εικόνες της πάτρας

patras @ marina

Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής…

…και παγκόσμια νύχτα της μουσικής βιομηχανίας;

Athens Pride Parade 2009

Κι ενώ απόψε το κέντρο θα αποκλειστεί από μπλε στολές κι επισήμους καλεσμένους για το μεγάλο πανηγύρι εθνικής υπερηφάνιας, το περασμένο Σάββατο μερικές χιλιάδες άνθρωποι δήλωσαν περήφανοι γεμίζοντας αναπάντεχα με μουσικές και χρώματα τις γειτονιές της Αθήνας!

100% Ισότητα Vs 100% Φαυλότητα

Ευρωεκλογές 2009: Τα αποτελέσματα σε πραγματικούς αριθμούς ψήφων

Αυτό που ονομάζουν πολιτική τελικά δεν είναι τίποτα άλλο από μια ακόμη εικονική πραγματικότητα που μας πλασάρεται από τα media, με προκαθορισμένη στρατηγική προώθησης, συγκεκριμένο target group και εμπορική αξία. Αν το καλοσκεφτείς θα δεις πως οι πρωταγωνιστές δεν διαφέρουν από τους παίχτες του Second Life ή του Lineage. Υπάρχουν προσχεδιασμένα σενάρια, levels, χρήματα και κώδικες επικοινωνίας, προκαθορισμένοι βαθμοί ελευθερίας και όλα αυτά συνθέτουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Αυτός που θα τους αφομοιώσει καλύτερα συνήθως κερδίζει και το παιχνίδι. Δυστυχώς για όλους εμάς τους υπόλοιπους, τους εκτός παιχνιδιού υπάρχει και η άλλη πολιτική, αυτή που είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους πολιτικούς και που πλέον είναι όλο και πιο δύσκολο να τη διακρίνει κανείς πίσω από τις στρατηγικές και τα σενάρια του παιχνιδιού τους.

Οι ευρωεκλογές που ολοκληρώθηκαν το απόγευμα της Κυριακής ήταν για τους πρωταγωνιστές τους μία ακόμα δοκιμασία στην μεγάλη τους περιπέτεια. Έτσι ύστερα από ένα προεκλογικό μήνα προκλητικότατης απουσίας συζήτησης για την Ενωμένη (;) Ευρώπη και τα ευρωπαϊκά θέματα το σόου αυτής της εικονικής πραγματικότητας κορυφώθηκε στην ανάγνωση των αποτελεσμάτων μέσα από το παραμορφωτικό πρίσμα των ποσοστών. Ανατροπές και χαστούκια, νίκες και μηνύματα, συσπειρώσεις κι αποχή, λέξεις που χρησιμοποιούνται ως κώδικες για τους γνωρίζοντες δίχως όμως κανένα πραγματικό περιεχόμενο, όχι τουλάχιστον κάτι που να έχει στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα.

manifest 2009

Καμιά πενηνταριά άτομα ήταν το κοινό για τους b-sides που ανέβηκαν πρώτοι στη σκηνή το Σάββατο το απόγευμα. Ειδικά αν σκεφτείς πως οι περισσότεροι από αυτούς ήταν φωτογράφοι, οπερατέρ, ηχολήπτες και τα παιδιά στο μπαρ..

συν τους film (που αγνοούσα ότι ήταν οι film όταν τους τράβαγα!!!) με καινούρια τραγουδίστρια..

και την evira (που τραγούδησε και ένα τραγούδι με τους film), τότε πρέπει να είναι το πλήρες ξενέρωμα για αυτούς που βρίσκονται επί σκηνής. Εύχομαι περισσότερο κόσμο την επόμενη φορά για τους b-sides (αν και αυτή είναι η μοίρα όσων εμφανίζονται τόσο νωρίς) που έχουν και ένα τραγούδι τους, το “kill” να φιλοξενείται στη συλλογή του Παπασπυρόπουλου, “turning point”. 

Όμως κακά τα ψέμματα οι περισσότεροι πήγαν για τη Μόνικα (όπως και εγώ που την είχα χάσει την προηγούμενη φορά..), και ήταν λίγο πριν την ώρα της που άρχισε να μαζεύεται και ο κόσμος.

 

Και αυτή, μαζί με το συγκρότημα που την πλαισιώνει (δεύτερη τρομπέτα δεν ψάχνετε δηλαδή; άντε έστω έναν για να κουβαλάει τα όργανα;) τραγούδησε κομμάτια από το δίσκο της, αλλά και καινούρια. Έτσι για  μια γεύση από εκείνη τη βραδιά: “over the hill“,  ”babe“, 

Υ.Γ.: Δεν έχω κρατήσει τίποτα από τους “Last drive” που ακολούθησαν, γιατί (δεν ντρέπομαι να το πω!!) προφανώς τους αγνοούσα παντελώς πριν το live, αν και από ότι κατάλαβα εκεί τριγύρω είχαν φανατικότατο κοινό! Αν και ψιλομεγαλούτσικοι όμως απέδειξαν ότι την έχουν την ζωντανή εμφάνιση!

debate @ mute

Νομίζω πως μετά από αυτό τον ενθουσιώδη πολιτικό διάολογο που μας κράτησε σε εγρήγορση για δύο και πλέον ώρες, όλο και περισσότεροι θα βρουν το δρόμο τους προς τις παραλίες!

