog’s quote

Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Φτώχειας

Every human being should have the opportunity to make a better life for themselves. Unfortunately, too many children in the world today grow up without this chance, because they are denied their basic right to even attend primary school. A sustainable end to world poverty as we know it, as well as the path to peace and security, require that citizens in every country are empowered to make positive choices and provide for themselves and their families.

End poverty by 2015 millennium campaign

the grey hour

Κουράστηκα να βάφω τους γκρίζους ουρανούς σου,

μπλε, πουά, κίτρινο, πορτοκαλί…

Ίσως τελικά το γκρι δεν είναι τόσο άσχημο χρώμα.

Καλή τύχη κι αντίο!

the golden hour

..ή καλύτερα “ο τελευταίος χρυσαφένιος ουρανός πριν το χειμώνα”.

*στη φωτογραφία αυτό που όλοι οι ελληνομαθείς (:-D) φωτογράφοι και μη ονομάζουν ως “golden hour” (ή και “magic hour”) είναι εκείνες οι στιγμές γύρω στη δύση ή στην ανατολή του ηλίου. τι το ιδιαίτερο συμβαίνει τότε; το φως είναι απαλότερο σε σχέση με άλλες ώρες τις ημέρας, τα χρώματα είναι πιο “ζεστά” και οι σκιές που δημιουργούνται είναι πιο μακριές και εντυπωσιακές. αν προσθέσεις την υπέροχη παλέτα χρωμάτων που εμφανίζονται στον ουρανό και γεμίζουν κάθε αντικείμενο, κτίριο, πρόσωπο, τότε δικαίως χαρακτηρίζεται και ως χρυσαφένια ώρα, όχι μόνο λόγο των χρωμάτων, αλλά και λόγω των ενυπωσιακών φωτογραφικών αποτελεσμάτων.

At last!

Mission accomplished, Κύριε Παπανδρέου… η επόμενη κίνηση είναι δική σας!

Η Αστρονομία και οι Άλλοι

Εθίστηκα στην Αστρονομία στα 7 μου χρόνια. Στα κεραμίδια της γιαγιάς μου ζωγραφίζοντας αστρικούς χάρτες. Στην ΕΤ2 ακούγοντας τη φωνή του Σιμόπουλου. Στις εικόνες του βιβλίου Εξερευνόντας το Σύμπαν. Στις ιστορίες του Κ. για τον Ίππαρχο και τους μύθους των αστερισμών.

Αλλά βαρέθηκα…

Βαρέθηκα να πηγαίνω σε εκδηλώσεις κι ομιλίες στις οποίες θα πρέπει να υποστείς υποχρεωτικά ατελείωτες, πληκτικές μέχρι θανάτου αναγνώσεις χαιρετισμών από ανυπόφορους εκπροσώπους υπουργείων, κομμάτων, φορέων και παρατρεχάμενων οργανώσεων, πριν τελικά ακούσεις τους κύριους ομίλητές…

Βαρέθηκα να ακούω τις φράσεις “…σήκωσαν το βλέμα τους στον ουρανό” και “…είμαστε παιδιά των αστεριών”.

Βαρέθηκα την εκλαίκευση…

Βαρέθηκα να ακούω ερωτήσεις για την ύπαρξη εξωγήινων και τα ταξίδια στο χρόνο…

Βαρέθηκα πάνω από όλα σε κάθε συζήτηση να βρίσκεται τουλάχιστον ένας (κι όχι ο ίδιος κάθε φορά) που θα καταφέρει να στριμώξει μέσα σε μία ερώτηση τις μαύρες τρύπες, του αρχαίους έλληνες και τον Ιησού Χριστό… Jesus Christ στην τελική!

P.S. Στην χθεσινή εκδήλωση στο Μουσείο Μπενάκη πάντως ξεχώρησε η πολύ ενδιαφέρουσα και διαφωτιστική παρουσίαση ενός πολύ συμπαθούς νέου επιστήμονα, του Γιάννη Μπιτσάκη σχετικά με τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων και την πραγματική του λειτουργεία. Σχετικά με τις νεότερες έρευνες της ομάδας στην οποία σημμετέχει κι εκείνος μπορείτε να μάθετε εδώ.

teardrop

Αυτές οι πρώτες βροχές είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για εξοικίωση με τη χειροκίνητη εστίαση της φωτογραφικής. Σίγουρα αρκετά μελαγχολικές σαν φωτογραφίες, αλλά ταιριάζουν γάντι με αυτό το φθινοπωρινό κλίμα.

happy birthday raining pleasure

Τους γνωρίσαμε μέσα από το τηλεοπτικό διαφημιστικό σποτάκι που είχε ως μουσικό χαλί το «fake», τους αποθεώσαμε στο “reflections” σε μια διασκευή που ακόμα και ο Μάνος θα χειροκροτούσε. Μας συστήθηκαν με το «Who’s gonna tell juliet» που κυκλοφόρησε πριν από δυο χρόνια. Οι Raining pleasure μόλις που έκλεισαν είκοσι χρόνια ζωής (πλάκα πλάκα όταν αυτοί ξεκίναγαν την ιστορία με τα συγκρτήματα, έστω και ως μια μετεφηβική ιστορία τότε εγώ δεν ήμουν καν στο δημοτικό! :-0) και το γιόρτασαν μια.. βροχερή βραδιά στην πόλη τους, την Πάτρα! Ή μάλλον όχι μια αλλά δυο! Η αλήθεια είναι πως μια συναυλία ήταν προγραμματισμένη, όμως κάτι το τσάμπα της υπόθεσης, κάτι το όνομα των Raining Pleasure στην πόλη της Πάτρας, ο κόσμος που βρέθηκε το βράδυ της Πέμπτης στην Πολιτεία ήταν περισσότερος από όσους χώραγε ο χώρος. Έτσι αποφασίστηκε να γίνει άλλη μια την επομένη για να ικανοποιηθούν και όσοι δεν μπόρεσαν να πάνε την πρώτη βραδιά. Χωρίς όμως αυτή τη φορά τους Έλλη Πασπαλά, Κωνσταντίνο Βήτα, Δήμητρα Γαλάνη και David Lynch. Μόνο που οι προσδοκίες για την προσέλευση του κόσμου τη δεύτερη μέρα δεν επαληθεύτηκαν, αν και μάλλον θα ήταν καλύτερα να υπήρχε ένα κενό 2-3 ημερών για να υπάρξει και η αναγκαία ενημέρωση (εγώ που δε μπόρεσα να πάω την Πέμπτη, άκουσα για τη δεύτερη συναυλία εντελώς τυχαία στο mojo κατά τις 7:30 το απόγευμα της Παρασκευής….).

Όπως και να έχει, ακόμα και με λίγο κόσμο σε αντίθεση με την κοσμοσυρροή της πρώτης βραδιάς, ακόμα και χωρίς τους υπόλοιπους που θα συνόδευαν τα παιδιά (τρόπος του λέγειν, ολόκληροι μαντραχαλαίοι είναι πλέον!!!) από την Πάτρα οι Raining Pleasure ανέβηκαν με περίσσεια διάθεση να χαρίσουν μια πολύ ωραία βραδιά στο κοινό τους, θυμούμενοι ακόμα και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90 όταν η αναγνωρισιμότητά τους δεν ήταν ανάλογη της σημερινής. Η αλήθεια είναι πως είχα ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που τους είχα δει σε live, σίγουρα πριν το «reflections», μάλλον κάπου μέσα στο 2003 ή το 2004 αν θυμάμαι καλά. Και έχοντας δει σε ανάλογα live τον τελευταίο καιρό τόσους και τόσους ψιλοαπίθανους σίγουρα είχα πεθυμήσει τις μελωδείες τους και την ενέργειά τους επί σκηνής.

Υ.Γ.: και ένα κομμάτι δώρο

25!

Εδώ είμαστε λοιπόν! Στα μισά του δρόμου. Για να δούμε…