Υ.Γ.: μην κοιτάτε που η τηλεόραση ήταν στη σίγαση.. απλώς έκανα εξάσκηση στο να διαβάζω τα χείλη..

Η Αριστερά που σκεφτόταν…

Γενικά είμαι μάλλον κυνικός ή αδιάφορος σε τέτοιες ειδήσεις, μα χθες ένιωσα κι εγώ κάτι αυτό το κενό όταν διάβασα για το θάνατο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Ήταν στ’ αλήθεια ο τελευταίος αριστερός έλληνας πολιτικός με σύγχρονο λόγο; Και γιατί με τρομοκρατεί αυτή η ιδέα;

Διαβάστε αυτήν την προ 2 μηνών συνέντευξή του στην Καθημερινή, καθώς και την τελευταία του συνέντευξη στην Αυγή κι ίσως καταλάβετε.

eurovision 2009: political parties contest

Λιγότερο από ένας μήνας έχει απομείνει μέχρι την ανάδειξη του νικητή του διαγωνισμού των εκλογών, και.. “τα πασόκια έρχονται..” που λέει και το τραγούδι. Ο Ανδρέας δείχνει για μια ακόμη φορά το δρόμο προς τη νίκη και την έξοδο από την οικονομική κρίση (τώρα ιππόδρομος είναι; λόττο είναι; στοίχημα είναι; κάτι τέτοιο πάντως..)

..την ίδια ώρα σε άλλο σημείο ο Κωστάκης λίγο πριν την αλλαγή σελίδας κάνει ότι μπορεί για να προσεγγίσει τα πολιτικά κόμματα, καταλαμβάνοντας ακόμα και τα στέκια τους..

..αλλά αυτοί απαντούν με το ίδιο νόμισμα, “ψαρεύοντας” έξω από τα starbucks coffee, γιατί αγωνιστική εγρήγορση σημαίνει και capucino με γεύση καραμέλας και extra δόση espresso (στο μεγάλο ποτήρι..)..

..από την άλλη τα συντρόφια καλούν σε απαγορευτικό μέχρις ότου κάθε σπίτι να έχει το δικό του ριζοσπάστη, κάθε τάξη στο δημοτικό να αποστηθίζει τον “οδηγητή”,  και ο Σάκης Ρουβάς να τεθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου (γιατί μόνο αυτός μπορεί να φέρει την πρωτιά!).

..άλλοι πάλι αν τους ψηφίσεις μπορεί να σου δώσουν και ένα ζευγάρι παπούτσια δώρο!

(το ξέρω γίνομαι κακός! )

Η ζωή που χάνεις

Σήμερα λοιπόν θα έπρεπε να παραδώσω για εννιά ολόκληρους μήνες την ελευθερία μου, την αξιοπρέπειά μου και τον εαυτό μου στις διαταγές ενός θιάσου που ανεβάζει καθημερινά το ίδιο παράλογο θέατρο, με μοναδικό σκοπό να κυλάει λίγο χρήμα στην επαρχία, να κερδίζουν κάποιοι από τις αγορές του αιώνα και βέβαια να διορίζονται κι άλλοι αξιωματικοί, μελλοντικοί οσφυοκάμπτες της εξυπηρέτησης του βύσματος. Αντί αυτού, επιλέγω να ασκήσω το δικαίωμά μου να ζήσω και να εργαστώ σε μία χώρα της ΕΕ. Βασικά, να ζήσω. Και όχι να μπω στη ναφθαλίνη για εννιά μήνες, χωρίς εισόδημα, χωρίς επαφή με την δουλειά μου, χωρίς κοινωνικές συναναστροφές, χωρίς διασκέδαση μα πάνω από όλα χωρίς ελευθερία να ορίσω μόνος μου το τι θα κάνω…

null @ Το Ναύπλιο που χάνεις – Singen Sang Gesungen

Πολύ χάρηκα που βρήκα το παραπάνω ποστ, σαν να βρήκα τις λέξεις που έψαχνα καιρό να βάλω στη σειρά και να περιγράφουν όλα αυτά που μαθαίνω από τους φίλους στο “μέτωπο” μα και που κατά κάποιο παράξενο τρόπο ήξερα εδώ και χρόνια. Όλοι τα ξέρουμε νομίζω, απλά οι περισσότεροι δεν μιλάνε γι’ αυτό. Ίσως η επιλογή του null να μην είναι το ίδιο εύκολη για τους περισσότερους, κι ούτε είναι λύση η μαζική μετανάστευση για το στρατιωτικό βέβαια, αλλά ρε γαμώτο, όχι αυτό το αδιαμαρτύρητο “ok, άντε να τελειώνουμε και με αυτό” και η σιωπή… Ας μιλήσουμε ανοιχτά!